Açılım Nereye?

Terörle mücadele her ülkede çok yönlü olmak zorunda: Bir yandan terörü üreten siyasi, toplumsal ve iktisadi nedenler ortadan kaldırılırken, diğer yandan şiddeti bir araç olarak kullananlar durdurulmalıdır.
Haber Merkezi
4 dk Sesli Dinle 0
Açılım Nereye?

Terörle mücadele her ülkede çok yönlü olmak zorunda: Bir yandan terörü üreten siyasi, toplumsal ve iktisadi nedenler ortadan kaldırılırken, diğer yandan şiddeti bir araç olarak kullananlar durdurulmalıdır.

Toplumda hiçbir grup şiddeti tek çare olarak görmek zorunda bırakılmamalı, öfkeli kitleler için meşru çıkış kapıları hazırlanmalı, ancak haklı veya haksız, nedeni ne olursa olsun şiddet kullanma ayrıcalıklı gruplar da oluşturulmamalıdır.

Bu çerçevede Türkiye Cumhuriyeti’nin 1980 ve 90’lı yıllarda terörle mücadele ettiği söylenemez. Bu dönemde mücadele adı altında terörü besleyecek davranışlar sergilenmiş, atılan her kurşun terör örgütünün büyümesini sağlamıştır. Terörün nedenleri ve mağdurları ise neredeyse hiç görülmemiş, devlet meselenin güvenlik labirentleri içinde kendisine ve topluma zarar verir hale gelmiştir. Bu süreçte devletin yanlış politikaları örgüte fiili meşruiyyet de sağlamıştır.

Bu nedenle 2000’li yıllar boyunca terörle mücadelede kuvvetin doğru ve ölçülü kullanılmasını, buna ek olarak toplumsal, ekonomik ve siyasi önlemler alınmasını her zaman savundum. Bu süreçte siyasi adımların en son aşama olabileceğini de ifade ettim.

Demokratik Açılım adı verilen süreç teröristlere ve onların destekçilerine meşru bir çıkış kapısı sunabilirdi. Bu nedenle süreci desteklemekle birlikte bu adımların doğru ve dengeli güç kullanımı olmadan başarılı olamayacağını defaatle ifade ettim.

Ne yazık ki Ordu ile Hükümet arasındaki çekişmeler ve Ordu’nun terör karşısında yetersiz örgütlenmesi ve zihniyeti 2012’ye kadar askeri gücün doğru kullanımına müsaade etmedi. Sahada Polis, MİT, asker ve Jandarma birbirini tamamlayıcı olamadı, devletin acı gücünü sahaya etkili bir şekilde sunamadı.

2012’de özlenen tablo gerçekleşmeye başladı ve belki de ilk defa olarak hem hukuka saygılı, hem de sahada etkili ve uyumlu bir silahlı güç belirmeye başladı. Hükümet ile arası düzelmiş bir Genelkurmay Başkanı diğer tüm güvenlik güçleriyle işbirliği içinde PKK’nın üzerine yürüdü. Bunda ciddi başarı da sağlandı.

Böylece Türkiye Cumhuriyeti devleti terörle mücadelenin tüm unsurlarını devreye sokabilecek bir noktaya erişmiş oldu. Bundan sonra yapılması gereken teröriste meşru ve onurlu bir çıkış kapısı sunulması, şiddete devam edenlere hukukun cezalandırıcı gücü ile karşılık verilmesi, bölgede ise toplumsal, iktisadi ve nihayet siyasi açılımların yapılması idi.

Ne yazık ki devlet geçmişteki hataların tam tersi bir hataya yöneldi ve kendince en az maliyetli görüleni tercih etti. Bu tercih örgüt ile doğrudan pazarlığa girişmek, çatışmasızlık ortamında örgütü rahat bırakmaktı.

