HALA NEYİN PEŞİNDESİNİZ ! / İrfan Çep
En büyük darbeyi siz önlediniz ama yetsin artık; biz bir ömür “Fetö ile yatıp 15 Temmuz’la kalkmak” zorunda değiliz. Bize “ya o, ya da bu” dayatması yapmayın. Biz, yerine göre “hem o, hem de bu” veya “ne o, ne de bu” diyebilmeyi yeğleyen bir Milletiz. Cum

BİR 15 TEMMUZ YAZISI DAHA; NEYİN PEŞİNDEYDİNİZ, HALA NEYİN PEŞİNDESİNİZ !
*
Evi yanan adam sevinç naraları atarken, yangını söndürmeye koşan komşular isyan ediyor: “-Komşu ne iş, biz evin yanıyor diye üzülüyoruz, sen ise seviniyorsun!” Adam cevap veriyor: “-Evim yanıyor ama fareler de yanıyor ya!” Belli ki, adamın, farelerden canı çok yanmış. Pek çok insan, darbeyi, bu psikoloji ile karşılamış olabilir.
*
12 Eylül 1980, sabah 04, Adana Teksa Bloklarında öğrenci evinde, tedirgin ve tetikte uyuyoruz. Geride bıraktığımız gün ve günler acılar dolu, karanlık günler. Meclis neredeyse 600 tur yapmış, bir cumhurbaşkanı seçememiş. Rahmetli Erbakan, “-Kadayıfın üstü kızardı, henüz altı kızarmadı” diye, güvenoyu verdiği hükumetin bakanlarını Çin işkencesi uygulayıp gensoruyla bir bir düşürüyor, Başbakan Rahmetli Demirel’in ensesinde adeta boza pişiriyor. Terör kol geziyor, milletin canı burnunda; özetle; darbe “geliyorum” diyor. Bir seçim kararı alınabilse darbe durdurulacak ama alınamıyor.
*
Liseli komşu çocukları –nedense- bizim kapıyı çalıyorlar. “-Kalkın abi, kalkın; inkılap oldu”. Siyah-beyaz televizyonu açıyoruz. Mesut Mertçan TRT’den bilmem kaç no’lu bildiriyi okuyor. Önce, “4 lider de gözaltında” deniyor. Sonra Türkeş’e “teslim ol” çağrısı yapılıyor(Belli ki bildiriler önceden kaleme alınmış). “Türkeş demek” biz demek; canımızın yanacağını hissediyoruz. Fakat Ecevit ve özellikle Erbakan ismini duyunca, (hem kadayıf hem Konya’daki Kudüs yürüyüşü gözümün önüne geliyor ve) içimden, “fareler de yanacak ya” diye söyleniyor, teselli buluyorum.
*
Erbakan ve akıncılarından sembolik sayıda tevkifat oluyor ve bir-iki yılda tamamı serbest kalıyor. Demirel ve Ecevit ise sadece birkaç ay Hamzakoy’da zorunlu tatil yapıyor. Mamaklar, Selimiyeler, Dil Okulları.. uzun yıllar binlerce ülkücü ve devrimcileri konuk ediyor. Başbuğ dahil… Şimdinin ekabirlerinden, muktedirlerinden ise, içeride hiç kimse yok. Onlar, bir gün, belki bir saat yanlışlıkla, kazara, belki trafik suçundan karakola düşmüşlerse, “Ben de 12 Eylül’de -henüz olmayan Metris’te- hapis yattım, işkence gördüm” türünden “kompleks cümleleri” kurma ihtiyacı duyup madara olmak dışında, bu alanda hiç yoklar.
*
Gelelim 15 Temmuz 2016’yı 16 Temmuz’a bağlayan gece, saat 03’e. Erzurum’un yaylasında çadır arkadaşım Yüksel beni uyandırıyor. “İrfan Abi, Çay-kur’dan art arda mesaj geliyor. Ben yaş çay paraları verilecek sandım, baktım, burada başka şeyler yazıyor”. –Oku hele, diyorum. Okuyor: “-Ey ahali, cumhurbaşkanımızın çağrısına uyun, sokağa-meydanlara çıkın”. Kafamız karışıyor. Birilerini uyandırıp haber almamız lazım. Telefonun biraz iyi çektiği açık alana gidiyoruz. Kardeşini uyandırıyor, delikanlı önce “bilgim yok” diyor, sonra bilgi alıp bize dönüyor ve olayı “külliye sözcüleri gözüyle” özetliyor. Bu defa, MHP ilçe başkanı kardeşimi arıyoruz. “- Abi, kara bir gece yaşıyoruz. Akşamdan beri uyumadık. Ordumuz birbirine girmiş gibi, tv’lerde adeta canlı savaş izliyoruz, halk bir askeri teslim almış döve döve götürüyor, bir polis başka bir polisi tutuklamış, aha şimdi de havadan meclisi bombaladılar” diyor. İçim daralıyor, içim yanıyor. Bu, “fareler de yanıyor ya” denebilecek türden bir felaket değil diyorum.
