57 yıl sonra yeniden aynı film, aynı senaryo!

57 yıl sonra yeniden aynı film, aynı senaryo!

OBM İnsan Kaynakları Şirketi, 2019 yılında Almanya'ya Türkiye’den ilk etapta 10 bin işçi götürüleceğini açıklandı.

Yaklaşık 10 yıldır Almanya’da 15 farklı havalimanında faaliyet gösteren şirketin yöneticisi Osman Taş, Türkiye’de İŞKUR ile anlaşmaları olduğunu ve Almanya’ya özellikle sağlık, lojistik ve havalimanı yer hizmetleri sektöründe işçi götürmeyi planladıklarını söyledi. Taş, “Kendi milletime güvendiğim için Almanya’ya işçi götüreceğiz. Bu işi biz 17 yıldır yapıyoruz ve birçok ülkeden bugüne kadar birçok işçi götürdük. Ancak kendi milletimi bildiğim için bilinçli olarak Türkiye’den işçi götüreceğiz. Almanya’nın öncelikli olarak bizden talebi, işçilerin vasıflı olmaları. Ama vasıfsız işçi de götüreceğiz.  Bizler bu talepler doğrultusunda buradan işçi götüreceğiz.  Ama özellikle hemşire, kamyon şoförü, elektrikçi ve kaynakçı konusunda ihtiyaçlar var. Şu an en çok hemşire ihtiyacı var. İlk etapta 80 bin hemşire götürmeyi hedefliyoruz.  Sonrasında kaynakçı ve elektrikçi ihtiyacımız var. Onlar da 50 bin civarında olacak. Buradan gidecek işçilerle 18 aylık bir sözleşme imzalayacağız” şeklinde konuştu.

"2019'DA İLK OLARAK 5 -10 BİN ARASI İŞÇİ GÖTÜRMEYİ HEDEFLİYORUZ"

Taş, “Başvurularımız başladı. İlk bilgileri de konsolosluğa verdik zaten, oradan gelecek cevapları bekliyoruz. İnşallah süreç hızlı olur. 2019’da ilk olarak 5 ilâ 10 bin arası işçi götürmeyi hedefliyoruz. Aslında daha yüksek hedefliyoruz. Ama başvuruların çok yoğun olacağını ve konsolosluktaki işlerin uzayacağını düşünüyorum. O yüzden de sayı 10 bin civarında olacağını düşünüyorum. Başvuru yapacak işçiler, kesinlikle kimseye bir komisyon parası ödemesin. Biz bu insanları kendi bünyemize alacağımız için bir kuruş para talep etmiyoruz. O yüzden kimseye para kaptırmasınlar. Bizim en büyük sorunumuz bu bir anlamda.” İfadelerini kullandı.

"DİL EĞİTİMLERİNİ BİZ VERECEĞİZ, BARINMA İHTİYAÇLARI DA BİZE AİT"

Türkiye’den Almanya’ya götürülecek işçilere bir takım eğitimlerin de verileceğini belirten Taş, “Almanya’ya gidecek işçilerimiz öncesinde bir dil eğitimine tabi tutacağız. Sonrasında onların Almanya’daki barınma ihtiyaçlarını da biz karşılayacağız. Aynı zamanda, hesap açmalarında ve sigorta yapmaları konusunda da biz yardımcı oluyoruz. Normalde bu tür işleri Almanya’da kişiler kendisi yapar. Bizim bazı şartlarımız var. Onlardan biri emniyetten temiz kağıdı ve hastaneden sağlık raporu istiyoruz.  Sonrasında evrakları eksiksiz bize getirmelerini talep ediyoruz. Şu an Ankara, İstanbul ve Antalya’da ofislerimiz var. Ama ilerleyen süreç de Eskişehir, İzmir ve Konya’da ofis açmayı planlıyoruz” dedi.

"TÜRK EKONOMİSİNE KATKI SAĞLAYACAĞIZ"

Projenin Türk ekonomisine katkısından da bahseden Osman Taş “Bizim bu işimizin Türk ekonomisine katkıları da olacak. Zaten kanunen işçinin aylığının yüzde 50’si Türkiye’ye diğeri de Almanya’ya yatacak. Zaten bu işçiler buradaki ofisimiz üzerinden girişleri yapılacağı için işsizliği de bir anlamda azaltmış olacağız. Sonuçta İŞKUR ile çalışıyoruz. Onların da bize ciddi bir katkısı var. Bu anlamda onlara da teşekkür ediyoruz “ ifadelerini kullandı.