O zaman da defalarca tekrar ettim, bugün de aynısını söylüyorum: Teröristle pazarlık olmaz, örgütle yapılacak tüm görüşmeler tek gündemle, yani şiddeti araç olarak kullanmanın sona erdirilmesi gündemiyle yapılır. Bölgede hak ve hukukun tesisi teröristle pazarlık konusu değildir, bunlar devletin asli sorumluluğudur, haklar ve özgürlükler kimsenin talep etmesine gerek kalmaksızın verilmek zorundadır.

Bu husustaki görüşlerimi detaylı olarak, 20112 yılında Hayy Kitap’tan basılan ‘Hangi PKK’ adlı çalışmamda ortaya koymaya çalıştım. Eğer terörist ile ön koşulsuz görüşülür ise, hele bir de pazarlığa gidilir ise bu sürecin terör örgütünün işine yarayacağını, çatışmasız geçen kısa dönemin daha büyük sorunlara yol açacağını ifade etmeye gayret ettim.

Gelinen nokta da süreçten PKK büyük yararlar sağladı, ayrılıkçı Kürtçülük bölgede ciddi anlamda kök saldı. Türkiye ile birlikteliği savunan kitleler kendilerini sahipsiz hissettiler ve yeni nesiller romantik Kürtçülüğün içine doğdular. Bu nedenle BDP dışında yer alan Kürt nüfus dahi artık eskisi gibi değil,daha Kürtçü reflekslere sahip. Bölgede herşeyin Kürtçüsü geliştirildi, bu da örgütün büyük başarısıdır.

KONTROLLÜ GERİLİM

PKK, bundan sonra süreci kullanarak, mümkünse tek kurşun atmadan alacaklarını arttırmak isteyecektir. Ancak örgütün üst yönetiminde bir grup Hükümet üzerinde baskıyı arttırarak alınabileceklerin artabileceğini düşünmektedir. Özellikle Cumhurbaşkanlığı seçimleri ve Genel Seçimler bir tür fırsat olarak görülmekte, AK Parti’ye karşı gelişen bloklaşmadan da yararlanılabileceği düşünülmektedir.

PKK’nın son bir yıldır artan faaliyetleri bu anlamda kontrollü bir gerilimdir ve hedefi Hükümetten yazılı tavizler almaktır. Örgüt silahın ucuyla ölümü göstermekte, Türkiye’yi yeniden kanlı günlere götürebileceğinin mesajını vermekte, Hükümeti ve ülkeyi ölümü gösterip sıtmaya razı etmeye çalışmaktadır.

Ne yazık ki bundan sonrası 2012’’ye göre daha zor olacaktır. Açılım denilen süreç cenazeleri bir süreliğine ortadan kaldırmıştır, ancak meseleyi daha karmaşık bir hale getirmiştir. Her adım PKK’nın reklamı olmuş, örgütün görüşleri bölgede kök salmış, sıradanlaşmış, hatta meşrulaşmıştır. Bugün Öcalan, PKK ve üyelerini övmek bu ülkede serbesttir, bölge sokaklarında örgütün renkleri ve flamaları rahatlıkla sallanabilmektedir, örgüt pek çok mahallede meşru bir dernek gibi çalışmaktadır, siyaset yapabilmektedir. ‘PKK şehitliği’ kavramı bile toplum tarafından kabullenilmiştir.

İşin kötü yanı örgütün normalleşmesi silahların gölgesi altında gerçekleşmektedir. Örgüt silahları bırakma yönünde hiçbir beyanda bulunmamaktadır, tam tersine silahlı teröristlerin yakın bir zamanda güvenlik gücü olacağı belirtilmektedir.

Özetleyecek olur isek, mesele hızla terör meselesi olmaktan çıkmakta, farklı bir boyut almaktadır. Eğer herkes örgütün taleplerini makul buluyorsa ortada herhangi bir sorun yoktur, yok eğer orada bir anlaşmazlık var ise gidilen yol maalesef çok maliyetli gelişmelere gebedir.

Prof. Dr. Sedat LAÇİNER

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

Bu Yazıyı Paylaş