Ülkücüler Nerede Hata Yaptı?

Ülkücüler Nerede Hata Yaptı?
Haber Merkezi
4 dk Sesli Dinle 0
Ülkücüler Nerede Hata Yaptı?

Evet, Türk milliyetçileri olarak biz, nerede hata yaptık; hiç düşündünüz mü? Sabahtan akşama kadar konuşur, vatan kurtarır, hikâye anlatırız da neden düşünceye sırt çeviririz? İllet olduğum lâflardan biri ”Kullanıldık efendim”dir; hayır, hiç birimiz kullanılmadık, asıl böyle düşünenler kullanılmıştır. “Meseleleri düşünmediğimizi nereden biliyorsunuz” diyebilirsiniz; bunun cevabı da gayet basittir; Türk Milliyetçileri kadar yanılan var mı? Şehit olmuş bir ülküdaşımızın, evvelki hatalarını, hatta ihanetlerini görmemezlikten gelir göklere çıkarırız, bu yanılmak değil de nedir? Gerçekten “Bir deli kuyuya taş atar da, bin akıllı çıkaramayız!” öyle değil mi? Dünyadaki bütün iyi şeyler bizimdir; başkalarının bunların adını bile anmasına müsaade etmeyiz; bu hastalık değil de nedir? En kahraman, en dindar, en vatansever, en güzel, en kabadayı biziz; başkaları katiyen böyle olmaya lâyık değildir! Bazen hırsızları savunuruz; “Müsaade edin geçen seçimde harcadıklarını” çıkarsınlar; eğer bakan koltuğunda oturan bunu yapmışsa  “Bırakın parti biraz güçlensin” kabilinden savunmalara da gireriz! Hatta “Herkes yapıyor, bal tutan parmağını yalar, benim memurum işini bilir”  gibi lâflara da kıymet veririz! Hâsılı bunlardan çıkacak sonuç şudur, ”Benim kötüm veya benim hırsızım iyidir.!” Bunlar hata, hatta ihanet değil de nedir? İşte bunları düşünelim birr!

İkincisi; neden bu kadar yanılırız, nasıl bu kadar hata yaparız? Binamızın çökük olduğundan şikâyet ediyoruz, dertleniyoruz da, hiç onarmayı düşündük mü? Kesinlikle düşünmüyoruz,  ille de çökmesini bekliyoruz ve altında ezileceğimizi düşünmeden akıbete davetiye çıkarıyoruz! Evet, iyi durumda değiliz, hiçbir zaman %15 bizim için madalya değildir ve sınıfta kalmış bir karnedir; elbette kendimizi ikmâle kalmış olarak görmeyeceğiz! İşin başından beri geldiğimiz yollara dönüp  cebimizden düşürdüklerimizin  durumuna bakacağız; çay içtiğimiz, oturup-kalktığımız insanlara bakacağız? Bu hareketi 12 Eylül 1980’den önce silâhla ve tüfekle susturamadılar da,  o zamandan beri câmianın üzerine  neden ölü toprağı  serpilmiştir? Kitaplarımda imalı yazdım; çünkü  hata yaptığımızı kabullenmek istemiyordum; düşündüm ki, bu iş de yanlışmış, bu sebeple daha evvel  iki kere,  ne kadar hata yaptığımızı anlattım.

Bizim fikrimiz yanlış mı, buna evet demek mümkün değildir. Değişik şekil ve zamanlarda  rahatlıkla iktidara gelmiştir. Dost-düşman yanlış diyene de rastlamadım! Altımızdan bu atı alan herkes rahatlıkla biniyor da, bize gelince neden kişniyor! Demek ki bu ata adam gibi binemiyoruz, elimizden kaçırıyoruz;  neden kabul etmiyoruz; hatalarımızı görmek ve kabullenmek zorumuza mı gidiyor?

12 Eylül’ü takip eden günlerde büyük-küçük, vukuatlı- vukuatsız, işçi-köylü- öğrenci- imam vs. ülkücüler olarak  bir anda kendimizi içeride bulmuştuk. Bir çoğumuz ilk olarak böyle bir yeri görüyordu ve hiç tecrübesi olmadığı için,  ne isteniyorsa kabul ettiler; bu yüzden samimi itiraftır diye  ipe gidenler bile oldu. Bir kısmımız ise daha akıllı davrandı ve kimseyi de  zan altında bırakmadı; elbet doğru olan buydu ama yanlışı yapanlara da sabır göstererek hiç de kötü muamele edilmedi. Üstelik  solcuların bile  çoğunluk olarak suçsuz olduğunu öğrendik ve kucaklaştık. Buraya kadar her şey doğruydu; fakat sonra  aracılar ideoloji getirdiler ve bir kısmımız “Mehdi” beklemeye başladık; bu elbette bir bunalım alâmetiydi. Sonra tek tek dışarıya çıktık ve biraz da imkânsızlıktan köşelerimize çekildik.

İçeride kalanlar siyasî sebeplerle hapsedildiklerini bildikleri için yine siyasetle çıkılacağı inancındaydı; fakat ağabeyler  “Önce dışarı çıkalım sonra siyaset yapalım” diye yollara düşerek herkesi ikna ettiler. Gerçekten böyle bir dervişvarî görüş herkese câzip gelmişti; hâlbuki gerçek tuzak buydu ve Türkeş Bey de dışarı çıktıktan sonra tutumumuz değişmedi. Çok ilgi çekicidir ki, Türkeş Bey’in yalnız kalmasına aldırmayanlar, aynı ölçüleri önce ANAP sonra da DYP için kullanmadılar. Bu partilerde siyaset yapmanın önünü daima açık tuttular. Bu satırlara birçok dostum fena halde kızıyor ve bana suçlamalarda bulunuyorlar ama  işte bizler hatayı burada yaptık! Bu sebeple bu kadar zaman sonra anlamışsak hiç de konuşmaya hakkımız yoktur. Gelin şöyle bir günah çıkaralım da herkes de rahatlasın; kolay mı, elbette çok kolaydır; benim gibi yapar kervana katılırsınız olur biter! Öyle uzun boylu  âlimlik taslayarak kuzu postuna bürünmenin  hiç mi, hiç anlamı yoktur!

Rivayete göre, Devlet Bahçeli  Genel Başkan olduğu gün “Ben MHP’de ağabeylik müessesesini yıkacağım” demiş! Gerçekten böyle bir lâf etmişse  tam doğruyu söylemiş; çünkü  ağabeyler Türkeş Bey’e kazan kaldırdı; mafyaya girdi, çek-senet tahsilâtı yaptı; Kenan Evren ile el ele Ermeni cinayetlerine, Tansu ile kol kola  yeraltı hesaplaşmalarına bile girdiler! ”Ne yapalım başka çareleri yok” demedik mi? Bunlar doğru veya  yanlıştı, bu husus çok ayrı bir meseledir ve hiç de savunulacak tarafı yoktur. Elbette  bütün ağabeyler de bu işlere girmiş değillerdir; bu sebeple suçlama veya kınama yerine  olmuş olaylardan bahsettiğimizi düşünmelisiniz! Demek ki hakikatten bıyık kıvırmak, yumurta topuk giymek zamanı geçmiş  şu bizim ağabeylik de eskimişti! Kabul eder veya etmezsiniz,  çok hata yaptık çok! Allah bizi affetsin!

Muhabbetle.

Ali Bademci

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

Bu Yazıyı Paylaş