18 Mart Çanakkale Zaferi (Çanakkale şehitlerimizi hürmetle anıyoruz)
Tarihimizin en şanlı zaferlerinden biri 18 Mart Çanakkale Zaferi'nin yıldönümünde Çanakkale şehitlerimizi hürmetle şükranla anıyoruz.

Tarihimizin en şanlı zaferlerinden biri 18 Mart Çanakkale Zaferi'nin yıldönümünde Çanakkale şehitlerimizi hürmetle şükranla anıyoruz.
Bu topraklarda kazanılmış en büyük zaferlerden biri, memleketin her bölgesinden ayrım gözetmeksizin katıldığı ve savaştığı; kanı ve canı pahasına düşmana geçit vermediği bir destan: 18 Mart Çanakkale Zaferi
18 Mart Çanakkale Zaferi, Çanakkale Zeferi nedir, Çanakkale Zaferi'nden unutulmaz anılar, kahramanlık öyküleri, Şehitlerimize hürmet....
Mehmetçiğe Saygı Anıtı'nın hikayesi;
Anıt Kabatepe-Conkbayırı yolu üzerinde, Albayrak Sırtı'nın güney ucundadır. Bu anıt Türk askerinin, yüksek ahlakını anlatır.
TÜRKLERLE SAVAŞAN ASKER ANLATIYOR;
"25 Nisan 1915 günü Conk Bayırı'nda Türkler ve birleşik kuvvetleri arasında korkunç siper savaşları oluyordu. Süngü hücumundan sonra savaşa ara verildi. Askerler siperlerine çekildiler. İki siper arasında ağır yaralı ve bir bacağı kopmak üzere olan bir İngiliz yüzbaşısı avazı çıktığı kadar bağırıyor, ağlıyor, kurtarın diye yalvarıyordu. Ancak hiçbir siperden, kimse çıkıp yardım edemiyordu. Çünkü en küçük bir kıpırdanışta yüzlerce kurşun yağıyordu.
Bu sırada akıl almaz bir olay oldu. Türk siperlerinden beyaz bir çamaşır sallandı. Arkasından aslan yapılı bir Türk askeri silahsız siperden çıktı. Hepimiz donup kaldık. Kimse nefes alamıyor ve ona bakıyordu. Asker yavaş adımlarla yürüyerek yaralı İngiliz askerini kucakladı. İngiliz’in bir kolunu omzuna attı. Ve bizim siperlere doğru yürümeye başladı. Siperlerimizdeki tüm askerler ona nişan almış bekliyorlardı. İyice yaklaşınca yaralıyı yavaşça yere bıraktı ve geldiği gibi kendi siperlerine döndü. Teşekkür bile edemedik.
Savaş alanlarında günlerce bu kahraman Türk askerinin cesareti, güzelliği ve insan sevgisi konuşuldu. Dünyanın en yürekli ve kahraman askeri Mehmetçiğe derin sevgi ve saygılar. "
AVUSTURYA ESKİ BÜYÜKELÇİMİZ BAHA VEFA KARATAY ANLATIYOR;
Avustralya’da, halen hayatta olduğunu öğrendiğimiz bir Çanakkale gazisini ziyarete gitmiştim. Kendisiyle karşılaştığımız anda o yaşlı haliyle, ayağa fırlayıp, ne olduğunu anlamadan elimi öpüvermişti. Çok mahcup olduğumu görünce de açıklama yaptı: Hiç müteessir olmayınız. Beni büyük bir yükten kurtardınız. Çanakkale’de savaştığım yıllarda Türklere hayran kalmıştım. Bunlardan birini bulup mutlaka elini öpeceğime dair, kendi kendime yemin etmiştim. Cephede buna fırsat bulamadım. Ülkeme yeminimi yerine getiremeden döndüm. Gittikçe yaşlanıyorum. Sonunda yeminimi yerine getirmek için Türkiye’ye gitmeye karar vermiştim. Tanrı sizi karşıma çıkardı da bu yaşımda, bu büyük zahmetten beni kurtardı. Ben aslında şu anda yeminimi yerine getirmiş oldum.”
SEYİT ONBAŞININ KAHRAMANLIĞI
Çanakkale Zaferi'nin unutulmaz kahrameni Seyit Onbaşı 1889 Eylül'ülünde Abdurrahman ile Emine'nin oğlu olarak Havran, Çamlık köyünde doğdu. 1909 Nisan'ında asker oldu. 1912'de Balkan Savaşları'nda savaştı. Savaş sonunda topçu eri olarak Çanakkale Cephesi'nde gönderildi. Çanakkale Savaşları'ndaki dillere destan kahramanlığı ile tarihe geçti. 18 Mart Deniz Savaşı'nda Rumeli Mecidiye Tabyası'nda sağlam kalan tek topun mermisini kaldırmada kullanılan vinç çalışmıyordu. Ancak o topun da ateşlenmesi gerekiyordu. Seyit Onbaşı 3 - 5 kişinin kaldıramadığı 215 Okkalık mermiyi tam 3 defa kaldırıp namlunun ucuna sürdü. Seyit Onbaşı sayesinde düşman güçlerin Ocean gemisi büyük yara aldı. Seyit Onbaşı 1918 sonbaharında köyüne geri döndü. Ormancılık ve kömürcülük yapmaya devam etti. 1934'te çıkan soyadı kanunuyla "Çabuk" soyismini aldı. 1939'da akciğerlerinden rahatsızlınarak vefat etti.
ÇANAKKALE ZAFERİ İÇİN YAZILAN ŞİİR
Çanakkale Şehitlerine
Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi.
-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya-
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde-gösterdiği vahşetle 'bu: bir Avrupalı'
Dedirir-Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!
Eski Dünyâ, yeni Dünyâ, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi, mahşer mi, hakikat mahşer.
Yedi iklimi cihânın duruyor karşında,
Ostralya'yla beraber bakıyorsun: Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk:
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ...
Hani, tâuna da züldür bu rezil istilâ!
Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-i asil,
Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyle, sefil,
Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz...
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.
Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,
Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer...
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
Boşanır sırtlara vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız teyyâre.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal'â mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te'sis-i İlahi o metin istihkâm.
Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun'-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ'nın ebedi serhaddi;
'O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme' dedi.
Asım'ın nesli...diyordum ya...nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmiyecek.
Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,
Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi...
Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
'Gömelim gel seni tarihe' desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb...
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
'Bu, taşındır' diyerek Kâ'be'yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Ebr-i nîsânı açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...
Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin'i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran...
Sen ki, İslam'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın...Heyhât,
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât...
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber.
Mehmet Akif Ersoy
