Su Kasîdesi Oratoryosu, Salavat Getirtmez! / İBB’nin Oratoryo Aşkı
Seçim sebebiyle kaynayıp gitmesine gönlümün râzı olmadığı bir konudan bahsetmek istiyorum.
Yalçın Çetinkaya, 100. yıl sebebiyle Çanakkale oratoryosu bestelendiğinde Yeni Şafak gazetesindeki köşesinde şöyle karşı çıkmıştı:
“Emperyalistlere karşı kazandığımız Çanakkale zaferinin yüzüncü yılında, bu aziz hâtıramıza âit kendi duygularımızı, yenilgiye uğrattığımız emperyalistlerin dilini kullanarak; Çanakkale senfonisi, Çanakkale Oratoryosu gibi başlıklarla ve emperyalistlerin müzik dilini kullanarak anlatmak ne üzücü! O savaşı yaşamış bir gâzinin samimi şiiri veya nağmesi, bir ozanın yanık, samimi türküsü bize yetmiyor anlaşılan. Çanakkale gibi, kendi yazdığımız destanları, ülkemizi işgal ve bizi yok etmeye çalışan emperyalistlerin diliyle anlatmak, çağdaşlığımızın göstergesi ve aslında ne acı ve ne komik bir durum!
Ama bizde basiretsiz, duygusuz, bilgisiz karar vericiler ve kompleksli, yüzlerine batıya dönmüş ezik (ve aslında kifâyetsiz) besteciler oldukça, Çanakkale gibi, kazandığımız zaferlere âit duygularımızı kendi güçlü müzik dilimizle değil, sömürgecilerin müzik diliyle anlatmaya devam ederiz.”
Çanakkale’de ölen Anzaklara ağıt yakan Gallipoli filminin çok başarılı olmasının sebeplerinden birisi, fon müziğiydi. Yâni Tomaso Albinoni’nin “Adagio in G Minör”ü. Muhteşem bir beste. Fakat bizim Çanakkale acımız, Çanakkale Türküsü varken bu müzikle anlatılabilir mi? Asla! Bu filmin müziğine kapılıp giden, şehîdini unutur, Anzaklara ağlar.
Maalesef Çetinkaya, haklı çıktı. Çanakkale Oratoryosu, gâlip geldi. Bu sene İBB Kültür Dâire Başkanlığı, Çanakkale Zaferi'nin 104. yıldönümünü, özel bir konserle kutladı. “Çanakkale Kahramanları Destansı Oratoryosu”, 18 Mart'ta İBB Cemal Reşit Rey Konser Salonu'nda ücretsiz olarak İstanbullularla buluştu.
İBB’nin oratoryo aşkı, bununla bitmedi. Ertesi günü, “Su Kasidesi Oratoryosu”, 19 Mart’ta Cemal Reşit Rey Konser Salonu’nda (CRR) İstanbullularla buluştu. Evet, en güzel Na’t-ı Şerîf, orotoryo olarak bestelendi ama seçim kargaşasında üzerinde durulmadı.
İstanbul Büyükşehir Belediyesi (İBB) CRR Genel Sanat Yönetmeni Aslan Özdemir, basına yaptığı açıklamada, oratoryo üzerinde bir yılı aşkın süredir çalışıldığını söyledi. Oratoryonun, Avrupa'da dinî metinlerin okunduğu bir yöntem olduğunu anlatan Özdemir, İslâm dünyâsına olduğu kadar Batı dünyâsına da hitap edecek bir program hazırladıklarının altını çizerek şöyle dedi:
"Batı entelektüeli, yüzyıllar boyunca Doğu'nun edebiyatını, şiirini, folklorünü ve müziğini merak etmiştir. Biz de Doğu'ya âit en mühim şaheser sayılan Su Kasîdesi'ni Batı tekniğinde hazırladık."
Aferin Aslan Bey! Tebrik (!) ederim. Kemalistler, sizinle gurur duyuyor! Onlar bile bu kadarına cesâret etmemişlerdi.
Oratoryoyu dinlemeye giden muhâfazakâr bir yazarın eleştirisini okudum. Ah şu, “Aman gerici demesinler!” ezikliği yok mu? “İstanbul, İstanbul olalı böyle zulüm görmedi!” demek kolay değil elbette. İçine sinmese de güzel bir başlangıçmışmış..
Yazık, çok yazık! Dilinizden düşürmediğiz Yahyâ Kemal’i, bu kadar mı anladınız? Su Kasîdesi’ni, hangi gözlerle okudunuz? Oratoryoyu dinlerken salavat getirebildiniz mi?
Yalçın Çetinkaya, ezik bestecilere, yönetici ve yazarları da eklemeliydi.
Allah muhâfaza, ileride Mevlid kandillerinin oratoryo dinleyerek kutlandığını düşünebiliyor musunuz?
Benim gibi sizin de aklınıza, “Yoksa dinlerarası diyalog devam mı ediyor?” sorusu geliyor mu?
Peygamber Efendimizi, İslâm düşmanı emperyalistlerin diliyle anlatmak, Çetinkaya’nın dediği gibi, acı ve komiktir! İstanbul’un elden çıkmasına kafa yoranlar, bu meselelere hiç girmiyorlar. Mîmâriye ve yeşile yapılan ihânet, inancımıza, kültürümüze ve şehidlerimize yapılan ihânetin yanında nedir ki? “Efendimizi, ecdâdımızı, şehidlerimizi incittik mi acaba?“ diye soran yok!
