Fon vurgunuyla kaç tane TOGG fabrikası kurulurdu?

Bir ülkeye ihanet etmek için illa eline silah mı almak gerekiyor?

Milletin parasını, emeğini, birikimini ve geleceğini bilinçli şekilde yağmalamak da bu vatana ihanet değil midir?

Son günlerde basına yansıyan fon ve borsa soruşturmalarını takip ediyorum. Açıklanan rakamları gördükçe insan gerçekten hayret ediyor.

Adalet Bakanı Akın Gürlek'in 9 Ekim'de yaptığı açıklamaya göre, üç ayrı yatırım fonuyla ilgili soruşturmada 141 kişi ve 73 şirketin toplam 187 milyar 653 milyon lira kazanç elde ettiği tespit edilmiş.

Yanlış okumadınız. Tam 187 milyar 653 milyon lira!

Soruşturma devam ediyor. Dolayısıyla bu paranın tamamının suç geliri olduğu henüz kesinleşmiş değil. Ancak açıklanan rakamın büyüklüğü bile düşündürücü.

Şimdi insan ister istemez soruyor: Biz gerçekten parasız bir ülke miyiz? Yoksa bu memleketin parası var da doğru yerlere mi gitmiyor?

Bir tarafta emekliye yapılacak birkaç bin liralık artışın hesabını yapıyoruz. Çiftçimiz mazot, hayvan yetiştiricimiz yem parasını düşünüyor. Gençlerimiz iş bulamıyor, girişimcimiz sermaye bulamıyor.

Ama bir bakıyoruz, finans piyasalarında yüz milyarlarca liralık kazançlar konuşuluyor. Peki bu parayla neler yapılabilirdi?

KAÇ TOGG FABRİKASI KURULURDU?

Türkiye'nin yerli otomobil projesi TOGG için 2022 yılında açıklanan ilk dönem yatırım tutarı yaklaşık 1,8 milyar avroydu.

Soruşturma konusu olan 187 milyar liranın Kasım 2026 başındaki karşılığı ise yaklaşık 3,35 milyar avro.

Yani TOGG'un o dönem açıklanan ilk yatırımının neredeyse iki katı büyüklüğünde bir paradan bahsediyoruz. Elbette bugün aynı fabrikayı aynı maliyetle kurabileceğimizi söylemiyorum.

Ama mesele sadece otomobil fabrikası değil. Bir fabrika kurduğunuzda mühendis yetiştirirsiniz, işçi çalıştırırsınız, yan sanayi oluşturursunuz, ihracat yaparsınız. Ülkeye değer katarsınız.

Bir düşünün, bu sermaye üretime yönelseydi kaç insanımız iş sahibi olabilirdi?

ÇİFTÇİYE, EMEKLİYE, GENÇLERE NE YAPILABİLİRDİ?

2026 yılında hayvancılığa sağlanan desteklerin yaklaşık 36,6 milyar liraya ulaşması bekleniyor.

Fon soruşturmasında açıklanan kazanç bunun beş katından fazla. Yani aynı büyüklükteki kaynak, 2026 için öngörülen hayvancılık desteğinin beş yıllık tutarına denk geliyor.

Anadolu'da üreticiyi desteklemekten, köyleri yeniden canlandırmaktan bahsediyoruz.

Peki emeklilerimiz? Türkiye'de yaklaşık 17 milyon emekli ve hak sahibi var. Bu 187 milyar lirayı onlara böldüğümüzde kişi başına yaklaşık 11 bin lira düşüyor.

Bir defalık da olsa 11 bin lira... Az para mı? Pazarda alışveriş yaparken hesabını yapan, torununa harçlık vermekte zorlanan insanımız için az para mı?

Gelelim gençlerimize. 100 bin üniversite öğrencisine dört yıl boyunca her ay 10 bin lira burs versek toplam maliyeti 48 milyar lira. Yani söz konusu kazancın dörtte biri kadar.

