Kekeç efendi, Pensilvanyacı olmak için Pensilvanya’da fink atmak gerekmiyor!
“Pensilvanya’ya gitmedim, fetö okullarını övmedim” diyen Kekeç, Gülen’in Mavi Marmara açıklamasına destek olmuş!

Star yazarı Ahmet Kekeç, hakkındaki Pensilvanya’da fink atma iddiasına köşesinden cevap verdi.
Pensilvanyya gitmke için teklif aldığını ama kalbine bir isteksizlik geldiği için gitmediğini yazan Kekeç, Mavi marmara olayına Gülen’in İsrailden yana olan açıklamasına destek olmuştu.
Kekeç’in Pensilvanya açıklaması şöyle:
Biz Pensilvanya’larda fink atmadık kardeşim...
Kendi adıma konuşacak olursam, ben atmadım. Pensilvanya nerededir, bilmem... Hayatımda Amerika’ya gitmedim, okyanusun ötesine geçmedim.
Kaç yıl önceydi?
İki kez teklif aldım...
Evet, teklif ederler. Daha doğrusu “yapışırlar...” Tarzları budur.
Ergenekon ve Balyoz’un “bereketiyle” (!) palazlanmış gazeteci ekipten biri, bir gün geldi, “Amerika’ya gidiyoruz. Eşlik eder misin?” diye sordu.
Edemezdim.
Bir işimi bahane edip kaytardım.
Başıma gelecekleri biliyordum. Çünkü Hayrettin Karaman hocayla katıldığımız Fas gezisi (2004 yahut 2005 olmalı), tatsız bir emrivakiyle karşı karşıya bırakmıştı bizi. Hoşlanmamıştım bu işten. Katılımcı arkadaşların neredeyse tümü gidip gördüğümüz, gezdiğimiz, hoşça vakit geçirdiğimiz yerleri yazdılar, FETÖ okullarına övgüler düzdüler.
Ben yazmadım. Yazamadım.
Borcumu (!) bu şekilde ödemek ağırıma gitti.
Rezil 17-25 Aralık girişiminden sonra değerli Hayretin Karaman hocaya uyguladıkları aşağılık muameleyi görünce “İyi ki elim kaleme gitmemiş” diye düşündüm. Hatta kendimi alacaklı hissettim. Bizim sırtımızdan meşruiyet devşiriyorlardı ve “borçlandırarak” ilişki kuruyorlardı. Mafyanın “senet imzalatması” gibi bir şey...
İlk Amerika davetini “püskürtmüştüm” ama bir yıl sonra ikincisine yakalandım.
Bir grup müteşebbis bir Amerika gezisi düzenlemiş... Batı’ya da gidilecekmiş, Los Angeles’a filan... Aramızda tanıdığımız ve sevdiğimiz gazeteciler, birtakım değerli profesörler de olacakmış. Ben de katılabilir miymişim?
Bu teklifin üzerine balıklama atlayacağımı düşünen şahıs isteksizliğimi görünce, sona sakladığı promosyon kalemlerinin en sürpriz parçasını açıkladı: “Benden duymuş olma ama Pensilvanya’ya da gidilecek. Hoca efendi ziyaret edilecek.”
Meğer hoca efendilerinin de sona sakladığı bir sürprizi varmış.
Bunu o zaman bilemezdik.
CIA adına darbe düzenleyen eli kanlı bir teröriste dönüşeceğini, ülkesini satacağını, masum insanların kanına gireceğini, jetlerini tepemizde uçuracağını, koskoca memleketi travmaya sokacağını o günkü şeraitte (o “reklâm kuşağı” şartları içinde) kestiremezdik.
Gidenler oldu. Kimseyi suçlamıyorum...
Gittiler, elini sıktılar, sohbet ettiler, hediyeler filan aldılar. Ben gitmedim.
Bunu, “rikkat”ime şapka çıkarılsın diye yazmıyorum. Rabbim beni bir şeyden korudu diye düşünüyorum. Bunun nasıl bir “şey” olduğunu bilmiyorum. Ama sonuçta iyi bir şey olduğunu biliyorum.
Rabbim, belki de, şehitlerimizin yüzüne bakabileyim diye kalbime bir “isteksizlik” soktu.”
Her nedense şehitlerin yüzüne bakabilmek için Kekeç’in kalbine düşen isteksizlik, Mavi Marmara katliamında düşmemiş. Kekeç, 6 Haziran 2010 tarihli yazısında Gülen’in İsrail’e destek veren mesajını hak verip hükumeti eleştirmiş.
Kekeç'in o zamanki yazısının bir kısmı şöyle:
"Komşularıyla sıfır riske dayalı ilişki kurmaya çalışan Türkiye, Filistin meselesi çözüme kavuşmadan Ortadoğu sorunun çözülemeyeceğini ve dünya barışının tesis edilemeyeceğini öngörüyor.
O nedenle, hükümetin İsrail’e karşı izlediği, kimi zaman sertleşen politikasının kendi içinde tutarlılığı vardır, anlık tepkilere dayalı değildir.
Ancak, kanlı baskın, gerginleşen Türkiye-İsrail ilişkilerinde çıtayı çok yüksek bir noktaya taşıdı. Kamuoyunda öyle bir rüzgar esiyor ki, baltayı kapan İsrail’e doğru koşmak istiyor sanki. Savaş tamtamları çalıyor. Hükümet de maşallah, vurdukça vuruyor.
Bıraksan, soluğu birlikte Gazze’de alacaklar.
Burada sağduyuya ihtiyaç var. Fethullah Gülen’in bu aşamada Wall Street Journal’e yaptığı açıklama, bu ihtiyaçtan doğmuş olabilir. Hem kamuoyunun sakinleşmesi hem iktidarın frene basması bakımından yararlı olacağı düşünülebilir.
Osmanlıyı birinci dünya savaşına sokan İttihat ve Terakki’nin tuzağıydı. İttihat ve Terakki’den sadece 4 kişinin gelişinden haberdar olduğu iki Alman denizaltısının Türk karasularına girmesiyle Osmanlı kendini savaşın ortasında buldu.
Elbette, İsrail’e haddi bildirilmelidir. Yakın mesafeden kafalarına kurşun sıkılan masum insanların intikamı alınmalıdır. Daha önemlisi, gemilerin yola çıkmasına dayanak oluşturan Gazze ablukasının kaldırılması sağlanmalıdır.
Sonuç almak için savaş da bir yöntemdir, ancak son çaredir. Türkiye’nin uluslar arası arenada izlediği İsrail’i yalnızlaştırma politikası sonuç vermeye başladı. Süreci, akl-ı selimle yürütmek durumundayız. Gülen’in açıklaması, bu yönüyle değerlendirilebilir.
Açıklamadaki sıkıntılı durum, İsrail’le uzlaşılmamasını “otoriteye başkaldırı” olarak gören ifadelerdir. İsrail’in uzlaşmaya yanaşmadığı açıktır. Uluslar arası sularda hiç yetkisi olmadığı halde gemiyi basarak insanları katleden haydut bir ülkeyle meşruiyet sınırları içinde uzlaşmanın nasıl sağlanacağı konusu, boşluktadır.
Abdülhamit Bilici’nin değil, Fethullah Gülen’in bu sözlerine açıklık getirmesi gerektiğini düşünüyorum. Aksi halde, cemaat tabanında travmaya yol açabilir. Pazar günü 8. Türkçe Olimpiyatları’ndaydım. Bu kritik cümleyle ilgili kafası karışık olanlar dikkatimi çekti.
İyi niyetle söylendiğinden şüphem yok, ama üsluba benim de itirazım var.”
