Nasıl ülkücü efsane mafya olunur?

Toplumsal hafıza, şiddeti çoğu zaman seçerek hatırlar.

Bazı suçlar unutulur, bazıları ise ideolojik etiketlerle yeniden yazılır.

Böylece bireysel suç hikâyeleri, kolektif bir meşruiyet zırhına bürünür.

Kahraman Yılmaz’ı cezaevinde tanımıştım.

On yedi yaşında, İzmir’de suç ağları içinde kiralık katil olarak kullanılmış bir gençti.

Hakkında anlatılanlar ağırdı; yaşı ise bu ağırlığı daha da çarpıcı kılıyordu.

Cezaevinde korunuyordu, düzenli parası vardı, dışarıyla bağı kopmamıştı.

Daha o yaşta bir suç ekonomisinin parçasıydı.

Dikkat çekici olan, o dönemde herhangi bir ideolojik kimliğinin olmamasıydı.

Yıllar sonra, Belçika’da, onun öldürüldüğünü öğrendim.

Bu kez “ülkücü bir ağabey” olarak anılıyordu.

Aradaki mesafe yalnızca zaman değildi; aynı zamanda bir dönüşümdü.

Ya da daha doğrusu, bir etiketlenme süreci.

Bu tür hikâyeler bize şunu gösteriyor: “Ülkü” gibi tarihsel ve duygusal yükü ağır kavramlar, suç pratikleri tarafından ödünç alınabiliyor.

Bu ödünç alış, sadece bir isimlendirme değil; aynı zamanda bir meşrulaştırma stratejisi.

Şiddet, ideolojik bir kisveye büründüğünde, eleştiriden kaçırılıyor, hatta kimi zaman yüceltiliyor.

Sonuçta ortaya çıkan şey, iki katmanlı bir tahribat: Suç sıradanlaşıyor, ideoloji ise boşalıyor.

Bugün mafyatik figürlerin “dava adamı” ya da “efsane” olarak anılabilmesi, tam da bu dilin ürünüdür.

Oysa bu dil, ne şiddeti açıklıyor ne de ideolojiyi temsil ediyor.

Sadece ikisini birbirine eklemleyerek yeni bir sis perdesi üretiyor.

Kahraman Yılmaz’ın hikâyesi, bu sisin içinden kısa süreliğine görünen bir siluet gibi: Ne tamamen bireysel, ne de bütünüyle ideolojik.

Ama tam da bu yüzden, içinde yaşadığımız gerçeğe fazlasıyla yakın.