Altından değerli meyve için kapıda kuyruklar oluşuyor: Ancak eve götürmek yasak
Güney Amerika'nın dağlık bölgelerinde yetişen ve yerlilerin “lulo” olarak adlandırdığı naranjilla, son yıllarda turistlerin en çok merak ettiği egzotik lezzetlerden biri haline geldi.

Güney Amerika'nın dağlık bölgelerinde yetişen ve yerlilerin “lulo” olarak adlandırdığı naranjilla, son yıllarda turistlerin en çok merak ettiği egzotik lezzetlerden biri haline geldi.
İnternette sıklıkla hurma ile karıştırılsa da naranjilla aslında patlıcangiller familyasına ait bir tür. Domatesin yakın akrabası olan bu meyve yalnızca And Dağları’nda yetişiyor. Güney Amerika dışında taze naranjilla bulmak neredeyse imkânsız. Bu nedenle hem yöre halkı hem de turistler tarafından özel bir ürün olarak değerlendiriliyor.
Lulo, dünyanın başka hiçbir meyvesine benzemeyen bir aromayla tanımlanıyor. Meyvenin içi parlak yeşil ve oldukça sulu. Tadına ilişkin en sık yapılan tarif ise şöyle: “Limon ve ananas aroması karışımı” Ekşi, tatlı ve hafif buruk tonların aynı anda hissedilmesi, naranjillayı unutulmaz bir lezzete dönüştürüyor.
Naranjillanın taze halde ihracı iki temel nedenle yasaklanmış durumda.
Birincisi, meyve aşırı narin. Kabuğu çok ince olduğu için en küçük darbede bile iç kısmı eziliyor ve hızla bozuluyor. Bu nedenle meyveler olgunlaşmadan toplanıyor ancak buna rağmen taşınma sürecinde kolayca ziyan oluyor.
İkinci ve daha önemli neden ise karantina kuralları. Zararlı ve hastalık taşıma riski nedeniyle birçok taze meyve gibi naranjilla da sınır ötesi taşımaya kapalı. Ülkeler tarımsal güvenliği korumak için bu meyvenin çıkışına izin vermiyor.
Bu sebeple turistler yalnızca pastörize meyve suyu ya da dondurulmuş posa gibi işlenmiş ürünleri satın alabiliyor. Ancak uzmanlara göre bu ürünlerin tadı taze meyvenin yerini tutmuyor.
