Cengiz Tunç, Hüseyin Kurumahmutoğlu'nu Anlattı!
BAFRA’DA ÜLKÜCÜ HAREKETİN UZUN YÜRÜYÜŞÜ (26. BÖLÜM) ÜLKÜCÜLER SENİ UNUTMAYACAK!

HÜSEYİN KURUMAHMUTOĞLU (14 Temmuz 1987 Salı)
1962 yılının soğuk bir kış günü Bafra’nın küçük bir evinde bir bebek dünyaya geldi. Özenle işlenmiş kundaklara sarıldı, Kuran-ı kerimler okundu bu küçük misafirin gelişine. Hüseyin koyuldu adı kaderi bilinmeden. Babası onu “Of” nüfusuna kayıt ettirdi. Ailenin sekiz çocuğundan dördüncüsüydü. Beladan korkmaz, gözü kara girerdi davası uğruna her kavgaya. Gökyüzüne vurgun bir gençti Hüseyin. Onun davası milletti, vatandı, bayraktı. Yüreği avucunda koşuyordu Hüseyin gençliğinin dar sokaklarında. Düşleriyle sınırsız, şaşkınlığıyla çocuk… Sevebilirdi, Ülkesine yakışan her şeyi. Ama bir kızı sevmeye bile vakti olmamıştı. Lise üçüncü sınıftan mücadele ettiği davası uğruna okuldan atıldı. Lise bitirme diplomasını Ankara’dan aldı. Üniversite’yi kazandığı halde babası göndermedi. Korkuyordu, her baba gibi oğluna bir şey olmasından. Hüseyin, istikbal değil, istiklal kaygısıyla yanıp tutuşuyordu. Yıllar sonra bile Bafra sokakları onun mertliğini, bileğinin bükülmezliğini, sözünün eri olduğunu hep hatırlayacaktır. Zor günlerde solcuların karşısına kale gibi dikilir, geri adım atmazdı. Babası onu kavgalardan uzak tutmak için kendine göre tedbirler almıştı. “Vatanı sen mi kurtaracaksın, vatanı seviyorsan içinden sev. Ocakla bucakla bu işler olmaz” diyordu. Onun bu baba yüreğinden kopup gelen sözleri, koruyuculuğu Hüseyin’in yüreğinde yanan ülkü meşalesi karşısında cılız kalıyordu. Çilhane mahallesi Şevki oğlu sokakta oturuyorlardı. Babası oğlunu bu sevdadan vazgeçirmek için türlü türlü yollara başvuruyordu; oğlu Ali’ye, ”Ha bu anarşisti eve almayacaksın, aklı belki başına gelir” diyordu. Çoğu geceler evlerinin karşısındaki terzi Aziz Usta’nın dükkânında dikiş makineleri altında sabahlardı Hüseyin. Babası aklınca disiplin cezası veriyordu. Remzi Önder’in senatör adayı olduğu seçimlerdi, ağabeyinin arabasını aldı üzerine amfi kurdu ve köy gezilerine çıkmıştı. Yağmurca’dan Hıdırellez köyüne giderken yolda kömüş ve inek sürülerine rastladılar. Hemen mikrofonu eline aldı, “Ey kömüş kardeş, inek kardeş sende gel bize. Bu kutlu davaya katıl” diye bağırmaya başladı. O kadar inanmıştı ki, ülkücülük bütün ruhunu sarmıştı. Dağlara, taşlara seslendi “Yarabbi şahit olduk, herkesi bu kutlu davaya şahit ettik” diyordu. İhtilalden önce aranıyordu. Turgut Karadağ ile Of’ta saklanıyorlardı. Emniyet Bafra’da olan ailelerini teslim olmaları için sıkıştırıyorlardı. Turgut Karadağ’ın anası-babası günlerce karakolda tutuldu. Salih Kurumahmutoğlu da karakoldaydı. Cem Ersever, Turgut ve Hüseyin’e “arkadaşlar size kimlik düzenleyelim hemen yurt dışına çıkın” dedi. Turgut’un babası iki, annesi bir haftadır karakol da gözetim altındaydı. Hüseyin ile istişare ettiler. “Bu böyle olmayacak, ailelerimiz bizim yüzümüzden sıkıntı içerisindeler, gidip teslim olalım” dediler. Kendi istekleriyle Trabzon Sıkıyönetim Mahkemesine teslim oldular. On yedi yaşındaydı, taptaze