Rum Papaza Erhan Arıklı dan Sert Cevap
Rum Başpiskoposu Hrisostomos “Türkiye’den gelen Türkler evlerine dönsünler…” demiş. Emri olur tabii. Vatan tuttuğumuz bu toprakları sırf papazın hatırını kırmayalım diye bırakır gideriz gitmesine de, 41 yılımızı nasıl geri verecekler onu merak ediyorum.

Prof.Dr.Erhan Arıklı
BİZ KKTC’YE DÖNMEYE DEĞİL, ÖLMEYE GELDİK…
Rum Başpiskoposu Hrisostomos “Türkiye’den gelen Türkler evlerine
dönsünler…” demiş. Emri olur tabii. Vatan tuttuğumuz bu toprakları sırf papazın
hatırını kırmayalım diye bırakır gideriz gitmesine de, 41 yılımızı nasıl geri verecekler
onu merak ediyorum.
Hrisostomos’u anlarız anlamasına da onun bu sözlerine KKTC’den tek bir yetkili çıkıp
cevap vermemesini anlamamız mümkün değildir. Bu durum YDH’nın ne kadar haklı
gerekçelerle ortaya çıktığını da göstermektedir.
KKTC’de gizli veya açık bir şekilde, 1974 sonrası Ada’ya göç eden Türkiye göçmeni
vatandaşların geri gitmesini arzulayan bir sürü kişinin olduğu biliniyor elbette.
Özellikle KKTC de “Yeni Vatandaşlıklar” söz konusu olduğunda solcu kardeşlerimiz,
dünyanın en ırkçı bakış açısı ile bu olaya yaklaşır ve “Muz Cumhuriyeti” dedikleri ve
aşağıladıkları bu Devletin vatandaşlığına büyük bir kıskançlıkla sahiplenirler.
Güneyde yapılan ve Ada’nın nüfus yapısını Rumların lehine bozan yeni
vatandaşlıklarla ilgili tek bir kelam etmezler de, KKTC’de yapılan vatandaşlıkları
AB’nin ve diğer uluslararası kurumların gündemine getirmeyi ve Türkiye’yi şikayet
etmeyi bir görev ad ederler kendilerine.
Onların yüzünden bu konuyu sağlıklı bir şekilde tartışma imkanı da ortadan
kalkmaktadır.
Oysa bu mesele ciddi bir meseledir ve iç politika malzemesi yapılmamalıdır.
Biz bu konudaki görüşlerimizi daha önce kamuoyu ile paylaşmıştık. Ama aşağıdaki
bilgileri bir kez daha kamuoyunun gündemine getirmeyi bir borç biliyoruz.
KKTC’de nüfus ve vatandaşlık politikasını konuşurken, konuya öncelikle 1878’den
itibaren Ada’dan dışarıya yani Türkiye’ye ve diğer ülkelere yapılan Türk göçü ile
başlamalıyız…
1831’de yapılan nüfus sayımına göre; Ada’nın %66’sı Rum, %34’ü Türk’tü. Yani
Türklerle Rumların arasındaki 3/1 oranı, 150 yıl sene önce ihdas edilmiş bir orandı.
Bu oran 1878’e kadar pek değişmedi.
Kıbrıs’ın 1878’de İngilizlerin eline geçmesi ile birlikte Ada’daki Türk nüfusunun
boşaltılması için sistemli bir kampanya uygulanmıştı. Bunun neticesinde 1938’e
gelindiğinde Ada’daki Türk nüfusunun oranı %17’ye düşmüştü. Başka bir deyişle
Ada’daki Türk nüfusu yarı yarıya azalmış ve göç eden Türklerin çok büyük kısmı
Anadolu’ya, yani atalarının geldiği coğrafyaya dönmüşlerdi.
Sadece Lozan anlaşmasına dayanarak 19141916
yılları arasında Türkiye
vatandaşlığını kabul eden Kıbrıs’lı Türklerin sayısı 9.327 kişidir. 1911’de Adadaki
Kıbrıslı Türklerin sayısının 46.000 olduğu göz önünde bulundurulursa, denebilir ki
ortalama her 4 Kıbrıslı Türk’ten 1 tanesi 191416
yılları arasında Türkiye’ye göç
etmiştir. 1914’e göre Türkiye’nin nüfusu 9 misli arttığına göre Türkiye’de ki Kıbrıs
Türklerinin sayısının bugün 100.000 civarında olduğunu söyleyebiliriz.
