Ruhun arayışı: 'Ben buraya ait miyim?' sorusunun psikolojik derinlikleri

Kalabalık bir ortamda insanlar gülüp sohbet ederken, içimizden konuşmak istemeyebilir ve aklımıza 'Ben buraya ait miyim?' sorusu gelebilir. Klinik Psikolog ve Psikoterapist Dr. Yasemin Meriç Kazdal, bu duygu üzerine yazdı.

AİDİYETİN KÖKENİNDE GÖRÜLMEK VE KABUL EDİLMEK YATAR

Aidiyet ilk bakışta basit görünse de, ruhun derinlerine dokunan ve insan olmanın temel psikolojik ihtiyaçlarından birini temsil eder. Bir yere, birine, bir fikre veya bir kimliğe ait hissetmek, her insanın görülmek, duyulmak ve kabul edilmek istemesiyle bağlantılıdır. Örneğin, bir çocuğun annesine gösterdiği resme kayıtsız yanıt alması içindeki heyecanı durdurur; olumlu tepki ise bu heyecanı yeniden canlandırır. Bu durum, aidiyetin başkası tarafından fark edilme yoluyla geliştiğini gösterir ve çocuk için güven duygusunun başlangıcını simgeler.

ERGENLİK VE YETİŞKİNLİKTE AİDİYETİN EVRİMİ

Ergenlik dönemindeki gençler, kimlik arayışlarında ait hissetmek için kıyafetlerini, müzik zevklerini veya konuşma tarzlarını değiştirebilirler; ancak aidiyet kalabalığa uyum sağlamak değil, kendin olabildiğin yerlerde başlar. Yetişkinlikte ise bir iş toplantısında fikirlerin dinlenmemesi veya bir ilişkide varlığın anlaşılmaması gibi durumlarla karşılaşılabilir. Çocukken görülmek beklenirken, yetişkinlikte görülürken anlaşılmak istenir. Aidiyetin özü değişmez, sadece biçimi dönüşür ve bir bakış veya sessizlik, 'Ben burada var mıyım?' sorusunu hatırlatabilir.

İÇSEL AİDİYET VE YENİDEN KEŞİF

Aidiyet, fiziksel olarak bir yerde bulunmaktan çok değer görmektir ve bu değer genellikle kendi içimizdeki filizlenmeyle başlar. Kendine ait hissetmeyen biri, bir yere tutunmakta zorlanabilir; kendine ait hissetmek ise 'Ben olduğum halimle yeterliyim' diyebilmekle başlar. Bir sabah aynaya bakıp 'Bugün elimden geleni yapacağım' demek veya bir başarısızlıktan sonra kendini eleştirmek yerine gelişimi görmek, aidiyetin içsel temelini oluşturur. Bazen bir ayrılık, kayıp veya başarısızlıkla aidiyet hissi kaybolabilir; ancak bu sabit değildir. Hayat değiştikçe içimizde yeni bir yer açılır ve bir dostun gülüşünde, bir yürüyüşte veya sessiz bir anda yeniden bulunabilir. Aidiyet, bir varış değil, bir yolculuktur ve ait olduğumuz yer, sürekli değişen kendi varlığımızdır.