Mustafa Çalık'tan AKP ye Ağır Suçlamalar
Muhterem Hocaefendi, sizi birçok insan gibi bendeniz de hâlâ seviyorum, şahsî dürüstlük ve takvânıza inanıyorum. Hastalık bahanesiyle ve aslında “tedbir” sâikiyle gittiğiniz o yabancı diyarda önce “rehin”, sonra “esir” alındığınıza da emînim. Çâresiz oldu

~~Mustafa Çalık Üstadın MUHTEŞEM "KIŞ MEKTUBU"NU Mutlaka okuyalım... Okutalım...
Türkiye Günlüğü Dergisi
4 Nisan · Düzenlendi
Değerli okurlarımız dergimizin yeni sayısı (117) çıkmıştır, iyi okumalar...
117. Sayı - Kış Mektubu
Son devirlerin en netâmeli zamanlarını yaşadığımıza şüphe yok. “Ak Parti-Cemaat kavgası” diye özetlenen çekişme, birçok problemin su yüzüne çıkmasına yol açtığı gibi, yeniden tartışılmasına da zemin teşkil etti. İslâmî cenahın kendi içinde kurduğu ittifak, “MİT Müsteşarı krizi”nden “dershaneler meselesi”ne, oradan da “17 Aralık ve 25 Aralık yolsuzluk soruşturmaları”na uzanan bir hat üzerinde gittikçe derinleşen gizli-açık bir iktidar mücadelesi sonunda parçalandı ve eşi benzeri görülmedik bir siyasî-toplumsal savaş başladı.
Sahnenin gerisinde başka neler oldu, kamuoyuna intikal etmeyen başka hangi “paylaşım” kavgaları yaşandı, onları şimdilik pek fazla kimse bilmiyor; zamanla öğreneceğiz herhalde. Meselâ, ilk akla gelebilecek suâllerden biri, Suudî sermayesinin “İslâmî” finans kuruluşları arasındaki bölüşümünün bu amansız husûmetteki payının ne olduğudur. Bir hayli iğreti ekonomik istikrarımızı büyük ölçüde borçlu olduğumuz “sıcak para” trafiğinin ayrıntılarını bilmedikçe ve bilhassa içerideki “tevdiât”ı ile alâkalı güvenilir verilere erişemedikçe, devam eden kavganın “ekonomi-politik” vechesini, hakîkî mâhiyet ve vüs’atini de hiç bir zaman tam olarak bilemiyeceğiz.
Şimdilik bildiğimiz, bilebileceğimiz, ancak herkesin gözü önünde cereyan etmekte olan ölçüsüz ve hukuksuz bir devlet-içi kavga... Devlet çarkı, açıktan açığa ve örneğini daha evvel kimsenin görmediği bir halat yarışına sahne oldu: İpin bir tarafından iktidar, bir tarafından Cemaat, asıldıkça asıldı; ama, kısa bir sendelemenin ardından, hükûmet ve başbakan manevra üstünlüğünü ele geçirdi. Hızlı ve yoğun bir azil-tâyin mesaisi ile beraber hukukî adımlar da devreye sokuldu ve resmî hükûmet-devlet otoritesi zar zor da olsa sağlandı. Bu arada kasetler, telefon tapeleri furyası sanal âlemden başlayarak, matbuat ve neşriyatı da dolayısı ile gündelik hayatımızı ve kamuoyunu da baştan sona işgâl etti. Seçim öncesinin siyasî mücadelesi de neredeyse tamamen bu kavganın çizdiği sınırlar içerisinde cereyan etmekte... Türkiye 30 Mart’a, 17 Aralık’ta patlak veren “muharebe”nin belirlediği iddia, itham ve savunmalarla gidiyor.
