Urfa’dan Maraş’a okul katliamları… Tek adam rejiminde olumsuzluklarda suçlu ben değilim öyle mi… Haber Analiz

HABERERK / HABER ANALİZ

14 Nisan 2026’da Şanlıurfa’nın Siverek ilçesindeki Ahmet Koyuncu Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi’nde okulun eski öğrencisi 19 yaşındaki Ömer Ket (Ö.K.), pompalı tüfekle okula girerek rastgele ateş açtı.

10 öğrenci, 4 öğretmen, 1 polis memuru ve 1 kantin çalışanı toplam 16 kişi yaralandı; saldırgan polis müdahalesi sırasında intihar etti.

Can kaybı yaşanmadı ancak yaralılardan bazılarının durumu ağırdı. Olayın hemen ertesi günü, 15 Nisan 2026’da Kahramanmaraş Onikişubat ilçesindeki Ayser Çalık Ortaokulu’nda bu kez 8. sınıf öğrencisi 14 yaşındaki İsa Aras Mersinli (İ.A.M.), babası eski emniyet müdürü Uğur Mersinli’ye ait 5 silah ve 7 şarjörü alarak iki sınıfa girdi ve rastgele ateş açtı.

1 öğretmen (matematik öğretmeni Ayla Kara) ve 8 öğrenci hayatını kaybetti, 13 kişi (6’sı ağır) yaralandı; saldırgan da olay yerinde öldü.

OLAYLARIN ÖNCESİ:

Her iki saldırı da tesadüf değildi. Son 45 günde Türkiye’de okullarda 2 öğretmen ve 8 öğrenci öldürüldü; bıçaklı saldırılar, öğretmenlere şiddet vakaları artmıştı.

Urfa saldırganı olaydan önce tehditte bulunmuş, silahını açıkça duyurmuştu. Kahramanmaraş saldırganı ise babasının silahlarını evden alıp poligonda atış talimi yapmıştı.

Eğitim sisteminde rehberlik ve psikososyal destek yetersiz, silah erişimi kolay, aile-çocuk ilişkileri gerilimli ve şiddet kültürü (sosyal medya, oyunlar, toplumsal öfke) yaygınlaşmıştı

Öğretmenler uzun süredir “okullarda güvende değiliz” diye uyarıyordu; sendikalar eylem çağrıları yapıyordu.

OLAYLARIN SONRASI:

Urfa’da 4 okul yöneticisi görevden alındı, soruşturma başlatıldı.

Kahramanmaraş’ta eğitime iki gün ara verildi. Öğretmenler iş bırakma ve protestolara başladı.

Hükümet tarafı ise hemen “güvenlik önlemleri artırılacak” toplantıları düzenledi.

Ancak asıl dikkat çeken, bakanların açıklamalarıydı.Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin, Urfa saldırısı sonrası “tedbirleri alıyoruz, soruşturma devam ediyor” dese de genel yaklaşım “bu tür olaylar önlemlerle tamamen engellenemez” havasındaydı.

İçişleri Bakanı Mustafa Çiftçi ise Kahramanmaraş katliamı için net konuştu:

“Olay sadece bir öğrencimizin gerçekleştirdiği bireysel bir hadise, bir terör hadisesi değil.”

Her iki bakan da sorumluluğu “bireysel”e indirgedi, sistemin yapısal sorunlarını görmezden geldi. Olay yerlerine bakanlar gitti, Cumhurbaşkanına bilgi verildi ama köklü bir özeleştiri yoktu.

İktidarın ve bakanların “sorumluluk yok” anlayışı tam bir çelişkidir.

Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nde (tek adam rejimi) eğitimden iç güvenliğe, silah kontrolünden aile ve sosyal hizmetlere kadar tüm yetkiler tek elde toplanmıştı.

Valiler, müdürler, bakanlar doğrudan cumhurbaşkanına bağlı atanır; yerel özerklik fiilen sıfırdır. Okul güvenliği, öğretmen atamaları, öğrenci psikolojik desteği, silah ruhsatları, rehberlik hizmetleri hep merkezi kararlarla yönetilir.

Yetkiyi bu kadar merkezileştirip “her şey bizim elimizde” derken, iki okul katliamı ardı ardına gelince “bireysel hadise, bizim sorumluluğumuz yok” demek kabul edilemez bir kaçıştır. Bu anlayış, sorunu çözmez; aksine derinleştirir. Çünkü sistemik başarısızlıkları bireye yüklemek, ne silah erişimini kısıtlar, ne okullara yeterli güvenlik personeli ve psikolog atar, ne de şiddeti besleyen toplumsal yaraları sarar.

Öğretmenler ve öğrenciler “güvende değiliz” diye çığlık atarken bakanlar “koordinasyon halindeyiz” demekle yetiniyorsa, bu tek adam sisteminin en tehlikeli yüzüdür: Tüm gücü toplamak ama hiçbir sorumluluğu üstlenmemek. Okullar kan ağlarken “münferit” demek, geleceğimizi korumak yerine kaderine terk etmektir. Bu sorumluluk anlayışı değişmezse, yarın yeni Urfa’lar, yeni Kahramanmaraş’lar kaçınılmaz olacaktır.