Program, Sabır ve Gayret
Program, Sabır ve Gayret

~~Bazen bir çok şey yazmak ve okuyucuyu yormamak için çok kısa, özet, hülasa yazmak istiyorum. Fakat "hülasatül hülasa”, yani kısa özet ve öz olarak yazmak için, tefekkürün demlenmesi lazım. Bilirsiniz, tecelli ve temsilin kısımları ve dimağda ilmin mertebeleri muhteliftir. Önce tahayyül, sonra tasavvur, sonra takkul, sonra tasdik, sonra iltizam, sonra itikad gelir. İşte hülasatül hülasa yazmak için tefekkürün itikad derecesine gelmesi lazım. Bu ise uygun zaman, uygun mekân, uygun hal ve şartlar ister. Şimdi bir yerden bir yere giderken yolda ve bekleme anında aklıma gelenler ve sizi yormamak için özetle:
* Kendine mahsus bir programı ve fikri olmayan mecburen başkasının fikrine ve programına tabi olur.
* Türkiye’de partiler, fikir grupları, cemaatler, STK’lar düşünce derinliği olan bir fikir ve program üretmiyorlar.
* Toplum yıllardan beri kendini nazarlarda tutan PKK'yı tartışmaya ve anlamaya çalışıyor. Bu noktada PKK ve yandaşları gayretli: Samimiyet şerde de olsa sonuç veriyor. Bu iş sadece kuvvetle ve güçle olmuyor, samimiyet ve gayretle oluyor. Kendi davasında ısrar ve samimiyet önemlidir.
* Hz. Peygamber Medeniye geldiğinde kendi devletini oluşturma faaliyetlerine başlamıştı. Fakat önce küçük ve basit bir mescit yaptırdı. O mescide açılan küçük ve basit bir evi vardı. Fakat o esnada Arabistan’ın doğusunda gayet azametli Persler, kuzeyinde Romalılar vardı. Bunların her birinin sarayların da sayısızca köle hizmet ediyordu. Saltanat, zevk, despotizm her birinde haddini aşmıştı. Hz Peygamberin düşünceleri kısa sürede akla hayale gelmeyecek ve tarihte benzeri görülmemiş şekilde mucizevari büyüdü ve genişledi. Fakat onun hayatında bir değişiklik yoktu. Davasını ilana başlamasıyla bitirdiği anda aynı tarzı hayat içinde yaşadı. Bir dava adamını tartmak için bu husus çok önemlidir. Başladığı nokta ile bitirdiği nokta arasındaki farklılık veya aynılık çok önemlidir. Onun hayatına bakan şunu anlardı, bu toplum diğerlerinden farklı. Burada efendi ile köle, egemen ile ezilen vs. eşitsizlikler yoktur.
Hepsi sadece Allahın kulu, fakat sadece Allah’ın kuludur. Birbirlerine karşı eşit ve adil davranmaktadırlar. Eğer bir mesele vahye dayanmıyorsa, mucizeler sahibi Peygamberle bir mesele serbestçe tartışılabiliyor ve O onların fikrine riayet ediyor…
* Kısaca tam bir hürriyet, adalet ve meşveret zemini esastı. Ayrıca her şey şeffaf ve herkes hüküm karşısında eşitti. İnsanlar kabiliyetine göre istihdam edilir, külfetine göre nimetini alırdı. Akılla birlikte kalpler ve hissiyatlar mutmain olmuştu.
* Yani bu faaliyet bir gönül faaliyeti, vicdan işi bir yürek seferiydi. Bu sebeple maddi yokluklarla başlayan bu faaliyet inanılmaz büyüdü.
* Hz. Ömer İran’ı fethe giderken muhatabına bir haber iletmişti."Ona söyleyin ve deyin ki, onlar ne kadar hayatı seviyorlarsa, gelen ordu, o kadar şahadeti ve ahireti arzuluyor. Bunun karşısında durabilirse dursun".
* Tek dünyası olan hiç iki dünyası olan ile başa çıkabilir mi? Hele birisi ebedi diğeri sonlu ise. Sonlu ve sınırlı bir değerin, sonsuzun yanında kıymeti herkesçe malumdur. İşte mücadelenin sırrı bu…
* Fakat şimdi günümüze geldiğimizde gaye-i hayal yok, program yok, nazarlar hep nefislere dönmüş ve talepte sınır yok. Bu sebeple işimiz zor. Biz daha çok başkasının kavalını dinler, onların dümen suyuna girer ve felaketleri göğüsleriz. Çünkü inanç ve fikir dünyamız değişti. Eskiden inanç ve fikir dünyamız adam yetiştirmek üzere düzenlenmişti. Şimdi hedefler başka başka...