17 Aralıktan bu yana yaşadıklarımızı daha yıllarca tartışacağız. Türkiye’nin yaşadığı sadece hukuk, devlet ve siyaset krizi değil, aynı zamanda derin bir ahlâk krizidir. Ahlâkî mesnetlerimizle beraber insanî varlığımız da ağır bir imtihandan geçiyor. Ne kadar süreceğini tam olarak kestiremeyeceğimiz son derece hayatî bir dönemeçtedir Türkiye. Bu dönemeçte devleti de siyaseti de hukukî yapıyı da hattâ insan ve ahlâk telâkkilerimizi de yeni baştan ele alıp tartışmamız ve tanımlamamız gerekecek. Türkiye bu yük ve ağırlıklarıyla daha fazla gidemez artık. Maaşını devletten alan bunca kamu görevlisinin, emirleri ve vazîfeleri resmiyette hiç adı geçmeyen “kayıt-dışı” yer ve kişilerden aldığı bir ülkede “kamu hukuku” ortadan kalkmış demektir; kamu hukuku yoksa devlet de zaten ve fiilen yoktur.
“İçtimaî mukavele” (sosyal kontrat) teorisyenlerinin faraziyeleri, bir an için doğru kabul edilecek olursa 17 Aralık’ı takib eden haftalarda biz “devlet öncesi” bir safhaya, yani onbinlerce yıl geriye, ortak hukuk ve meşrû-hukukî otoritenin bulunmadığı “tabiat hali”ne döndük. Savcının, mahkemenin “yakala” dediğini emniyetin koruduğu, bir polis grubunun öbür polis grubuna karşı silâh kullanmaya hazırlandığı, vazife konusu değiştirilen savcının bildiri dağıttığı, jandarmanın devlet istihbaratına operasyon yaptığı bir yerde devletten değil, devlet yetkisini ele geçiren ve “kamu görevi” ile alâkası olmayan hukuk-dışı unsurların siyasî kabîlelerinden bahsedilebilir. Ne savcının bildiğimiz savcı, ne hâkimin bildiğimiz hâkim, ne polisin-jandarmanın bildiğimiz polis-jandarma olduğu; devlet yetkisini nasıl olmuşsa olmuş ele geçirmiş herkesin her şey olabileceği tekinsiz bir anarşi ve kaos hali... Türkiye bunu Patrona Halil İsyanı’nda yaşadı (1730), Kabakçı Mustafa İsyanı’nda yaşadı (1807), 31 Mart İsyanı’nda yaşadı (1909) ve bir de şimdi yaşıyor, 17 Aralık’tan sonra!.. Biz bunu mütâreke döneminde bile yaşamadık. Tablo bu kadar vahimdir. Onun içindir ki, her şeyi yeniden konuşup yeni baştan kurmamız gerekecek belki de...
Bu sayının hazırlıklarını yaparken 24 Şubat Pazartesi günü, kıdemli okurlarımızdan Osman Adanur’dan bir elektronik mektup geldi (Osman Adanur, kendisinin haberi yok, fakat benim -yine kendileri bundan bîhaber- birkaç “mürşîd”imden biridir; belki de baş mürşîdim.). O mektubu biraz kısaltarak aşağıya alıyorum:
Merhaba, muhterem Mustafa Çalık Bey;
Öncelikle selâm eder Rabb’imden sıhhat ve afiyet dilerim. Mektubuma bir yerden başlamam gerek fakat nasıl başlayacağım bilemiyorum.(...) Muhterem Efendim; 17 Aralık derler bir tarih var. Benim zihni melekelerim bu tarihten sonra Türkiye Cumhuriyet’inde meydana gelen olayları anlamakta müşkil duruma düşmüş olup, selim bir akıl sahibine muhtacım. Bu metni yazma cesareti bulma sebebim, vakt-i hazarda silah arkadaşı olduğunuz; benim de gönül rahatlığı ile bir neferiniz olmaya lâyık bulursanız onur duyacağım silah arkadaşlarımız içinden iki muhterem tarafından periyodik aralıklarla çapraz ateşe tutuluyorum.Teslim olmamı kabul etmiyor, cesedime de ateş ediyorlar. Ben kendi namıma şunu ifade etmek durumundayım ki, dünyanın en iyi cemaat liderine tâbi olup cennete gitmektense, kötü de olsa devletime tâbi olmayı tercih ederim.(vurgular benim.M.Ç.) Gaybı bilemem ve Rabb’ım kimseyi de gaybdan sorumlu tutmuyor, bildiğim kadarı ile. Muhterem Efendim; vakt-i hazardaki silah arkadaşlarınızın diğer bir kısmı da ateş edenlerin yanlış cepheden ateş açtıklarını söylüyorlar. İki ateş arasında kaldığım için sizi rahatsız ettim, affımı istirham ederim. Vakt-i hazarda zihin selâmeti benim gibiler için kolaydı; fakat aslolan vakt-i seferde zihin selâmeti ve ben bu mevzuda yardımlarınıza muhtacım.
