CHP ve Yeni Parti’nin oyları… Adaylıkta her yol Mansur Yavaş mı? Haber Analiz…

HABERERK / HABER ANALİZ / ALİ ÖZYİĞİT

Bir ankete göre CHP yüzde 11 civarında görünürken, başka bir araştırmada bu oran yüzde 5’e kadar düşüyor. Yeni Parti ise yüzde 30 ve yüzde 20’ler bandında yer alıyor.

Özgür Özel döneminde partinin 500 bin yeni üye kazandığı, buna karşılık 400 bin istifa yaşandığı belirtiliyor.

Elbette en büyük ve en gerçekçi anket, sandıkta ölçülen sonuçlardır.

Anketler dönemsel dalgalanmalar gösterebilir; bu nedenle taban tepkilerini ve üye hareketlerini birlikte değerlendirmek daha sağlıklı bir çerçeve sunuyor.

GEÇMİŞ ÖRNEKLER VE BUGÜNKÜ TEPKİLER

Güven Partisi örneğini gündeme getiren bazı değerlendirmeler, DSP-CHP sürecini biraz geri planda bırakıyor.

Hatırlanacağı üzere en son DSP iktidardayken Ecevit başbakandı ve Baykal liderliğindeki CHP yüzde 8 oy almıştı. O dönemde Baykal CHP’sinin liderlik yapısı, bugünkü tartışmalardan farklı bir zeminde şekillenmişti.

Şimdi ise bazı yorumlarda, Kılıçdaroğlu’nun CHP’ye dönüş sürecinin farklı dinamiklerle ilerlediği ifade ediliyor. DSP dönemine kıyasla CHP tabanında daha belirgin bir tepki olduğu yönünde görüşler var.

Tepkisiz bir dönemde yüzde 8 alan bir yapının, daha güçlü tepkilerin hissedildiği bir süreçte yüzde 11 bandında kalıp kalmayacağı merak konusu. Bu noktada farklı perspektifler de öne çıkıyor: Bazı analistler, taban tepkisinin oy oranlarına doğrudan yansımayabileceğini, seçmen davranışının daha karmaşık olduğunu belirtiyor.

YENİ PARTİ’NİN KONUMU VE CHP’NİN DURUMU

Birçok gözlemciye göre Kılıçdaroğlu CHP’sinin yüzde 5 seviyesine gerilemesi oldukça zor görünüyor. Aynı şekilde Yeni Parti’nin bugün itibarıyla yüzde 30’un altına inmesi de beklenmiyor. Kurulduğu günden itibaren ana muhalefet konumuna hızla yükselen Yeni Parti ile, seçimsiz bir süreçte ana muhalefet pozisyonunu kaybetme eleştirisiyle karşı karşıya kalan CHP arasındaki fark, siyasi yorumlarda sıkça vurgulanıyor.

Yeni Parti’nin seçimlere girmesi halinde birinci parti olma ihtimali üzerinde duruluyor. Bu tür öngörüler, elbette seçim takvimine ve kampanya dinamiklerine bağlı olarak değişebilir. Bazı uzmanlar, yeni kurulan partilerin hızlı yükselişinin sürdürülebilirliğini de sorguluyor; seçmen sadakatinin zamanla test edileceğini hatırlatıyor.

CUMHURBAŞKANLIĞI ADAYLIĞI TARTIŞMALARI

İmamoğlu’nun adaylığının mümkün olmadığı yönündeki değerlendirmeler öne çıkıyor. Yargıtay kararı sonrasında Mansur Yavaş’ın adaylığının büyük olasılıkla netleşeceği görüşü ağırlık kazanıyor. “Yavaş aday yapılmaz, kendisi de olmaz” diyenlerin yanılacağı, tarihin bunu göstereceği ifade ediliyor. Benzer şekilde “Kılıçdaroğlu gibi Özgür Özel de zoraki aday yapılacak” beklentisinin de gerçekleşmeyeceği belirtiliyor.

Özgür Özel’in adaylığı, ancak Mansur Yavaş’ın aday olamadığı bir senaryoda gündeme gelebilecek bir konu olarak görülüyor. Yavaş’ın adaylığının önlenmesi konusunda bazı engellerin aşılmasının güç olacağı, yargı süreçlerinin tamamlanmasına kadar sürecin devam edebileceği yönünde yorumlar yapılıyor.

Diploma meselesinde iptalin mümkün olmadığı, yatay geçiş gibi durumların da söz konusu olmadığı vurgulanıyor. Bu tartışmalara ek olarak, adaylık süreçlerinde hukukî güvencelerin ve seçmen iradesinin belirleyici olacağına dair daha temkinli yaklaşımlar da dile getiriliyor. Siyasi aktörlerin birbirini dengeleme çabası, demokrasinin işleyişi açısından sağlıklı bir rekabet zemini oluşturabilir.

Genel tabloya bakıldığında, muhalefet kanadındaki hareketlilik ve adaylık senaryoları, hem parti içi dengeleri hem de genel seçmen tercihlerini etkilemeye devam edecek gibi görünüyor. Anketlerin ötesinde, saha gerçekleri ve tabanın tepkisi önümüzdeki dönemde daha net bir şekilde ortaya çıkacaktır.