Bafra' da Ülkücü Hareketin Hafızası Cengiz Tunç!
Bafra Ülkü Ocakları eski Başkanı Ülküdaşımız Cengiz Tunç Kişisel Facebook sitesinde Bafra' da Ülkücü Hareketin tarihine ışık tutuyor...

Cengiz Tunç Facebook adresi;
https://www.facebook.com/cengiz.tunc.14606
BAFRA’DA ÜLKÜCÜ HAREKETİN UZUN YÜRÜYÜŞÜ (21. BÖLÜM)
İRFAN KÖMÜRCÜOĞLU DİYE BİR YİĞİT VARDI.
Ancak bir kişinin güçlükle sığabileceği sağlıksız, havasız bir hücrede dışarı çıkarmadan günlerce tuttular. Gözleri kapalı işkence seslerini dinlettiler. Aynı çığlıkları sizlerde atacaksınız dediler. Önceden hazırlanmış, istenilen şekilde ifade vermeyenler falakaya yatırıldı, demir çubuk, cop ve sopalarla dövüldüler. Ayaklarında oluşan yara izlerini kaybettirmek için ıslak zemin üzerinde sırtlarına binerek koridorlarda dolaştırdılar. Eğer yaralar kaybolmadıysa, iyileşene kadar hücrede tuttular. Ellerini bir tahtaya bağladılar, ayak parmakları, erkeklik organları, makatlarına elektrik verdiler. Yetersiz bulduklarında dişlerine, kulaklarına da verdiler. Vücutlarında sigara izmariti söndürdüler, yaralı yerlerine tuz bastılar. Özel torbalara kum doldurup karın boşluklarına, ciğerlerine vurup iç kanamalara sebebiyet verip şehit ettiler. Parmak aralarına mermi, kalem gibi sert cisimler yerleştirip sıktılar, acı içinde ifadelerini aldılar. Bütün bu işkencelere direnenlerin anası-babası, eşleri-kız çocuklarını emniyete getirdiler. Gözlerinin önünde çırılçıplak soyarak işkence yaptılar. Siz olsaydınız Atatürk'ü bile öldürdük derdiniz ve öyle dediler “Atatürk'ü biz öldürdük.” Ülkücülerin ifadesini Samsun Sıhhiyede alırken en meşhur işkence şekli koltuk altına sıcak yumurta yerleştirmekti. O ne kadar kötü bir işkence şekliydi. İnsanın en yumuşak yerine yumurta koyulduğunu düşünün bir kere acıdan çoğu bayılıyordu.
2 Aralık 1980 günü İrfan Kömürcüoğlu, Baha Sertkaya, Mustafa Gökmen, Eyüp Asan, Sabri Aslan, Zeki Kaman ekibi eşliğinde Bafra’ya doğru yola çıktılar. Güya toprağa gömülü olduğunu söylediği olmayan silahları bulmak istiyorlardı. Soğuk bir kış günüydü. Zeki Kaman Kızılırmak köprüsüne geldiğinde fikrini değiştirdi, araçları köprünün ayaklarına doğru sürdüler. Birkaç gün önce yağan yağmurlardan Kızılırmak sert ve bulanık akıyordu. Zeki Kaman, İrfan’a “İn aşağı “ dedi. Kelepçelerini çözdüler, peşinden “yürü” diye bağırdı. İrfan elbisesiyle Aralık ayında sazların içine doğru buz gibi suya beline kadar girdi. Titremeye başladı. Arkasından “Kaç, kaç” diye bağırıyorlardı. Biliyordu ki kaçmaya kalksa vuracaklardı ve bir gün sonraki gazete manşetlerinde “Sağcı terörist kaçarken vuruldu” yazacaktı.