Vird-i zebânım olan, hatm-i kelâmınız ile, bâki selâm ve muhabbetle...
Bu hakîkatli kardeşim ve mürşîdim, eski devrin Sanat Okulu mezunudur ve Sultanbeyli’de elektrik
işiyle uğraşır. Söyledikleri bunlar. Ben şimdi ne diyeceğim bu Osman Adanur’a? O böyle bir mektubu yazacak mes’uliyeti taşıyorsa bana düşen mes’uliyet nedir? diye düşündüm ve oturdum ben de aşağıdaki mektubu yazdım, bizi bu kavganın ortasında bırakan muhteremlere:
Ey Ak Parti ve Hizmet Hareketi;
Sizlere, kendi tercihiniz olan sıfatlarla sesleniyorum. Şimdiye kadar herhangi birinize “mensûbiyet”imiz olmadı; çünkü, her ne kadar iman ve itikad birliğimiz ve mü’min kardeşliğimiz var idiyse de fikrî ve siyasî anlayışlarımız, hedeflerimiz, önceliklerimiz pek tetabuk etmiyordu. Bilhassa mizac ve meşreplerimiz farklıydı; bizler mütevazı hayatlarımız boyunca dâima “meydan muharebesi”ni, yani doğrudan, açık, cepheden kavga etmeyi tercih ettik. Sadece gençliğimizi harcadığımız siyasî-fikrî gelenek değil, tek tek şahsî tabiatlarımız da böylesini gerektiriyordu. Başka türlüsünü sevemedik de beceremedik de... Ne “takiyye”den, ne “tedbir”den, ne şifreli muhabere, muhavere ve beyanlardan hazzedebildik... Onun için, “Sin külâhın görünmesin!” diyemedik; eski püskü parkalarımızın yakasına yepyeni “hilâlli bozkurtlu” rozetler taktık ısrarla; bazılarımızın sırf rozetinden teşhis edilip kurşunlandığını, bıçaklandığını göre göre... Hüviyetimizi saklamayı, kendimizi belli etmemeyi nefsimize yediremiyorduk. Kendi toprağımızda, “öz yurdumuz” da “garip ve parya” gibi gezmekten de öyle görünmekten de ar ediyorduk. “Siper”lerde bekleme sabrımız pek yoktu, bizi “meydan”lar çekiyordu. Belki biraz da bunun için Enver Paşa’yı, İttihad-Terakki’yi, Bâbıâli Baskıncılarını, her şeye rağmen çok sevdik. “Şeyh-i Ekber”lerden ziyâde Şeyh Şâmil’lere tutkunluğumuz da bundandı belki...
Hulâsa, sizlere başından itibaren “mensûbiyet” hissedemedik, intisab da edemedik, etmedik; ama, hayırhah işlerinizi kalben, kavlen veya fiilen desteklemekten de halimiz elverdiğince imtina etmedik. Bundan herhangi bir kompleks de duymadık.
Bu derginin 109. Sayı Mektubunda, hani şu aranızdaki “MİT Müsteşarı krizi” vesilesiyle saflık edip sizlere mümin kardeşliği dâiresinde sulh tavsiyesinde bulunduk. Açık ve temiz kalplilikle “aranızdaki ihtilâflar neyse bir araya gelip halledin, fitneye meydan vermeyin” meâlinde kardeşane ikazlara giriştik, samimî endişelerimizi ifade ettik. Bir kenardan seyredip, “yesinler birbirlerini” kabilinden, mümin ve Müslümana yakışmayacak bir bigânelik sergilemeyi aklımızdan geçirmedik.