bir fidandı daha. Trabzon’da Ayhan Çakıroğlu’nun yattığı koğuşa yerleştirdiler. Zekeriya isminde bir yaşlı adam daha vardı. Ayhan ile Hüseyin vakitlerinin çoğunu dini sohbetler ederek geçiriyordu. Yine böyle bir gün dini sohbete dalmışlardı, Zekeriya ise ranzaya oturmuş sigarasın tüttürüyordu. Turgut’la, Hüseyin yastı namazını kılmak için ranzanın üstüne çıktılar. Ranzaların arasında yer yoktu. İkisi de namaz kılarken uçtuklarını hissetmeye başladılar. Selamı güç bela verdiler. Biraz önce ettikleri dini sohbetin etkisiyle uçtuklarını zannediyorlardı. Turgut “Uçuyoruz herhalde” dedi. Hüseyin, ”bende” dedi. Ranzanın yerden yüksekliği yaklaşık bir metreydi. Ayhan Çakıroğlu yüz ifadelerinden durumu anladı, yanlarına yaklaştı “hemen yatağınıza yatın” dedi. Meğerse Zekeriya esrar içiyormuş, camlar kapalıymış duman altı olmuşlar. Bir hafta sonra ikisini de Samsun Sıhhiye’ye getirdiler. Zeki Kaman ekibi üzerlerinde akıl almaz işkence usulleri uyguladı. Aylardan aralık dışarısı soğuk tıpkı Hüseyin’in doğduğu gün gibi. Gözlerini bağladılar bir odaya aldılar, göğüslerine kadar bir çuvalın içine geçirdiler. Kimseyi görmüyorlardı. Birisi bağırarak, “Başbuğun kim?” diye sordu. Turgut alçak sesle, ”Başbuğ Atatürk” dedi. Gözleri bağlı kendini duvarda buldu. Yine aynı ses, “Türkeş Başbuğ değil mi lan?” dedi. Turgut niyetlerini sezmişti. Türkeş’i suçlamak istiyorlardı. “Efendim Türkeş’te Türk büyüğü olduğu için Başbuğ” dur dedi. Ses daha hiddetle, “ulan Başbuğ Alparslan Türkeş de” diye bağırdı. Havuz ağzına kadar su dolu, buz tutmuş. Gözleri bağlı, iki kişi çuvalı kenarlarından tutup suya sokup çıkardılar. Sadece “ah” diye bağırdı. Ellerini çarmıh şeklinde askılığa bağladılar. Üzerlerindeki elbiseler donmak üzereydi. Birisi fısıldadı, “arkadaşlar hareket edin, yoksa donarsınız, kımıldayın ki asker gelip sizi coplasın” dedi. Hayatlarında ilk defa tecrübe etmişlerdi sopanın bu kadar güzel olduğunu. Coplanma sayesinde hayata tutunmuşlardı. Asker vurdukça ateş gibi ısınıyorlardı. Yaşamak için sopaya ihtiyaçları vardı. Zeki Kaman ve ekibi bütün işkence usullerini körpecik vücutlarında tatbik ettikten sonra Mamak Askeri Cezaevine naklettiler. Hüseyin, hiçbir zaman bir kızı sevemedi, aşk sözlerini sadece vatanına söyledi. Ne bir kız eli tutmuştu, ne bir sevda sözü duymuştu. Onun elleri bayrak dalgalandırmıştı, rüyalarını Bozkurtlar süslemişti. Gençti, ülküsüne sevdalıydı. Kim bilir birisini sevdiyse de belli etmezdi. Bu yürekte iki sevdaya yer yok derdi. Kızları gördüğünde yüzü kızarıp hemen oradan uzaklaşmayı tercih ederdi. Varlıklı bir aileden geliyordu ama parayı sevmezdi. Hüseyin diğerleri olmadı hiçbir zaman. Şimdiki çocuklar gibi markalı, pahalı şeyler için dökmedi gözyaşlarını. O gözyaşlarını uzak diyarlardaki esir Türklerin çektikleri sıkıntılara döktü ve yamyamlar bile hürken Türkler niye esir diye haykırdı. Onun kavgası Türk milletinin varoluş kavgasıydı. Mamak’ta ilk işi ülkücüleri bir araya toplayıp, örgütlemek oldu. Mangal gibi yüreğiyle her kavgada en öndeydi. Haksızlığa dayanamazdı. İnandığı davaya başını koyardı. Arkadaşlarını yolda yüz üstü bırakmazdı. B blokta kalıyordu. 