"HEMŞİRE MAAŞI 3 BİN EURO'DAN BAŞLIYOR"

Almanya’daki çalışma koşullarına da değinen Taş, “Hemşirelerin 3 bin euro maaşı olacak,  kamyon şoförlerinin de 2 bin 500 euro artı mesaileri olacak. Toplamda 4 bin euro'yu buluyor. Yer hizmetleri, havalimanı maaşları da 2 bin euro’yu buluyor. “ dedi.

****

İşçi Göçünün 57. Yılı

Yazarlarımızdan Osman Oktay 20 Kasım 2018'de yayınlanan yazısında "Bundan tam elli yedi yıl önce bugünlerde İstanbul’da Sirkeci Garı’ndan kalkan tren, yüzyılın başlarında o zamanki vatan topraklarını savunmak için cepheden cepheye koşan ecdadımızın çocuklarını, torunlarını ekmek parası kazanabilmeleri için Almanya’ya götürüyor, göçürüyordu." dedi.

Osman Oktay'ın yazısı şu şekilde;

Aslında göç Türk Milleti’nin kaderi gibi bir şeydi doğrusu. Atalarımızın ne yazık ki bugün Ortaasya diye adlandırılan Büyük Türkistan’dan göç ettiğini bilmeyenimiz yok. Dünyada bizim gibi göçebe kültürüne sahip başka bir millet var mı bilmiyorum. Çünkü Uygur Türklerinden bize kalan; atların, kuşların, kuzuların bile “Gööç, gööç” diye dile geldikleri bir Göç Destanımız bile var ama o göçten sonra dünyanın ilk yerleşik medeniyetlerinden birini kuran da atalarımızdır. Büyük dava adamı Atsız’ın, “Nuh doğmadan kişnedi ordularımızın atı/Biz Tufan’ı yarattık uyku uyurken batı” diye mısralara döktüğü Turfan, Beş Balıg gibi şehirler Türk ve dünya medeniyetinin temel taşlarıdır. O şehirler ve Turfan’da kurduğumuz büyük medeniyetin hâlâ ayakta duran eserleri ve onların mirasçısı olan kardeşlerimiz ne yazık ki bugün Çin’in esareti altında bulunuyor.

Yüzlerce, binlerce yıl önce dünyanın ilk yerleşik şehirlerini kuran atalarımızın arayışları bitmedi. Kimi zaman tabiat şartları, kimi zaman kardeş kavgaları, kimi zaman savaşlar onları göçe zorladı. Yeni yerler, yeni güzellikler peşindeydiler. Adriyatik’ten Çin Seddi’ne her yere, her yana dağıldık zaman içinde.

Anadolu’da karar kılan bizler burada çok mesuttuk ama ekmek kavgasına düşenlerimiz için bundan tam elli yedi yıl önce Avrupa kapıları açıldı ve şair Ali Akbaş’ın Göç Şiiri’nde çok güzel anlatıldığı gibi Sirkeci Gar’ından trene bindirilen işçi kafileleri Almanya’nın yolunu tuttular:

Su serperler ya/Gidenlerin ardından

Dün askere /Hind'e Yemen'e

Bugün ekmeğe/Yaban ellere

Dönmezler de ondan/Yoksa niye serpsinler

Sirkeci'den tren gider/Ona binen verem gider…

Bir kampana çalar/Analar ağlar

“Oğuuuul/oğul”

Çocuklar öksüz/Gelinler dul;

Sirkeci'den tren gider/Evim barkım viran gider

Biz hep atla geçtik Tuna'dan/Böyle geçmedik

Avrat uşak/Biz hiç böyle geçmedik /Beyler utansın

Sirkeci'den tren gider/Varım yoğum törem gider

Tuna bizden utanır/Biz Tuna'dan

Yüzüne kapatır ellerini/Aldırma be Tuna'm/Yiğit çıplak doğar anadan/

Sirkeci'den tren gider/Erzurumlu Duran gider

Burada ezan var/Orada çan

“Uyaaaan/Uyaaaaan/Uyan! “

Sirkeci'den tren gider/Bir yaldızlı Kur'an gider.

Kolay değildi elbette; Türkiye’nin her bir köşesinden insanlar ekmek parası kazanmak için hiç bilmedikleri, dili, dini, yaşayışı bizden tamamen farklı olan bir ülkeye gidecekler ve her türlü çileye, derde, sıkıntıya, aşağılanmaya katlanacaklardı. Emeksiz yemek olmuyordu. Taşın sert olduğunu, karın doyurmanın yanında Almanya’nın insanımızın pek çok değerini alıp götürdüğünü fark eden Kemteri gibi âşıklar vurdular sazın teline de ikazlarını yaptılar…

Unutturdular sana ana dilini

Makinaya nikâhladık gelini

Çöktük aha bükecekler belini

Yurda dön hey bacım, yurda dön yurda!