Şimdi olup bitenlere baktıkça, gazetelerinizin birbiriniz hakkında yazdıklarını okudukça, televizyonlarınızda birbiriniz hakkında söylediklerinizi dinledikçe şundan başka bir cümle gelmiyor insanın aklına: “Bu kadar mı yanıldık?!” Meğerse asıl “saf” olan bizlermişiz, bu kavganın içinde olmayanlar... O mu haklı, bu mu haklı; o onu yaptı mı, bu bunu etti mi? vs. Akl-ı selim sahibi ve bîtaraf olan herkes gayet iyi farkında ki, iki tarafın da birbirleri hakkında ileri sürdüğü iddialar, ne yazık ki, büyük ölçüde doğru; ama kendilerini savunmak için söyledikleri de aynı ölçüde yanlış ve tam da bu sebepten her iki taraf da “haksız”! Üstelik her iki tarafın da birbirleri hakkında ileri sürdüğü ne varsa on yıllık işbirliği altında saklanmış bir nevi “suç ortaklığı”nın itirafı değil mi? Ne var ki, yine ve her şeye rağmen bütün bunları, Hocaefendi’mizin meşhur tâbiriyle “fürûat”tan saymak lâzım. “Usûl”e dair olan, yani asıl olanlarsa bence daha farklı şeyler: Bu “Ümmet-i Muhammed”in dostluğu, kardeşliği meğerse ne kadar yufka, ne kadar iğreti ve ne kadar ihlâstan uzak, âdeta “mürâîlik”ten ibaret bir menfaat ortaklığı imiş!.. Her şey nasıl bir anda böylesine ters-yüz edilebilir?! Bu nasıl bir kavga, nasıl bir üslûp?! Her iki taraftan da tek bir Allah kulu çıkıp, “Etmeyin, gitmeyin yahu, bu kadar da değil, daha düne kadar ne diyorduk!” demez mi? Demiyor, maalesef... Düne kadar ne dediğini kimse hatırlamak bile istemiyor. Bizler bilirdik ki, “kavgada eline geçen her taşı atmayacaksın!” Seyrettiğimiz “kavga”da her iki taraf da eline geçen taşla bile yetinmiyor, daha büyüğünü arıyor, “ bu da atılır mı?” diye aslâ düşünmeden... O çizilen karikatürler, o kullanılan sıfatlar, o ancak şimdi ehemmiyet kazanan iddialar (yolsuzluk, rüşvet vs.), o ancak şimdi akıl edilen analizler (“Kumpas”, “paralel yapı” vs.)... İnsan bu üslûp ve usûlle “Kâfir”le bile kavga etmez.
Ahlâk, sadece dostlukta, sulh-sükûn zamanında lâzım değildir, husûmette ve savaşta da lâzımdır. Bu cebelleşmede bir “kavga ahlâkı” var mı? Nefs murakabesi, vicdan muhasebesi, dürüstlük... hangisi var?
Muhterem Devlet büyükleri;
Sizler yoksul insanlar değilsiniz ki, sizlerin çocukları niye ticâretle uğraşıyor? “Rızık ondur, dokuzu ticaret ve cesarettedir,” Hadîs-i Şerîf’inin icabına tevessül etmek için mi? Evlâtlarınız neden “memuriyet”i sevmiyor, “kamu hizmeti”ni istemiyor? Onlar sevmiyor, istemiyor diyelim; pekiyi sizler niçin onları “devlet memuru” olmaya hiç özendirmiyorsunuz? “Devlet memurluğu”nun, bir Kayseri meselindeki gibi, ancak
kafası çalışmayanların, ticareti beceremiyecek olanların yapacağı vasat yahut değersiz bir iş olduğuna mı inanıyorsunuz?
Sizlere Sahâbe-i Kîram’dan örnekler vermeye bilmem ki, lüzum var mı? (Sizler o “örnekler”i bilmediğiniz, duymadığınız için, bizler şimdi bu mevzuları konuşuyor değiliz, herhalde...) Sizlere, indinizde sizler kadar “Müslüman” olmayan(!), sizlerin değerlendirmeleriyle “âhiret tedârikleri” sizlerden, (sizlere ölümüne bağlı, her gün, her akşam sizleri nasıl “ululayacağını” şaşıran, bu uğurda kelimelerin nasıl “kifâyetsiz” kaldığını gösterebilmek için kendini helâk eden taraftarlarınızdan) çok daha “az” olan ve iyi bildiğiniz kimselerden örnek vermek istiyorum.