8. Koğuşta bir takım problemler vardı, sebebi de Burhan Kavuncuydu. Her gün “Ülkücü Hareket’in “ düşünce yapısının İslam’a aykırı olduğunu iddia ediyordu. İslami teşkilatlanmanın şart olduğunu söylüyordu. Her gece Ülkücü Hareket’in ideolojisi, siyasi yapısını eleştiren konuşmalar yapıyordu. Dinin ideoloji olduğunu söylüyordu. Sürekli din ve ideoloji başka anlayışını savunanların şirk içinde olduğunu dile getiriyordu. Burhan Kavuncuyla 8. Koğuşta sert tartışmalar yapıyordu. Sonunda tartışmanın galibi Burhan olmuştu. Hüseyin, “Ülkücü kimliği taşımayacağım, bundan sonraki hareketim ve kimliğim tevhid anlayışı üzerine olacaktır” dedi. Mamak’taki ülkücüler ayrılık fikrini başlatanlara tavır aldı, onlarla konuşmayı yasakladılar. Hüseyin, mahkeme salonuna gittiğinde, birkaç ülkücü hariç kimse onunla konuşmadı. O gün çocuk gibi ağladı Hüseyin. Bir ikindi vakti sarığı başında Kur’an-ı Kerim okuyordu. Koğuşları mazgal deliğinden gözetleyen iç emniyet amiri Hüseyin’i öyle görünce “sarık takmak yasak bilmiyor musun, çıkar hemen başından” dedi. Hüseyin, “sarık takmak sünnet, çıkarmam” diye diretti. Amir askerleri çağırdı, koğuşun kapısını açtırdı. Hüseyin’i mahkûmların cezalandırıldığı “Kafes” diye tabir edilen yere götürdüler. Vücuduna rast gele copla vurmaya başladılar. Hüseyin direndi, başını kalorifer peteğine çarptı. Aldığı darbe üzerine önce sendeledi, sonra baygınlık geçirdi. Sabah tekrar koğuşuna koydular. Mamak cezaevinde pratisyen bir doktor vardı, ona götürdüler. Ağrı kesici verdi ve tekrar koğuşuna döndü. Eğer pratisyen cezaevinde tedavi edemezse Mevki Askeri hastanesine kaldırılması gerekiyordu. Kısa bir süre önce Mevki Hastanesinden solcu bir mahkûm kaçmıştı, bu sebepten ikinci bir emre kadar hastaneye mahkûm kabul etmediler. Aradan dokuz ay geçmişti, babası avukatına söyledi, o da idareye başvurdu ama gecikmişti. Kollajen dokusu zedelenmişti. Ağrılarını kesmek için kortizon ilaçlara yüklendiler. Bu uyuşturucu ilaçlar böbreklerini ve vücudun diğer organlarına zarar vermişti. Artık böbrekleri iflas noktasına gelmişti. Sonunda Mevki hastanesine kaldırdılar. Kürek mahkûmları gibi ayağında zincir ile yatağa bağlamışlardı. Bir gün kendisini ziyarete gelen babasına, “Baba bana subaylar psikolojik baskı yapıyorlar, artık dayanamıyorum. Bunlar beni öldürecek. Beni Bafralı arkadaşlarımın yanına aldırın” dedi. Koğuşları ayrılmadan önce mahkemeye getirilirken hep Turgut’la kelepçelenirlerdi. Haftada iki gün o da mahkemede bir araya geliyorlardı. Son mahkemeye çıktılar, artık karar verilecekti Cezaları kesilecek, bir daha yan yana gelme durumları ortadan kalkacaktı. Yüzünde pul pul benekleri çıkmıştı. Saçları yer yer beyazlamış, seyrek sakallarında tek tük beyazlar çıkmaya başlamıştı. Sağlığı iyi değildi. Eyüp Asan, Turgut Karadağ, Kemal Yalçın, Hüseyin Güngör, Erol Yıldız, Mustafa Güneş yan yana oturdular. Uzun müddet konuşmadan birbirlerine baktılar. Turgut, “Hüseyin son günlerde bir söylenti duyduk, doğru