Emine Akınsoy, babadan kalma kişniş takısını yaşatıyor
Diyarbakır'da Emine Akınsoy, babasından öğrendiği kuyumculuk geleneğini sürdürerek, el işçiliğiyle üretilen asırlık kişniş takısını gelecek nesillere aktarıyor. Bu kültürel mirası yaşatmak ve gençlere tanıtmak için çalışmalarını sürdürüyor.
Diyarbakır Olgunlaşma Enstitüsü'nde görevli usta öğretici Emine Akınsoy, babasından devraldığı kuyumculuk mesleğini sürdürerek, kentin asırlık kişniş takısını gelecek nesillere aktarmak için çabalıyor.
Kültürel miras kişniş takısı el işçiliğiyle üretiliyor
Akınsoy, çocuk yaşlarda babası ve amcasının atölyelerinde kuyumculuğu öğrenmiş. Günümüzde bakır, tunç ve gümüş kullanılarak tamamen el işçiliğiyle üretilen kişniş takısı, geçmişte evlilik çağına gelen genç kızlara mutlaka takılan önemli bir kültürel öğe. Döküm yöntemi yerine yüzlerce küçük parçanın tek tek işlenip kaynaklanmasıyla ortaya çıkan bu takı, Diyarbakır'ın aile yapısını ve bereket anlayışını yansıtıyor. Takının her bir parçası, hane çocukları, anneyi ve bolluk-bereket gibi farklı anlamlar taşıyor.
Gelenekleri yaşatma ve genç nesillere aktarma hedefi
Emine Akınsoy, kişniş takısının sadece bir takı olmanın ötesinde önemli bir kültürel miras olduğunu vurguluyor. Babasından ve amcasından devraldığı bu mesleği yaşatmayı, kaybolmaya yüz tutmuş geleneği yeniden gün yüzüne çıkarmayı amaçladığını belirtiyor. Genç kuşakların bu ürünü ve geleneği yeterince bilmediğini düşünen Akınsoy, kişnişi taşlarla birleştirerek farklı tasarımlar da yaratmak istiyor. Hayat Boyu Öğrenme Genel Müdürlüğü'nün kadın girişimcilere sağladığı desteklerden faydalanarak bu mesleği sürdürdüğünü ve gücü yettiğince geliştirmeye devam edeceğini ifade ediyor.
Aile mesleği kuşaklar boyu devam ediyor
Emine Akınsoy'un babası Ahmet Salih Akınsoy ve amcası Ramazan Akınsoy da kuyumculuk mesleğini enstitüde öğretmeye devam ediyor. Ailelerinin kuyumculuk geçmişinin 1926 yılına dayandığını belirten Ramazan Akınsoy, kişniş yapımının ekip işi olduğunu ve tek bir kişinin üstesinden gelemeyeceği karmaşık bir süreç olduğunu açıklıyor. Geçmişte elle yapılan bu zanaatın günümüzde sanayileştiğini ancak el işçiliğinin önemini koruduğunu dile getiriyorlar. Ailece bu mesleği birbirlerine aktardıklarını ve gelecek nesillere de devretmeyi umduklarını belirtiyorlar.