Adnan Menderes, hani adı Sayın Başbakan’ın dilinden düşmeyen; “mazlum ve mağdur” hâtırâsı ile kendisinin 4 aylık mahpusluğu arasında sürekli köprü kurmaya çalışarak sahiplendiği “demokrasi şehidi” eski bir Başbakan... Çapkınlıkları, gönül mâceraları hizmetleri kadar meşhurdur, neredeyse!.. Allah taksirâtını affetsin, bazı mâceraları ne dinî, ne ahlâkî, ne insanî ölçülere sığar; ama, o bile büyük oğlu
Yüksel Bey ticâret yapmaya kalkınca bakın ne diyor: “Oğlum, ben politikada kaldıkça sen ancak devlet memuru olabilirsin!”
İnönü diye bir zat vardı, 12 sene Cumhurbaşkanlığı, ondan biraz fazla müddet de başbakanlık yapmıştı. İki oğlu bir kızı vardı. Büyük oğlu Ömer’i herkes gibi bizler de pek bilmeyiz; galiba biraz “silik” kaldı aile içinde; ama memleketin varlıklı adamları, büyük şirket ve zengin vakıf yöneticileri arasında ismi geçen biri olmadığını da biliyoruz. Öbür oğlu Erdal fizik profesörü oldu, içeride ve dışarıda birçok itibarlı üniversitede hocalık etti. Sol çevrelerdeki “arzu-yı umûmî” üzerine ve “kerhen” SHP Genel Başkanı, sonra başbakan yardımcısı oldu. Çantasını şoförüne, özel kalemine, sekreterine filân aslâ taşıtmadığına şâhit olduk.
(Sizin vaktiyle “biat” ettiğiniz “mücâhid”, muhterem ve hayli de mülk, altın ve nakit sahibi “Hoca”nız geldi aklıma; abdest suyunu döktürdüğü korumaları bir de ayaklarını kurularlardı.) Bu Erdal Bey, daha sonra kendi isteği ile “askerlik” gibi gördüğü genel başkanlık işinden kendini “terhis” etti. İsmet İnönü’nün kızına gelince, gitti bir gazeteci ile izdivac etti. Ne kendi “torpil”le bir yere geldi ne de o gazeteci holding
yöneticisi oldu. Öylece yaşayıp gitti bu insanlar; şahsî müktesebatlarının sağladığı imkân ve sıfatlar dairesinde... Hayatları anlamlı, kaliteli, fakat gösterişsizdi; isimlerini hiç bir skandalla da hatırlamıyoruz.
Menderesler’in de İnönüler’in de hiç birini, ne Hac kafilelerinde gördük, ne Umre seyahatlerinde, ne “miting” gibi iftar sofralarında...
Ey bizim “Muhterem”ler, “Mücâhitler”!.. Hâle bakar mısınız ki, kimlerin hikâyelerini anlattırıyorsunuz bana!.. Bendeniz İsmet İnönü’nün öldüğü gün, hem de zemin katta mâtem merâsimi yapılırken Gümüşhane Lisesi’nin 1. katında, 6 Matematik-A sınıfında, milleti başıma toplayıp başçılığa geçip halay çektirmiştim (Ne yapayım, 17 yaşındaydım, ülkücüydüm, militandım; İnönü deyince en çok bildiğim jandarma,
tahsildar ve ekmek karnesi hikâyeleriydi. Evlâtları, torunları ve sevenleri şimdi bu özrümü kabûl ederler mi, bilemem; ama, ben o çucukça militanlık ve şımarıklıktan çıktıktan sonra nedâmet ve itizârdan hiç erinmedim.)
Sayın Başbakan, çevrenize karşı sigara konusunda gösterdiğiniz titizliği, rüşvet, yolsuzluk ve haksız kazanç konusunda da gösterseydiniz bu işler bu raddelere gelir miydi? Yıllardır yakın çevrenizde bulunan, mesai arkadaşlığı ettiğiniz, hangi devlet ve iktidar postuna oturtacağınızı bilemediğiniz ve hakîkî sıfatları ortalara dökülünce, size oy vermeyen namuslu insanların bile yüzünü kızartan şu adamları onca zaman nasıl taşıdınız? Onlar da “saflığınız”a mı geldi, gerçekten? Böylelerinden, henüz “şöhret olmamış” daha kaç kişi olabilir etrafınızda? Bir kısmını olsun, hukuka, mahkemeye bırakmadan kendi elinizle “post”undan kaldırmayı düşünür müydünüz? Bir de ne geliyor aklıma biliyor musunuz: Siz zaten okumuşsunuzdur, çocuklarınızın da hikâye okuma çağı geçti, bundan sonra okusalar da etkilenmezler; ama, torunlarınıza olsun, Pembe İncili Kaftan’ı okutmayı düşünür müsünüz?