Bir de yapay zekâ alanında 10 bin doktora araştırmacısını dört yıl boyunca aylık 32 bin 500 lirayla desteklediğimizi düşünün. Yalnızca bursların maliyeti 15,6 milyar lira.

Üniversitelerin ve araştırma merkezlerinin diğer giderleri buna dahil değil. Ama yine de nasıl bir imkândan bahsettiğimizi gösteriyor.

Bu gençlerin içinden kim bilir kaç mühendis, kaç bilim insanı, kaç teknoloji şirketi çıkardı? Bizim asıl zenginliğimiz insanımız değil mi?

BİR DE MİLLÎ SAVUNMA MESELESİ VAR

Türkiye yıllardır terörle mücadele ediyor. Binlerce insanımızı kaybettik. Şehitler verdik. Nice ailenin ocağına ateş düştü.

Cumhurbaşkanlığı İletişim Başkanlığının 2026 yılında açıkladığı verilere göre terörün Türkiye'ye 40 yıllık ekonomik maliyeti 2,3 trilyon dolar.

Bu rakam yalnızca askerî harcamaları değil, kaybedilen ekonomik fırsatları da kapsıyor.

Şimdi düşünün. Bir tarafta terörün ülkemize verdiği zarar, diğer tarafta finans piyasalarında ortaya çıkan haksız kazanç iddiaları.

Elbette terörle finansal dolandırıcılığı aynı suç olarak değerlendirmiyorum. Hele kaybettiğimiz insanlarımızın maddi karşılığı olamaz. Ama ikisinin de ekonomimize verdiği zararı konuşmak zorundayız.

187 milyar liranın büyüklüğünü bir de savunma sanayisi üzerinden düşünelim.

2026 yılında açıklanan birim üretim maliyetleriyle yaklaşık 40 adet F-35A savaş uçağının bedeline denk geliyor. Tabii bu yalnızca matematiksel bir karşılaştırma. Türkiye'nin bu uçakları satın alabileceği anlamına gelmiyor.

Peki kendi savaş uçağımız KAAN'a, milli motor projelerimize, İHA ve SİHA teknolojilerimize bu büyüklükte yatırımlar yapabilsek? Kaç yeni teknoloji geliştirirdik? Kaç Türk mühendisini istihdam ederdik?

Türkiye'nin güçlü olması için yalnızca askerî güce değil, ekonomik ve teknolojik bağımsızlığa da ihtiyacı var.

MESELE SADECE DOLANDIRICILIK MI?

Benim asıl üzerinde durmak istediğim konu burası.

Birileri bilinçli şekilde piyasayı manipüle ederek milletin birikimlerini kendi cebine aktarıyorsa bunun adı yalnızca dolandırıcılık mıdır?

Bir ülkenin ekonomisine zarar vermek için illa eline silah mı almak gerekiyor?

Halkın birikimlerini yağmalamak, yatırımcıyı piyasadan soğutmak, devletin kurumlarına duyulan güveni sarsmak bu ülkeye zarar vermiyor mu?

Bana göre bunlar ispatlandığında yalnızca ekonomik suç değil, ahlaki anlamda vatana ihanettir.

Hukuki anlamda vatana ihanet suçunun şartları ayrıdır. Ben burada bir mahkeme kararı vermiyorum. Bir vatandaş olarak düşüncemi söylüyorum.

Bir de işin devletin itibarı tarafı var.

Cumhurbaşkanı yurt dışında yatırımcılarla görüşüyor. Türkiye'ye sermaye çekilmeye çalışılıyor. Ülkemizin ekonomik gücü artırılmak isteniyor.

Peki böylesine büyük finansal skandallar yaşandığında ne oluyor? Yatırımcı güven kaybediyor. Vatandaş kurumları sorguluyor. Devletin itibarı zarar görüyor.

Bunun siyasi faturası da Cumhurbaşkanına ve ekonomi yönetimine çıkıyor.

