Mhp'yi Ülkücülerden korumayı bırakın!!
Kendimi bildiğimden beri Ülkücüyüm. Ülkücüyüm derken bu sözün nasıl bir iddia taşıdığının bilinciyle yazıyorum.

Mhp’yi Ülkücülerden korumayı bırakın!!
Kendimi bildiğimden beri Ülkücüyüm. Ülkücüyüm derken bu sözün nasıl bir iddia taşıdığının bilinciyle yazıyorum.
Ülkücü olmanın haklı gururunu taşıdım ve hep taşıyacağım.
Dava için yargılanmış değilim.
80 öncesinden olmaya yaşım yetmiyor.
Ülkücü hareketin içinde destansı bir hikayem yok.
Destansı bir hikayem yok ama,bir hikayem var elbette.
Sokakta slogan atarken birden Ülkücü bulmadım kendimi, sordum sorguladım, inandım, karar verdim ve elimden geldiğince yaşadım ve yaşamaya çalışıyorum.
Öğrencilik yıllarımda tanıştım Ülkücülerle,
Sert ve mert adamlardı.
Tarih öğretmenim Halil Özer ,derste tarih anlatırdı. Biz kendimizi derste değil ocakta seminerde bilirdik.
Ocak bizim için her yerdi, her mekandı.
Ve o günlerden sonra hiç bitmedi, seminerler de,eğitimimizde.
Ülkücü hareketin efsanelerini tanıdım, onlara özendim.
Bende onlar gibi olacak, Türk Milletine hizmet edecektim.
Çünkü farklıydık,Önemli insanlardık biz, Ülkü Ocaklıydık.
Partililere hep mesafeli durur hep şüphe ile bakar, gerçek Ülkücünün bizler olduğumuzu düşünürdük.
Ocak yöneticiliği yaptık, Üniversite başkanlığı yaptık. Kendimizi, Mhp il başkanından,ilçe başkanından yüksekte gördük.
Öyle ya, herkes Mhp’li olurdu da ,herkes Ülkü Ocaklı olamazdı.
Hayat böyle akıp giderken, bir gün birileri, ‘partiye üye olmalısınız, bakın üyelikler sıfırlandı’ dedi.
Tabi ya, parti bizim partimizdi bizde üye olacak, bu partinin Ülkücülerin partisi olduğu gerçeğini ortaya koyacaktık, fakat bir sorun vardı. Partiye üye olabilmek için, partide itibarlı birilerinin bize referans olması gerekiyordu. Bunu dert etmedik, zira parti bizimdi, kim olsa bize referans olurdu. Partimize üye olduk.
Gurur bildik,şeref bildik,onur bildik.
Hem de, bize referans olan ağabeyimiz, Ülkücü hareketin yiğitlerinden, bugün bile özlemle yad ettiğimiz, Bursa’nın efsane isimlerinden Necati Dalgıç’tı. Necati ağabey bize referans olmuş, üyeliğimiz daha anlamlı bir hal almıştı.
Bizim için Mhp’li olmak artık gönüllülük esasından çıkıp resmi hale gelmişti.
O zamana kadar teşkilat ocaktı bizim için, kongre nedir bilmez, delegelik hesapları yapmazdık.
Saf Anadolu çocuklarıydık, dedim ya katıksız Ülkücüydük.
Ve bir gün olanlar oldu.
İlçe kongresinde yaşadık ilk şoku,
Bizler 18-19 yaşında parti üyesi olurken, idamla yargılanmış, Mhp davasından hapis yatmış Ülkücüler,can vermeyi göze aldıkları davalarının partisine üye dahi yapılmamışlardı. Bu işte bir yanlışlık olmalıydı. Bir insan ömrünü verdiği, canından aziz bildiği partisine neden üye dahi yapılmazdı. Yoksa bu ağabeylerimiz bir hata yapmış davamızın alnına leke mi sürmüşlerdi. Bu soruların cevabını ararken öğrendik ki; onlar ne hata yapmış, ne de davamıza leke sürmüşlerdi.
Onları sakıncalı hale getiren şey, muhalif olma ihtimalleriydi.
Bizim üyeliğimizde sakınca görmeyen yapı, bunlar ocaklı, particiliği bilmezler, biz ne dersek onu yaparlar diye düşünüyordu sanırım.
Ve haklı da çıktılar.
Biz o gün, bu haksızlığa yeterince tepki verememiş, aman kongrede patırtı, çıkmasın diye susmuştuk.
Susuş o susuş, partide bizim için işte her şey böyle başladı veya bitti.
40 yaşına gelen, hala kızıl elma diyen,Turan diyen,fikir sancısı çeken bizler 2015 yılında hala bu işlerle uğraşıyor, kongre usullerini ,tüzük tadilatını konuşuyoruz.
İşte şimdi, ağabeylerimizi muhalif olma ihtimallerine binaen,partimize üye yapmayan ağabeylerimize sesleniyor ve diyorum ki;
Sanırım bizden geçti, ama çocuklarımızın geleceği için, tertemiz Ülkücülerin alın teri için, en önemlisi Allah rızası için,
Mhp’yi Ülkücülerden korumayı bırakın!!
Veysel KAYNAR