mu?” dedi. Hüseyin başını kaldırdı, “Siz ne düşünüyorsanız ben de aynısını düşünüyorum. Ülkücüyüm, davamı bırakmadım. Ülkü Ocaklarında verdiğim sözümden dönmedim. Eğer, nasip olurda buradan çıkarsam sizinle beraber şirket kurup iş yapacağım” dedi. Hâkim savunmasını yapmasını istedi, kendi başına ayağa kalkamadı. Yanında oturan Erol, Mustafa koluna girip kaldırmak istedi. Mahkeme başkanı bağırdı, “Bırakın kendisi kalksın.” Önündeki ahşap sandalyeye tutunarak birkaç denemeden sonra kalktı ama yüz ifadesinden çok acı çektiği belli oluyordu. Artık ayakta duramıyor, ihtiyaçlarını kendi başına göremiyordu. Herkes böyle bir babaya sahip olamazdı. Bafra’da sıkıntıya düşen soluğu onun kapısında alırdı. Aralarındaki anlaşmazlıklarda onu hâkim kılarlardı. Herkesin güvenini kazanmıştı. Fakir, fukaranın kimsesi olmuştu. Oğlunun verdiği mücadele ile gurur duyuyordu. 14 Temmuz 1987 Salı günü ailesi iftar yemeğinden sonra birlikte sohbet ediyorlardı. Babası Salih Kurumahmutoğlu aniden, “Kalkın Ankara’ya gidiyoruz” dedi. Oğlu Ali, “Baba ne oldu?” Dedi. “Oğlum hadi kalkın gidelim içime bir sıkıntı düştü ” dedi. Oğlu Ali Mevki Askeri Hastanesini aradı. Helal süt emmiş bir asteğmen telefona çıktı, ona “Babam oğlunu merak etti, bir isteği olup olmadığını ne olur bize bildirin” dedi. Asteğmen Hüseyin ile görüştü “ Hiçbir isteğim yok. Babama, anama, aileme ve arkadaşlarımın hepsine selam söylüyorum, haklarını helal etsinler” dedi. Babası bu sözleri duyunca, “Kalkın” dedi ve iki araç Ankara’ya doğru yola çıktılar. Babası Hüseyin’in yanına girdiğinde, ruhunu teslim ediyordu. Can parçasını hastanede bir odada ölüme yolcu etti. Dünyanın en büyük acısını o gün o odada yaşadı. Sessiz bir çığlık duyuldu hastane koridorlarında. Büyüdü o çığlık Ankara’ya, Mamak’a, Bafra’ya kadar duyuldu. İkinci arabada yolculuk eden anasına oğlunun ölümü malum oldu, “oğlum öldü” diye ağlamaya başladı. 15 Temmuz 1987 Çarşamba günü Hakka yürüdü Hüseyin. Soğuk bir kış günü geldiği bu dünyadan sıcak bir mevsimde yüzünde yara benekler, ayağında pranga izleri ile göçtü genç fidan. 24 yaşında koynuna sevgili yerine ölümü alıp gitmişti. Ülkücüler bu yiğit dava arkadaşına son görevlerini yapmak için koştular. Devlete kanlı canlı teslim ettikleri arkadaşlarını yıllar sonra üzerinde mavi ışıkların yandığı ambulans ile ağır ağır Elekçi yokuşundan aşağı inerken gördüklerinde gözyaşlarına boğuldular. Baba evine tabutu geldi, o çok sevdiği bayrağı sarılıydı tabutunda. Kömür karası saçlarıyla gönderdikleri Hüseyin’e son kez baktılar, saçları kırçıllaşmış, seyrekleşmiş, sakalı uzamış, tek tük aklar düşmüştü. Ölmek ne garip şey! Baba olamayacak örneğin. Toprak olmak ne garip şey! Cenaze namazını hep beraber kıldılar, “Bizi affet gardaşım, devlet seni bizden siyah saçlı, gencecik almıştı, seni koruyamadık. Ama senin hayallerin, hayalimiz olacak” dediler. Şehidin al bayrağa sarılı tabutu eller, hatta parmaklar üzerinde tekbirler eşliğinde yükselerek gidiyordu. Biraz sonra Hüseyin, sadece Asri mezarlığa değil, milyonlarca Türkün yüreğine gömülecekti.