Anadolu, bütün yokluk ve kıtlığına rağmen, gerek Balkanlardan ve gerekse
Kafkaslardan gelen Türklere; “Gelmeyin. Lokmamızı bölmeyin” demediği gibi, İngiliz
idaresine girmeyi ret eden Kıbrıs Türklerine de bağrını açmıştır.
İngilizRum
işbirliği içerisinde Ada’dan Kıbrıslı Türklerin göçe zorlanması, 1974’e
kadar uygulanan sistemli bir devlet politikası olmuştur. Bugün yurt dışında yaşayan
Kıbrıslı Türklerin sayısı KKTC’de yaşayanlardan 3 misli daha fazladır.
1974’ten sonra Ada’ya yaptırılan göç ise, o açığı kapatmak ve Türklerle Rumların
arasındaki 3/1’lik tarihi nüfus dengesini yeniden tutturmak için yapılan bir göç
hareketidir.
Bu konuda solcu kardeşlerimizin öne sürdüğü Cenevre Protokolü falan hikayedir.
Annan Planı bile muhtemel bir anlaşmada 50.000 civarında göçmenin vatandaş
olarak Ada’da kalmasını öngörmüştür.
Ammmaaaa ve Fakaaaat....
Türkiye’den Kıbrıs’a yapılan göç, son derece dikkatli ve titiz bir şekilde, Ada’nın
ihtiyaçları ile Kıbrıs Türklerinin sosyolojik ve kültürel yapısı dikkate alınarak yapılmalı
idi.
Aynı şekilde Ada’ya göç ettirilen Anadolu Türklerinin, Kıbrıs Adası ve Kıbrıs Türkleri
ile entegrasyonunu sağlayacak tedbirler de süratle alınmalı idi.
Maalesef bu konuda ciddi hiç bir adım atılmamış, 1571 sonrası Ada’ya göç eden
Türklerle 1974’den sonra göç eden Türklerin kültürel entegrasyonu, aradan bunca
sene geçmesine rağmen hala sağlanamamıştır.
Öte yandan “TürkiyeliKıbrıslı”
ayrımı, özellikle Devleti yönetenlerin uygulaya geldiği
bir politika olarak yaşanmaya devam etmektedir...
Ayrımcılık “Sağ” veya “Sol” olduğuna bakılmaksızın iktidara gelen bütün partiler
tarafından acımasızca uygulanmaktadır. Geçmişte “Sol” bu ayrımcılığı açıktan
yaparken, “Sağ” Türkiye Göçmenlerinin oy potansiyelini düşünerek gizlice yapmakta
idi.
Politikacıların arzuladığı şudur; 1974’ten sonra Ada’ya göçen ve vatandaş olan bu
kesim sadece oy versin, vergi versin, askere gitsin, kendilerine ne kadar hak uygun
görülüyorsa onunla yetinsin ve asla eşit hak talep etmesin.
İşin acı tarafı ise; Eski Kıbrıslılar dediğimiz vatandaşlarımızın çok büyük bir kısmı bu
ayrımcı politikanın samimi olarak farkında bile değildir. Çünkü halk arasında
ayrımcılık söz konusu değildir. Ve yine çünkü 40 yıldır iç içe yaşayan, kız alıp kız
veren Eski ve yeni Kıbrıslıların birbirini ötekileştirmesi söz konusu bile değildir.
Ne yazık ki Eski Kıbrıslılar dediğimiz bu kesim, Politikacıların yaptığı ayrımcılığın
farkında olmadığı için, Yeni Kıbrıslılara uygulanan politikaları dile getirenleri, hemen
“Ayrımcılık” ve “Bölücülük” yapmakla suçlarlar...
Bu durumu kendisi de Eski Kıbrıslı olan Çiğdem Dürüst hanım yazdığı köşe
yazısında gayet güzel özetlemiş ve demiştir ki; “… Toplumsal yapı içerisinde
ayrımcılığa neden olan koşullar, avantajlı kesimler tarafından yok
sayıldığından, görülmez ve normal kabul edilir. Avantajlı çoğunluk, yok sayarak
bir ayrımcılığa zemin yarattığının farkında değildir…”
Bu tespite şapka çıkarılmaz da ne yapılır.
YDH’nın (Yeni Doğuş Hareketi) yapmaya çalıştığı şey, birlik ve beraberliğimize sekte
vuran bu ayrımcılığı Eski Kıbrıslı kardeşlerimize de anlatarak, politikacılara karşı
onlarla birlikte mücadele vermektir...
Başa dönecek olursak, Hrisostomos ve onun gibi düşünenler bilmelidirler ki; Biz artık
bu ülkeyi vatan tuttuk. Buraya dönmeye değil, ölmeye geldik.