“26 Mayıs’da yapacağımız istişâre toplantısında enine boyuna konuşacağız. Özeleştirilerimizi, eleştirilerimizi yapacağız. Bunu yaparken, suçu millette değil, kendimizde arayacağız.” diyen Sayın Cumhurbaşkanımıza sesleniyorum:
26 Mayıs’da, içinizdeki oratoryo sevdâlılarını da masaya yatırıp enine boyuna konuşunuz. Oratoryo, ne Peygamber aşkını hissettirir ne de Çanakkale hüznünü!
Yazarın Diğer Yazıları
- Ah bir ataş ver cigaramı yakayım!
- E-operasyondaki ince ayrıntı
- Ağız bağlamada, Ecevit’in üzerine hoca tanımam!
- Gezi’den kalan çelişki / Mâdem barışacaktınız bizim suçumuz neydi?
- Sorun şu ki Rusya da bizi, 93 Harbi’nden tanıyor
- Hollywood’a, “Hoşgeldin!”; Pentagon’a, “Yankee Go Home!”
- Maraş’da yazılan İstiklâl Marşı’nın 100. Yılı kutlu olsun!
- Gönül mü dediniz?
Yorumlar
- solmaz
solmaz kaleminize sağlık
- Habele- Hubele
Habele- Hubele Sn. yazar siz de Yalçın Çetinkaya da formu esasa muhtevaya feda etmişsiniz. Türkler aruz vezni ile yazarken Türk olmaktan mı çıktı? Ben de Dede Korkut hikayelerinden birkaçını geçenlerde Devlet Tiyatroları Üsküdar sahnesinde izledim. Farklı formlarda kendi hikayemizi görmek bence abes değil, roman türü de bize ait değil ama tarihi romanlarımız var. Azerbaycanlı soydaşlar da bu konularda harika. Mevlana Operası tarzı tamlamalar, bizim literatüre mugayir terkiplerdir. Biz bu kabilden birliktelikleri flört addeder, evlilikten saymayız. Oysa bu iş bir zevk meselesi.Bugün herhangi bir Azerbaycanlı, Leyla ile Mecnun Operası, Yedi Güzel Balesi, Bin Bir Gece Balesi, Köroğlu Uvertürü, Fuzuli Kantatı, Şur Senfonik Makamı gibi terkipleri duyduğunda yadırgamadığı gibi bunları kendi öz evladı olarak görüyor, severek dinliyor, zevk alarak izliyor. Bugün Azerbaycan’da yediden yetmişe herkes Fuzuli’nin “beni candan usandırdı, cefadan yâr usanmaz mı” mısraıyla başlayan gazelini ezbere bilir. Bu mısra, kulağa okunan doğum ezanı gibi her bir Azerbaycanlının kulağında çınlanır durur. Bunu sağlayan ise şair Fuzuli’den çok bestekâr Üzeyir Hacıbeyli’nin Leyla ile Mecnun Operası’dır. Güncellenmiş kültür öğesidir yani.
- İbrahim yalçınkaya
İbrahim yalçınkaya Ah şu mahmur halimizden bir kurtulabilsek
- Serdal Bey
Serdal Bey Sayın Yazarı tebrik ediyorum. Müthiş bir açılım süreci ve gelişme vetiresi yaşıyor. İlk yazarlığa başladığında "trol" seviyesinde "AKP" fanatiği olan Yazarımız farklı bir yöne doğru evriliyor. Bu sürecin sonucunda "müzmin" bir AKP düşmanı olacağını tahmin ediyorum. Bir zamanlar her yazısında "CHP'ye çakma" görevini yerine getireceğim derken komik varyasyonlar sergileyen Yıldız Hanımefendi'nin bu noktaya gelmesi düşündürücü. Acaba eski (meyen) Ülkücü ekibinden olduğu için mi böyle oldu? Yoksa her iki yazısından birinde gerekli gereksiz yerde yaptığı Nihal Atsız övgüleri mi tepki aldı? Yoksa Selçuk Özdağ tasfiye edilirken o da mı nasiplendi? Yoksa MHP iktidar ortağı olunca mı gözden düştü? İnşAllah AKP'nin gazabından korkup muhalif yazılarından vazgeçmez.
- Kerime Yıldız
Kerime Yıldız Serdal rumuzlu okuyucuya: Açıklamak zorunda değilim ama eğer bir yere çıkarım için yanaşsam cemaatin en gözde olduğu zamanlarda cemaate yaklaşır bir köşe kapardım. İstesem AK Parti'de de ikbâlim olurdu. CHP'ye gelince... Yüzde yüz oyla iktidar olsa da Andımıza karşıyım. Kemalizm konusunda pîrim Nihal Atsız'dır. Benim andım İstiklâl Marşı'dır..Chp dindar aday çıkardı diye tek parti zulmünü unutacak kadar balık hâfızalı değilim. MHP'ye gelince ... MHP'lilerin Erdoğan'a ve benim gibi "AKP'li hâin"lere ettikleri hakâretler aklıma gelince onların yerine yüzüm kızarıyor.