Hüseyin, Ülkücü hareketin kıymetli yüzlerce şehit ’inden sadece bir tanesi. Ülkücülük, yağmurda, karda, baharda her mevsimde vatanının dört bir yanını sevmek. Ülkücülük, çocukluğunda, gençliğinde, yaşlılığında yürekten bağlandığın sevdan. Ülkücülük, gece gündüz demeden ay yıldızına sahip çıkmak. Her şeyden vazgeçmek ülkücülük; aileni, sevdiklerini ikinci plana atıp, önce vatan demek. Çırpınmak, yorulmak ama asla pes etmemek. Rusya da, Çin de, Kerkük’te esaret altındaki yüzlerce kardeşini unutmamak. Ruhunu, yüreğini, bedenini bu kutlu dava uğruna hiç sorgusuz sualsiz teslim etmek. Ülkücülük. Şimdilerde kalmadı böyle ülkücüler. Hüseyinler, Refikler, İsmailler aslan gibi delikanlılar davaları uğruna feda ettiler en güzel yaşlarını.
Bu ülkücü gençlik öyle bir gençlikti ki; Alınları hiçbir fesat ocağında kararmamıştı. Üzerlerine çıkar, menfaat pisliğinin kırıntıları dökülmemişti. Onlar vatanlarını, insanlarını, menfaatsiz, karşılıksız, kara sevdalılar gibi sevmişlerdi. Allah’tan başka kimseden korkmuyorlardı. Kendilerini Tanrı dağı kadar Türk, Hıra dağı kadar Müslüman olarak tarif ediyorlardı. Toprak kadar saf, temiz ve alçakgönüllüydüler. Bir hayalleri vardı, bu topraklar üzerindeki insanların mutlu, mesut olmalarıydı.
Izdırabı kanına katta göz kırpmadan iç!
Varsın gülsün ardından, ne çıkar, bir iki piç…
Bu varlık dünyasında yalnız senin hiç mi hiç
Bir şeyin olmayacak… Hatta mezar taşında…
Sevdalıydılar onlar gökteki al bayrağa, sevdalıydılar Türk milletine. Emsalleri sokaklarda sevdalılarına kırmızı gül dağıtırken, onlar kırmızı, sarı gülün anlamını öğrenecek kadar ne romantik ne de aşık olacak kadar zamanları vardı. Onların tek istekleri vardı; ocakları tütecek, bayrakları gökler de bir daha inmemek üzere dalgalanacaktı. Bayrak dalgalandırmak için kan isterdi. Can damarlarındaki kanlarıyla suladılar al bayraklarını, göğü yırtarak, düşmanı çatlatarak dalgalansın diye. Onlar vatansıza vatanı öğretmek için çıkmışlardı sokaklara. Çoğunun daha bıyıkları terlememişti. Tebessüm etmeyi, mutlu olmayı bilmeyen kuşaktı onlar. Öz vatanlarının sokaklarında yürürken kızıl namlularla kara toprağa düşüp can verdiler. Sevdalandıkları devlet tarafından ya işkencelerle ya da darağaçlarında denge kurmak isteyen omzu kabarıklar tarafından şehit edildiler. 12 Eylül de ülkücüler komünistler gibi devleti yıkmaya çalışmakla, milleti sevmemekle, vatanı bölmekle suçlandılar. Ama onlar neden, kimin uğruna ve hangi değerleri yaşatmak için öldüklerini biliyorlardı. Şunu da iyi biliyorlardı ki, bugün olmazsa yarın millette bilecektir, tarihte bilecektir. 12 Eylülde aslında yargılanan Türk Milliyetçiliğiydi. Daha önce tecrübe edilmiştir ki, tarih, Türk Milliyetçiliğini yargılayanları affetmez. Türk milliyetçiliğini suçlayan, onları zindanlara atan, idam sehpalarında sallandıran bir zihniyet, bir gün millet tarafından mutlaka yargılanacak ve siyasi tarihe de kara bir leke olarak geçecektir. Davalarının yolu kolay değildi. Ülkücülük çetin bir yoldur, yürümek için bacakların kudretinden önce sevdiğine sonsuz bir inanç olarak bağlanacak zengin ruhlara çekilen her cefayı, sefa gibi karşılayacak yüreklere ihtiyaç vardır. Hâsılı kelam ülkücülük mangal gibi bir yürek ister. Yüreği mangal olmayan bu yolda söner, kaybolur, gider. Devamı 26. Bölümde.
Habererk / Ömer Zengin
