Monotonluk Üzerine / Sümeyra Şahin

monotonluk bizim koyduğumuz bir isimdir. Durumun, hayatın aynılığından ya da sıradanlığından kaynaklanan bir ad koyma değil; durumdan ve andan aldığımız duyguların bizi memnun edecek düzeyde olmamasıdır.
Haber Merkezi
2 dk Sesli Dinle 0
Monotonluk Üzerine / Sümeyra Şahin

Kimden duyduğumu, nerede okuduğumu hatırlayamadığım ama bana çok anlamlı gelen ve aklımda yer tutan bir tespiti paylaşacağım: ‘Bir acıdan, bir ayrılıktan ya da zorlu bir yaşam olayını tecrübe edip önceki hayatından farklı bir yaşam sürmeye başladıktan sonra, kısaca; an, kişiveya mekanı kaybettikten sonra, insan en çok onlara sahipken yaptığı sıradan şeyleri özler’.

Öyle değil midir?

3 kardeşin babaları öldükten sonra yazıp, mezarına bıraktıkları bir mektubu görmüştüm: Önceki her bayramda olduğu gibi değildi bu bayram demek ki onlar için. Onların güzel kelimelerini hatırlayıp yazamam buraya ama o kadar sıradandı ki(!)özledikleri. Olsaydı, yine ‘erkenden kalkacaklardı’, ‘bayram namazına gidilecek’ ve ‘eve gelindiğinde harçlıklar alınıp hep birlikte kahvaltı yapılacaktı’…Bu gibi şeyler.

Belki her bayram çocukların büyük bir çoğunluğunun yaşadığı anların neredeyse tıpa tıp aynısı. Ama bu kadar sıradan ve monoton olan şey kaybedilince, hatta okuyunca neden bu kadar can yaksın ki?

Bir durumu kaybetmiş olmanın acısı sadece durumdan kaynaklı değildir. O durumla birlikte kaybettiğimiz hisler ve duyguların da payı vardır. Haddim değil o çocukların kaybettiğini varsaydığım duyguları tahlil etmek ama ben olsaydım muhtemelen o anda ki huzur, güven, mutluluk ve dinginliği de kaybederdim.

Anlatmaya çalıştığımı özetlersem; monotonluk bizim koyduğumuz bir isimdir. Durumun, hayatın aynılığından ya da sıradanlığından kaynaklanan bir ad koyma değil; durumdan ve andan aldığımız duyguların bizi memnun edecek düzeyde olmamasıdır.Ancak, hayat monoton olmayacak kadar karmaşık çok şükür.

Yine haddim değil buraya tavsiyeler sıralamak ya da tozpembe “-için yapılacak 10 şey” listesi yazmak ama önce kendime söyleyerek bazı şeyleri ‘denesek’ diyebilirim.

Mesela; hep aynı yollardan gitmesek işe, pazara, arkadaşa. Başka yollar kullansak ve baksak ne var monoton olmayan etrafta. Ama dikkatlice; kendimize, insana, ağaçlara, rüzgara… Eve girince her günkü gibi selam vermesek, daha içten, daha keyifli ya da o an nasılsak öyle. Yalnız değilsek, dinlesek bir başkasının hikayesini, söylediklerini. Yani demem o ki; arasak ve bulsak.

Çünkü kafayı kaldırıp yukarı bakınca, gökyüzünün yaratıldığından beri tek bir an bile diğer bir anla aynı olmadığına yemin edebilirim.

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

Bu Yazıyı Paylaş