Muhterem Fethullah Gülen Hocaefendi!
Hani, muhacir Ali Çavuş, kahveyi de “şekerli” isteyince, Mustafa Kemal’e demiş ya, “Hepsi neyse de baa bunu yapmıyıvircektin Mızdaa Kemal.”
Bize, bana bunu yapmayıverecektiniz, Muhterem. Ben sizi ne çok sevmiştim, sizin için neler demiş, neler yazmıştım!.. 1999’da, “hulk içinde”ki nasihat kasetleriniz ilk defa televizyonlara düşüp de 28 Şubatçı vesâyete hedef olduğunuzda, Kurultay gazetesindeki yazımın başlığı şöyleydi: “Gaspıralı İsmail Bey’den Fetullah Hoca’ya”... Sizi o günlerde hiç bir “talebe”nizin savunmadığı, savunamayacağı biçimde savunmuştum. Sizi Türk aydınlanmasının, teceddüt hareketinin, Gaspıralı ile başlayan “ceditçiliğin” günümüzdeki mümessili sayıyordum. Hemen hemen hepimizin nazarında da böyleydiniz. Daha yakın bir zamanda, Türkiye Günlüğü’nün 113. sayı Mektubunda, rahmetli Nevzat Ağabey’in yazısından bahsettiğim paragrafta sizin bu memleketteki en âkıl iki adamdan biri olduğunuzu iddia ediyordum. Bunca şey ortaya döküldükten sonra sizin yapmanız gereken bunlar mıydı? Size bu mu yakışırdı, sizin aklınız, âkıllığınız bu kadarına mı yetti, hakîkaten? Siz orada neyi, ne için, daha ne olması için bekliyorsunuz? Gelince sizi neyin beklediğini düşünerek gurbete katlanıyorsunuz? Tutuklanmaktan, mahpus yatmaktan korktuğunuzu düşünmek bile istemeyiz. Bir Allah’ın kulu size el mi kaldırır? Hiç ihtimal vermeyiz. Peki nedir sebep, sizin bir cevabınız yok mu? Taraftarlarınızın, “aşağı”lardaki idealistleri tenzih ederiz, ama adı-sanı bilinen çoğunun herhangi bir ölçü ile adamdan sayılması ancak “nezaketen” mümkün taraftarlarınızın mütemadiyen söylediği gibi, “fitne çıkar” diye mi, bekliyorsunuz? Daha büyük hangi fitne kaldı ki çıkabilecek?
Kendinizi parçalayarak ettiğiniz o nümayişkâr bedduâyı, hadi Sabra ve Şatilla katliâmını yapanlara, Ariel Şaron’a etmediniz; Karabağ’da, Hocalı’da soykırıma girişen Taşnak cânilerine etmediniz; Bosna’daki Sırp kasaplarına, Karaçiç’e, Miladiç’e etmediniz; Halepçe’de binlerce sivil Kürdü zehirli gazla katleden Saddam’a etmediniz; Irak’ta , Afganistan’da bu güne kadar binlerce mâsum sivili “kazaen” bombalıyan Amerikalılara da etmediniz... Pekiyi, şimdi kime ediyorsunuz? “Şöyle şöyle ediyorsa onu edenlere, böyle böyle ediyorsa bunu edenlere,” tarzındaki cevabınız size yakışmayacak bir “te’vil”dir; muradınızın ne olduğunu hepimiz anladık. Asıl müstehak olanlara te’vil yolu ile dahi revâ görmediğiniz böylesi ateşli bir bedduâyı on sene yol arkadaşlığı ettiğiniz insanlara nasıl revâ görebildiniz? Adına ödüller verecek kadar yücelttiğiniz, şu ünlü “hoşgörü” tutkunuzu nerede bıraktınız? Yoksa “sata sata” bitirdiniz de; her şeye, herkese göstere göstere tükettiniz de dindaşlarınıza, vatandaşlarınıza kalmadı mı? Onların hissesine de darıldığınız yerde ve ilk ihtilâfta, bedduâ mı