*
Kalkışmanın bastırılmakta olduğuna dair haberlere seviniyorum ama aciz bir şekilde halkına ateş açan helikoptere, uçağa karşı, savunmasız insanların hala ısrarla sokağa çağrılmasından endişeleniyorum. Öyle ya; çatışma mahallinde sivil halkın bulunması, her zaman için, güvenlik güçlerinin işini zorlaştıran bir unsurdur. Halkın arasına karışan terörist ile mücadelenin zorluklarını Sur’da, Cizre’de, Silopi’de yaşamadık mı? Neticede, hiç de akılcı bulmuyorum. Biradere “sokağa çıkmayın” diyorum. Bu arada aklıma, güneyimiz ve güneydoğumuz geliyor. Yumuşak karnımız geliyor. Kargaşadan yararlanarak, fırsatçı bir işgal ve fırsatçı bir pkk isyanı neticesinde “fiili bölünme endişesi” geliyor. Derken, benim vodafona da TC DEVLETİ imzalı davet geliyor. “Hayret; birileri TC devletini ve biz TC yurttaşlarını nihayet hatırlamış ama adeta her zamanki gibi yine ‘ölmeye’ çağırıyor” diyorum.
*
Gece balığa gidip gün ağarırken dönen arkadaşlar bizi ayakta görünce şaşırıyorlar. Ali soruyor: “-Buz gibi suyun ortasında serpme atarken memleketten kuzenler aradı, darbe olmuş, TRT’de bildiri okunuyor dediler, önce ‘desenize tayyibin ebesine kayılmış’ dedim, sonra da ‘hadi lan, kafa bulmayın’ dedim, telefon kesildi; bu iş ne iş, aslı var mı, sizin bir haberiniz oldu mu?”. Aldığımız haberleri ve endişelerimizi paylaşıyoruz. Daha ilk bilgilerden, aramızda “tezgah kokusu” alan da, “olmaz böyle şey” diyen de, “dış tezgah” diyen de oluyor ama hepimiz fetoşa lanet yağdırıyor ve “ihmaller”e dikkat çekiyoruz. “Eyvah, Türkiye bunu hiç hak etmemişti, kim bilir kaç yıl geriye gittik” diyoruz.
*
Radyo yok, televizyon yok. Yaylaya gelecek arkadaştan 16 Temmuz’un, bulabildiği tüm gazetelerini getirmesini istiyorum. Haberler tek merkezden; gazeteler tıpkıbasım, sloganik ve yavan. Sözcü ve Yeniçağ bile, bilinenleri tekrarlamış. Ağızlar bir, ülke yekvücut(!): EN KAHRAMAN RIDVAN, EN HAİN FETULLAH.. Sanki karanlıkta, şüpheli, şaibeli, tereddütlü, soru işareti taşıyan en ufak bir durum yok; bu konuda en küçük bir farklı düşünceye/görüşe asla izin, taviz, müsamaha yok. “Filan darbeye sevindi; atın içeri, filan darbeyi anında kınamadı, alın içeri. İçeri almak da yetmez, beslemeyin, asın bunları”. En yetkili ağızdan: “MİLLET İSTİYORSA ELBETTE ASARIZ” açıklamaları.. Netice; belki 48 saat bile geçmeden, ülke yeniden “korku tüneline” sokuluyor. Çünkü 79 milyon bir anda “olağan şüpheli” hale getiriliyoruz ve OHAL geliyor.