* Hz. Peygamberin, Ebubekir’i vardı, Selman’ı vardı, Bilal’i vardı, Ebuzer’i vardı, Ömer’i vardı vs. Biz bunları ve bu ruhları kaybettik. Çağa göre vicdanlı ve yürekli adam yetiştiremedik.
* Bediüzzaman külli delilleri sayarken vicdanı da sayar, "akıl Rabbini unutmak istese dahi vicdan daima onu hatırlatır” der. Pascal, yüreğin bulduğu ulvi delillere akıl ve muhakeme ile yetişilemez der. Biz bu duyguları öldürdük. Bu duyguları canlandırıp, kendi programımızı ve rotamızı bulmamız gerekir. Yoksa çok savrulacağız...
* Her fabrika bir şey üretmek için kurulur. Kâinat fabrikasını da sahibi, külli rububiyete karşı, külli ubudiyet, yani insanların Rabbini tanıması ve ona göre yaşaması için tanzim etmiş. Kısaca fabrikanın maksadı iyi insan yetiştirmektir. Biz hedefi ve imalat katalogunu değiştirdik, imalattan arzu edilmeyen başka cins mahlûklar çıktı. Ağacın meyvesi de ortada…
* Bu sıkıntı, yani "şahsi menfaatine himmetini harcama hastalığı” yeni değil. Osmanlının son zamanlarında kitaplara girmiş. İslam âlimleri geri kalmışlığın sebeplerini sayarken bu hususu "menfaati şahsiyetine himmetini hasretmek" diye sayarlar.
* Hatta diğer sebepler de sanki aynı gibi: Mesela bir sebep de; "siyasi ve içtimai hayatta yalanın revaç bulması”, "sıdkın azalması”, diğer bir sebep, "hürriyetin olmaması”, birisi "insanların ümitlerini kaybetmesi”, bir diğeri "adavete muhabbet”, birisi de "insanları birbirine bağlayan nurani rabıtaların bilinmemesi” şeklinde sayılmaktadır.
* Sanki bu hastalıklar ziyadeleşmiştir. Bu hastalıkların çaresi de yine fikrimizde, inancımızda, geçmişimizde mevcut olanları ihya etmenin yollarını bulmak gerekir.
* Aslında doğru bilgi ortak değer değil midir? Bilgi olmadan, tanıma olmadan, bilmeden iman etmenin bir değeri olur bu? Doğru bilgi ortak değer ise "bizim bilimimiz, onun bilimi” ayrımı doğru olur mu?
* Şerif Mardin’in bizim insanımız için bir tarifi var, diyor ki; "Türk Milletinin aydını dini tanımaz ve genellikle karşıdır. Avamı ise yine dini tanımaz genellikle dindardır.” Yani ortak özellik dini tanımamak, fakat biri reddediyor, biri taraftar. Bu durum sonuç olarak bize neler söyler veya söylemeli?
* Hani hep konuşulan bir "dünya görüşü" kavramı vardır ya. Aslında bu yüzyılda dünyanın da dünya görüşü karıştı. Böyle bir durumda bireylerin dünya görüşü nasıl olacak, "gemisini kurtaran kaptandır” denilen bir dünyada, sizin görüşünüz olsa ne olacak. Yani hiç bir yöne gitmediği söylenilen trende, senin ne yöne gittiğin ne ehemmiyeti var. Çünkü ideal, hedef, maksat, insanlık deyince, en yakınında olduğuna inandığın insan dahi sana içinden gülüyor ise ne yapabilirsin? Nereden başlamak lazımdır?
* Her ne ise, usul sınavı gibi, sorular biraz uzun oldu…
* Bence asıl manevi boyut önemli. Bu kâinat mükemmel insan yetiştirme "fabrikası". Fakat asıl mükemmeliyet manevi boyutta olmalı.
* Okuma olmayınca, ilim, irfan, hatta itikadımız da tam olmuyor. O zaman itikatsız ibadet dahi, kıblesiz mabet gibidir.Nefsi ıslah etmeyen bu tür ibadet suni ve sahte saadet veriyor. Çünkü doğru iman insanı edebe ve ara, inkâr ise nara çağırıyor. O halde inanarak doğruda devam ve ısrardan başka çaremiz yok. Sonuç ise Allahtandır.