düştü? Önüne gelen üniformalıyı hapse tıkmak için “iddianâme” adı altında düzmece delil ve haksız ithamlarla dolu “iftiranâme”ler hazırlayan “savcı” ve bu iddianâmelere göre akıl almaz ağır hapis cezaları veren “hâkim” talebeleriniz ve onların baş yardımcısı polislerinize bırakın bedduâ etmeyi, en küçük bir ikazda bulunmayı düşündünüz mü? “Bu Hanefi Avcı, yıllarca benim aleyhimde yanında kimsenin tek kelime edemediği, namusuna düşmanlarının bile kefil olduğu adam, nasıl oldu da ‘Devrimci Karargâh davası’na dâhil edilip 15 sene hüküm giydi?” diye sordunuz mu, buradaki “imam”larınıza? Sizin burada çevrilen dolap ve entrikaların çoğundan belki haberiniz bile yok; ama haberiniz ve dahliniz olan şeylerden (bankaydı, rafineriydi, Koç’tu vs.) bizim haberimiz olunca da hayret ve üzüntümüz kat be kat arttı.
Muhterem Hocaefendi, sizi birçok insan gibi bendeniz de hâlâ seviyorum, şahsî dürüstlük ve takvânıza inanıyorum. Hastalık bahanesiyle ve aslında “tedbir” sâikiyle gittiğiniz o yabancı diyarda önce “rehin”, sonra “esir” alındığınıza da emînim. Çâresiz olduğunuzu düşünüyor ve buna da üzülüyorum; ama artık ve eskisi kadar gerine gerine sizi savunamıyorum da...
Benim hususî “mektub”um da burada bitti. Osman Adanur’a da gitmiş olsun.
Dönelim derginin “Mektub”una (benim “iğbirar” ve “ağıt”larımdan ne kadar yer kaldıysa...).
Elinizdeki sayı seçimlere bir hafta kala hazırlandı, ama herhalde ve daha çok seçimlerden sonra okunacak. Ele aldığımız konu seçimlerin ardından da hararetinden nasıl olsa hiç bir şey kaybetmeyeceği için buradaki yazıların tazeliğini koruyacağını öngörebiliriz. Hiç mübalâğasız, daha senelerce müracaat edilecek, “kaynak eser” mahiyetinde bir Türkiye Günlüğü sunuyoruz, size. Emek ve birikimlerini esirgemeyen bütün yazarlarımıza yürekten teşekkür ediyoruz. İmzasını Türkiye Günlüğü’nde ilk kez gördüğünüz Sayın Cengiz Anık, İbrahim Kalın, Levent Gültekin (ki, yazısı benim mizac ve meşrebime nasıl da hitabediyor!..) ve Mehmet Sancaktutar’a, ayrıca “Hoşgeldiniz!” diyoruz. Epiyce zamandır katkısını sağlayamadığımız Sayın Soli Özel, çok sıkışık bir zamanında yetiştirdi yazısını, sağ olsun. Tâhâ Özhan ve Hatem Ete ise olağan üstü bir yoğunluk içerisinde koştururlarken bir de Türkiye Günlüğü’nün yazıları için, hakikaten yorgun argın bir şekilde çaba harcadılar. Rıza Yıldırım, herkesin şuuruna bıçak gibi saplanacak bir makale yazdı. Fatih M. Şeker’in, Erol Göka’nın, Ali Yaşar Sarıbay Hoca’mızın, İhsan Fazlıoğlu’nun yazıları da Volkan Kaşıkçı’nın Edip Hâlid’den tercüme edip Amerika’dan gönderdiği makale de... hepsi birinci sınıf ilmî-entelektüel metinler... Hepsini zevkle, inşirahla okuyacaksınız.
Gelecek sayıda 30 Mart Seçimlerini değerlendireceğiz; Allah ruhsat verir, kısmet ederse... Tekrar buluşmak ümîdiyle bâkî selâm ve muhabbet...
Mustafa Çalık
