Eylül, Elimize Düşen Bir Güldür

Eylül 
Nedendir bilmem en sevdiğim aydır. Belki çoğu insanın da öyledirler. Eylül üzerine ne çok şiir yazılmış, söz söylenmiştir. Bana öyle geliyor ki en güzel şiirler de sanki bu ayda yazılır. Kendine has bir cazibesi, bir havası vardır bu ayın. Yarin mühür vuran gözleri için biraz korku biraz ümitle yazılan sevgiliye en güzel sevda şiirleri, bu ayda yazılır. Eylül'de başlar en büyük aşklar. Ne gariptir ki en büyük sevdalar da eylülde son bulur. Bir ayrılık taşır bünyesinde, yürekleri yakan kor bu ayda küle döner. Vazgeçilmez olanlar bir anda el olur gider, gözü yaşlı sevgililer kalır geride. Yüreğimize nakşettiğimiz isimler bu ayda silinir, geriye sadece bir silik iz kalır. Muhacir kuşlar kanatlarına alıp götürür umutlarımızı uzak diyarlara. Bize beklemek, yol gözlemek düşer. Geri gelir mi bilinmez giden kuşlar, giden sevgililer, yıkılan hayaller bilinmez.

Eylülde döker yapraklarını en güzel çiçekler. Solgun renkler kalır geriye insan hayatına. Bir yalnızlık, bir yürek yorgunluğu taşır bedenler. Buruk tebessümler, hüzünlü bakışlar yerleşir yüzlere. Kime baksan sanki gözbebeklerinde görürsün, o hüznün izlerini.

Eylülde başlar beden yorgunluğu. Taşımaz olur bedenin artık seni. Çaresiz kalışlar başlar hayata dair. Yol bekler zayıf gözlerin. Kulağın kapı zilindedir bir umut kıpırtısıyla. Yavaş yavaş tükeniştir. Bir sona gelişin direnmesidir. Yalnız kalışın hikayesidir. Ölüm korkusudur yüreğimizi titreten. Eylül ölümdür, yok olmuştur. Bir acı hatıra bırakmaktır geriye.

Eylülde yaşanır en çetin kavgalar. En derin yaraları alır yürekler. Her şeye rağmen yine de vazgeçilmez eylüldür. Yine de aşktır. Yine de bir diriliştir. Yine bir sona geliştir. Yine de düşüp ayağa kalkmayı öğrenebilmektir. Yine de küle dönen ateşi yeniden alevlendirme çabasıdır. Yine de sevmektir hayatı.

Ve... yine de büyük ayların padişahıdır eylüldür. En görkemli, en cazibeli. Hem korkup hem ondan uzaklaşamadığındır. Senin düşlerini süsleyen bir güzeldir yine de eylül.