Bunun ülkemizin ekonomik itibarına vurulmuş ağır bir darbe olduğu ortada.

Peki bu işlerin arkasında yalnızca para kazanma hırsı mı var? Organize hareket eden yapılar var mı? Kimler önceden bilgi aldı? Kimler göz yumdu? Bunların hepsi araştırılmalı.

Cumhurbaşkanına yönelik planlı bir itibar suikastı bulunduğunu gösteren bir delil olmadan böyle bir suçlama yapamayız. Ama skandalların siyasi ve ekonomik sonuçlarını da görmezden gelemeyiz.

Kim varsa, hangi çevreden olursa olsun, hukuk önünde hesap vermeli.

MİLLÎ SERVETİ KORUMAK DA VATANSEVERLİKTİR

Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün kurduğu Cumhuriyet, yokluklar içerisinde fabrikalar açtı, demir yolları yaptı, üretime önem verdi. Çünkü ekonomik bağımsızlık olmadan gerçek bağımsızlığın korunamayacağı biliniyordu.

Bugün de aynı şey geçerli.

Türk milliyetçiliği benim için yalnızca bayrak sevgisinden, vatan sevgisinden ibaret değil.

Türk çiftçisinin üretmesini istemektir. Türk işçisinin emeğinin karşılığını almasını savunmaktır. Türk gencinin kendi ülkesinde gelecek kurabilmesini istemektir. Türk mühendisinin dünyayla rekabet edecek teknolojiler geliştirmesine imkân sağlamaktır.

Ve en önemlisi, Türk milletinin alın teriyle oluşturduğu millî servete sahip çıkmaktır.

Kimse yanlış anlamasın. Borsaya, yatırım fonlarına veya sermaye sahiplerine karşı değilim. Aksine, Türkiye'nin güçlü bir sermaye piyasasına ihtiyacı var.

Ama bu piyasa üç beş kişinin haksız kazanç sağladığı bir yer değil, üretimin finanse edildiği güvenilir bir sistem olmalı.

Haksız kazanç varsa geri alınmalı. Mağdurun hakkı teslim edilmeli. Sorumlular hukuk önünde hesap vermeli.

Çünkü mesele yalnızca para değil. Mesele bu ülkenin geleceği.

SON SÖZ

Yazının başında bir soru sordum: Vatana ihanet yalnızca silahla mı olur?

Hayvancılığa ayrılan beş yıllık destek büyüklüğünü gördük. Emeklimize verilebilecek parayı hesapladık. Gençlerimize sağlayabileceğimiz imkânları düşündük. Savunma sanayisine yapılabilecek yatırımları konuştuk.

Bunların hepsi aynı paranın farklı alanlardaki karşılığı. Elbette hepsini aynı anda finanse edemeyiz.

Üstelik bu hesapları yalnızca bir fon soruşturmasında açıklanan, hukuki durumu henüz kesinleşmemiş kazanç üzerinden yaptık.

Peki yıllardır yaşanan bütün finansal dolandırıcılıkların, borsa manipülasyonlarının ve haksız kazançların gerçek maliyetini toplasak karşımıza nasıl bir rakam çıkar? Bilmiyorum.

Ama şunu biliyorum: Bu milletin parasını, emeğini ve geleceğini bilerek yağmalayan kim varsa bunun hesabını vermeli.

Biz terörle nasıl mücadele ediyorsak, milletin birikimini hedef alan organize ekonomik suçlarla da aynı ciddiyetle mücadele etmeliyiz.

Çünkü vatan dediğimiz şey yalnızca üzerinde yaşadığımız toprak değil. O toprağı işleyen çiftçimiz, fabrikada çalışan işçimiz, ömrünü bu ülkeye vermiş emeklimiz ve geleceğimiz olan çocuklarımızdır.

Ve ben artık şu sorunun da açıkça tartışılması gerektiğini düşünüyorum:

Bir milletin geleceğini bilerek yağmalamanın, o millete ihanet etmekten ne farkı var?