Belki dönenler de oldu ama gidenlerin ardı arkası kesilmedi. Uyum sağlansa da sağlanmasa da katlanılacaktı. Katlanılacaktı ama atalarının “Bin atlı akınlarda çocuklar gibi şen” gittikleri ülkelere “işçi” olarak gitmek ve oralarda horlanmak, itilip kakılmak zorlarına gitti. Rüya ile gerçek arasında bir hal içindeydiler ve dertlerini mısralara döküyor, türkü yakıp dillendiriyorlardı:

İçmeden olmuşum içimde sarhoş

Rüya mısın, serap mısın söyle Almanya

İnsanlıktan yana içerin bomboş;

Senin merhametin yok mu Almanya?

Yakınmaların ardı arkası kesilmiyordu ama uğradıkları değişim ve dönüşüm de giderek kendini gösteriyordu. Yıllık izinlerini kullanmak için memlekete geldiklerinde başlarına taktıkları fötr şapkaları, bisikletlerinin, motosikletlerinin bir aksesuarı gibi sarkıtıp son sesle dinleyip köylerinin kasabalarının sokaklarında caka sattıkları radyo – teypleriyle dikkat çekmeye başladılar. Gurbetçilerimiz, geçen süreç içerisinde havalı otomobilleriyle de aynı işi yapmaya başladılar.

Onlara “Alamancı” deniyordu artık ve tıpkı Almanya’da olduğu gibi kendi ülkelerinde de göze batan yanları vardı. Ünlü yazar Yağmur Atsız’ın naklettiği şu dörtlük tam da onların durumunu anlatıyordu:

Bir adımız Alamanya beyleri

Bir adımız Anadolu yabanı

Döner şeritlere döner çark olduk;

Daha bırakmadan kara sabanı…

Bütün bunlar yetmezmiş gibi bir süre sonra Almanya’da ırkçılık yeniden hortladı ve “Dazlaklar” adı verilen gruplar “Auslander raus, auslander raus!” diye ortalığı inletmeye başladılar. “Yabancılar dışarı” demek olan bu söz sanki “Türkler dışarı” anlamına kullanılıyor ve kardeşlerimize ait evler, iş yerleri ateşe veriliyordu. Irkçı dazlakları“çocuklar” olarak niteleyip tedbir almayanların çıkardıkları “Yabancılar Kanunu” da bazı haklarını ellerinden alınca Almanya’da yaşayan Türklerin şiirleri, türküleri bu defa geçmişe göndermeler yaparak Alman hükümetine yöneldi:

Fırınlar yaktığın çağa doğru mu

Yolculuk nereye Alman Efendi?

Kasaplık yaptığın çağa doğru mu

Yolculuk nereye Alman Efendi?

Hitler de küçüktü sonra büyüdü

Kurdu orduları aldı yürüdü

İnsanlık üstünde kurşun eridi

Yolculuk nereye Alman Efendi?

Senin tarihinde kara leke var

Silmeye çalıştın bugüne kadar

İster misin Nazizm dirilsin tekrar

Yolculuk nereye Alman Efendi?

Tabii, o kadar da karamsar olmaya gerek yok. Başta Almanya olmak üzere yurt dışında çalışan işçi kardeşlerimizin önemli bir kısmı bütün bu sıkıntılara rağmen kendilerini kabul ettirerek milletçe gurur duyacağımız başarılara imza attılar. Geçen zaman içinde kimi çalıştığı işyerini satın alarak ya da yeni işyerleri açarak işinin patronu oldu, kimi orada kazandığı sermaye ve bilgi birikimini yurdumuza getirerek ülke kalkınmasına katkıda bulundu. Oralarda doğup büyüyen ya da yükseköğrenim için giden gençlerimiz ilim adamı, sanatçı, yazar ve şair kimlikleriyle önemli işlere imza attılar, atmaya devam ediyorlar. Halen oralarda çalışan, emekli olup yurdumuzla da bağlarını koparmadan hayatlarını devam ettiren kardeşlerimize başarılar ve sağlıklı ömürler diliyorum.

Yine dilerim ki Türkiye bir türlü gerekli atılımları yapamadığı tarım ve sanayi hamlelerini başararak işsizliği sonlandırır ve gidenleri geri çektiği gibi yurtdışından kalifiye elemanlar da getirip çalıştıracak seviyelere gelir.

TÜM YAZILARI İÇİN TIKLAYINIZ

Sirkeci Garı'ndan yolcu edilen işiçilerimiz

Almanya'da karşılanmaları

YORUM EKLE
SIRADAKİ HABER