*
Düşünüyorum; ülkeye yüzde yüz hakim bu algı ve kanı karşısında, kardeşime “sokağa çıkmayın” dediğim için ben idamlığım. Ali TRT’de okunan bildiriye sevinmişse o da idamlık, komşu arıcı ayıdan korktuğu için sokağa çıkamamış (yaylada sokak yok ya neyse), fetöş konusunda da bir bilgisi-fikri olmadığı için onun “EN HAİN” olduğunu anında idrak ve jet hızıyla sosyal medyada ilan edememişse –ki öyle- o da suçlu ama o tayyibi çok sever, öyleyse idamdan yırtar, belki müebbet alır. Ertesi sabahtan hatta o gece yarısından itibaren “devlet aklı, devlet icraatı, devlet yaklaşımı, devlet mantığı, devlet refleksi diye” tek kişi tarafından çizilen-ilan edilen rota, gösterilen hedef ve başlatılan sürek avının, maksattan uzaklaşıp Fetö’ya hizmet eder hale gelmesinin sebebi bu “çarpık ya da başka maksatlı” mantıkta yatmaktadır.
*
Erdoğan’ın o geceki en olumlu tavrı “kalkışmanın, emir-komuta dışında ve malum cemaate mensup dar bir kadronun işi olduğunu” açıklamasıdır. Zira, kurmay-paşa, güvenlikçi-yüksek yargı vs. düzeyinde olağanüstü güçlendirdiği ”beraber yürüdüğü” arkadaşlarının, muhalif kesimlerdeki destek ve itibarı milyonda bir bile değildir. Hatta, söz konusu “kalleş kalkışma” olunca, “hizmet” denen hareketin kendi tabanında bile destek, bir anda sıfırlanır.. Ülkücüler, solcular, ulusalcılar, Aleviler.. kısaca biatçı, inatçı, mehdici, ümmetçi yani “aynı menzile yürüdüğünüzü sandığınız” sizin mahalle, sizin tabanın dışındaki hiçbir yurtsever asker-polis, işin içerisinde fetö bulaşığı olduğunu öğrendiği anda asla tereddüt geçirmemiş; yarattığınız o keşmekeş, o kaos ortamına rağmen, doğrudan darbecilere karşı canlarını ortaya koymuş ve darbeyi önlemişlerdir. Evet, bu “onların göreviydi” ve görevlerini yapmışlardır. Yoksa, darbeyi “ölmeye, ölmeye, ölmeye geldik” holigan mantığıyla sokağa sürdüğünüz yurttaşlarımız ya da birer utanç vesikası olarak tarihe geçen, kışla kapılarına dizdiğiniz çöp kamyonları önlemiş değildir. Nihayetinde; emir komuta zinciri içerisindeki bir “ordu mu, tayyip mi” ikilemi doğması durumunda, tutumların da sonuçların da farklı olacağını söylemek, herhalde kehanet sayılmazdı.
*
Siyasi iktidarların, yönetenlerin yükümlülüğü; ülkeyi darbe zeminine, darbe şartlarına sokmamaktır. -Başarılı ya da başarısız olsun- darbeye muhatap olmak ciddi bir kusurdur, ayıplı hizmettir, defodur. Bu ayıp, yurttaşların darbe anındaki duygularını-niyetlerini-reflekslerini yargılamakla, onları tırışkadan demokrasi testlerine tabi tutmakla örtülemez. Savunmayla-güvenlikle alakalı vazifesi-eğitimi olmayan, kendi halinde, sivil insanların; genel seferberlik halinde bile durumlarına uygun vazifeleri olur iken; bir kara ve karanlık gecede; çocuğun, yaşlının, işsizin.. bile bile ölüme gitmek gibi bir “mecburiyetleri” yoktur. Sizin 40 yılda anlayamadığınızı 40 dakikada anlayıp, çözüp, darbeyi durdurmak mecburiyetleri yoktur. Hatta, sizin, yıllarca, “-Hasretine dayanamıyoruz, ne olur geeel, muhterem hocaefendimiz” diye yolunu gözlediğiniz birinin “gelme ihtimalinden” hemencecik rahatsız olup iç savaş baltalarını kuşanma mecburiyetleri de yoktur sanırım. Zira, bizim insanımız bazen “gelen gideni aratır” deme, bazen de “gelen ağam, giden paşam” deme “vurdumduymazlık lüksüne” sahip olmayı da önemser. Türk Milletini yeterince tanımamışsınız.