Bu işkencelere muhatap olanlardan birisi de İsmail İhtiyar’dı. İrfan Kömürcüoğlu’nun yönetim kurulu üyesiydi. Atmış sekiz gün Bafra Polis Karakolu nezarethanesinde yattı sonra Samsun Kalayhane ’ye sorguya, orada bir buçuk ay işkence gördü. Sonra Mamak Askeri Cezaevine götürüldü. İlk duruşmada bir deri bir kemik dışarı salında, kırk gün tedavi görecekti. Yüz yedi gün sonra hürriyetine kavuşmuştu. Bafra’yı özlemişti, ağır adımlarla Cumhuriyet meydanına doğru yürüdü. Bafra Lisesi okuldan çıkmış kalabalık şekilde meydana geliyordu. İsmail’i karşılarında görünce geri kaçtılar, sadece içlerinden bir kız çocuğu yanına geldi; “abi geçmiş olsun” dedi. Tanıdıkları yanına yaklaşmak istemiyordu. Üç buçuk ayda ne olmuştu da insanlar öcü görmüş gibi kendilerinden kaçıyorlardı? Mamak’tan dışarı salınması tedavi amaçlıymış. Dışarı salındığı gün Samsun Adliyesi yakalama emri çıkartmış. Tutuklandı, Bafra cezaevine atıldı. Dosyası Ankara Davasıyla birleştirildi, tekrar Mamak cezaevine götürüldü.
Ülkücüler içeriye alındıkları günlerde mağdur ailelerin kapısını kimseler açmadı. Babaları, anaları çaresizlik içinde, yüreklerindeki yangını söndürecek, yüzlerini tebessüm ettirecek güzel bir söz sahibi aradılar. Siz hiç zindana düşmüş oğlunu kurtarmak için çırpınan ana-babayı gördünüz mü? Sıkıntıdan ciğerine Bafra sigarası dumanını çeken babanın ıstırabına şahit oldunuz mu? Uzandığı yatağında sabahlara kadar gözlerini tavana dikerek sabahlara kadar kendisiyle konuşan baba gördünüz mü? Bugün ortalıkta ülkü devi diye boy gösterenler o günlerde çile çekenlerin ailelerine selam vermeye korktular. Onları gördüklerinde yollarını değiştirdiler. Yan yana gelmemeye çalıştılar. Hani o Ülkü Ocaklarında zeytini, peyniri katık yapanlar, montlarını, ayakkabılarını bölüşenler, hayalleri ortak olanlar nereye gitmişti? Ülkücüler sayesinde okuluna, evine, iş yerine gidenler nereye gitmişti. Zoru görünce ortalıktan sıvışmışlardı. Turgut Karadağ suçlandığı günlerde Konya Selçuk Üniversite’sinde okuduğuna dair bir belgeye ihtiyacı vardı. Zavallı babası en zor gününde kimseyi gönderemedi, yalnız zayıf, ince, cılız ama mangal gibi yürekli Bican Demirbaş gitti.
İçeride yatan ülkücülerin aileleri teselli edilecek eli sonunda bulmuşlardı, Kendilerine kapılarını sonuna kadar açan Murat Cevahir, Osman Parlak, Bilal Murtazaoğlu, Zihni Şahin, Hasan Aslan, Hikmet Gürsoy, Celal Saral, Cahit Yazıcı, İsmail Atmaca, Şakir Aksoy ceza evinde yatan ülkücüler ile kaçak durumunda olan ülkücülerin yaralarını sarmak için var güçleriyle çalıştılar. Dışarıda organize oldular. Paralar topladılar. Bediuzaman Sait Nursi’nin talebelerinden Necati Bayar ve arkadaşları da bu kutlu kervana katıldılar. Topladıkları paraları ceza evindeki ülkücülere vakit geçirmeden gönderiyorlardı. Para gönderme işini Adnan Hazıra vermişlerdi. Toplanan paraları posta havalesiyle Adnan adı ve alacak ülküdaşımızın soyadı isminin sonuna eklenerek gönderiliyordu. Ceza evinde soy ismi şartı aranıyordu. Düzenli bir şekilde 20-25 kişiye gönderildi. Gönderilen paraların makbuzları Tekel Caddesinde Murat Cevahir’in manifatura dükkânındaki çelik kasaya koyuyorlar veya Murat Cevahir’e teslim ediyorlardı. Kaçak ülkücülerle Paşa camisinin üst katında veya Kibaroğlu sinemasında filim oynamaya başladığında kimse görmeden buluşuyorlardı. Ülkücü mağdurların aileleri Osman Parlak, Murat Cevahir, Hikmet Gürsoy, Salih Kurumahmutoğlu, Şükrü Kömürcüoğlu’nun işyerlerinde oturarak huzuru, rahatı buluyorlardı. Dertleşiyorlardı. O günlerde dertleşmeye ne kadar ihtiyaçları vardı. Devamı 22. Bölümde.