*
Darbeler, sonrasındaki uygulamalarıyla tanınır, bilinir ve anılır. 15 Temmuz darbesi, sonrasındaki uygulamalarla, şimdiden, çok kötü bir şöhret edindi. Bastırılmış/püskürtülmüş bir darbe, bir anda, fütursuz, azgın ve duracağı yer bilinemeyen/öngörülemeyen yakıcı-yıkıcı-sürekli siyasi bir darbeye dönüşüverdi. Ortada Fetö diye bir “veba mikrobunun” formülü ve ismi var fakat “cismi” çok uzakta. Bu formülün isim hakkı, telif hakkı, kullanım hakkı, prospektüsünü değiştirme hakkı.. hepsi, eski ortağı olan iktidar partisinin elinde. Ve iktidar, sevmediği, istemediği, rahatsız olduğu herkesi, her kesimi vebalı olmakla itham ediyor ya da veba bulaştırmakla tehdit edebiliyor. Şöyle diyelim: Doktorlar “vebalısın-değilsin” raporu vermiyor da, tüm insanlar “vebalı olmadığını ispatla” mükellef kılınıyor. Milletimiz bu zilleti çekemez: “Ülen, sizin kavganızdan bize ne, gidin, az ötede tepişin!” der.
*
Niyet yargılamada, darbecileri bırakıp, insanların darbeyi nasıl karşıladığını yargılamak, 15 Temmuz’un en önemli alamet-i farikası olmuştur. İcraatta ise, “deri yardımı” ve “yasak kitap”ta Kenan Evren’i şimdiden solladınız. İşi sulandırmayın. Büyük bir bela ile karşı karşıyayız; kendinize gelin, rasyonel davranın. Herkes sizin sevdiğinizi sevmek, nefret ettiğinizden de nefret etmek zorunda değildir. Tamam, MFÖ’nun “sen neymişsin be abi” şarkısındaki gibi, en alçak darbeyle siz karşılaştınız, en büyük darbeyi siz önlediniz ama yetsin artık; biz bir ömür “Fetö ile yatıp 15 Temmuz’la kalkmak” zorunda değiliz. Bize “ya o, ya da bu” dayatması yapmayın. Biz, yerine göre “hem o, hem de bu” veya “ne o, ne de bu” diyebilmeyi yeğleyen bir Milletiz. Cumhuriyeti de demokrasiyi de bir arada sever veya sizden de ortağınızdan da aynı anda nefret edebiliriz. Bizler mürit değil, farklı fikirlerde eşit yurttaşlar, özgür bireyleriz.
*
Biz halkız. Yeni yılı kim, nerede, nasıl karşılamış, en fazla bir gün izler, konuşuruz. “Daha yeni saray darbesiyle silinip unutturulmuş Sare Davutoğlu, 15 Temmuz’u nasıl karşıladı, o anda Emine Sultan için neler hissetti; içinden ‘etme bulma dünyası’ diye geçirdi mi veya ev hapsindeki(!) Hayrunisa Hanım ‘artık intifada zamanı geldi’ şeklinde düşündü mü düşünmedi mi acep” diye ‘niyet sorgulayıp’ kimseyi yargıladık mı? DAHA BİRİNCİ DARBEDEKİ “DARBENİN BAŞBAKANI” İFTİRASI ATTIĞINIZ MERAL AKŞENER’İN HESABINI VERMEDİNİZ. Şimdi de halkı ikinci darbeyle korkutuyorsunuz. Neyin peşindesiniz bilelim! Veya –bize demeseniz de- siz bilin. EVET; BİZİ ÖLMEYE ÇAĞIRANLAR ! NEYİN PEŞİNDEYDİNİZ ve HALA NEYİN PEŞİNDESİNİZ !
İrfan ÇEP
*
Bu arada, halkımızdaki “darbe çeşitlemeleri” de çığır atladı. İşte bazı örnekler:
*Görmemişin darbesi olmuş, sulandırıp ayran yapmış.
*Ben senin darbeziyül evvelini de bilirim.
*Paralel darbe aşağı, paralel darbe yukarı; ben küstüm, oynamıyorum artık-Yamuk
*Baykal kaseti de bunların işi, bir darbem bile yok, ben hakimim masum bey! - Kemal Kılıçtaroğlu
*Recepcan, bana darbeni kurultay süresince ödünç verir misin?- Devlet Bahçeli
*Darbeni de al, git. İstenmiyorsun artık-Sessiz çoğunluk.
*
Dilerim; biraz tebessüm etmiş olun, sevgiyle kalın. Yaşamayı ve yaşatmayı sevin; siz siz olun, -kendiniz süper korunurken- silahsız ve korumasız insanları ölüme çağırmayın.İ.Ç.
