Seçimlerin bir anlamı kaldı mı?
Seçim, sonuçlarına saygı duyulduğu takdirde, demokrasinin şartlarından biridir.Aksi takdirde hiç bir anlamı yoktur.
Erdoğan'ın " silkeleyin" emrinden sonra CHP'li belediyelere karşı müthiş bir sindirme kampanyası başladı.
Kimi tehdit edildi, kimi görevden alındı, kimi içeri tıkıldı.
"Ya benimsin ya hapishanenin" yöntemi ile birçok belediye başkanı AKP'ye geçirildi.
Geçirilemeyenler de türlü engellerle çalışamaz hale getirildi.
Seçim kazanan bir partinin,AKP yargısıyla belediyeleri elinden alındı. Rüşvet, yolsuzluk, irtikap gibi iddiaların çoğu, yapılan adaletsizlikleri örtmek için kullanılan malzemelerdi. Bu operasyonların amacı daha ahlaklı,daha hizmet odaklı belediyeler değil, CHP'yi mümkün olduğu kadar yıpratarak,belediyelerden iktidara atlamasının önünü kesmek.
Mesele yolsuzluk olsaydı bu işin şampiyonu AKP'dir. Önce oradan başlamak gerekirdi. Mesele, çeyrek asrın hesabını vermemek için mümkün olduğu kadar uzun süre iktidarda kalmak. Çünkü iktidarda kalırlarsa ancak kendilerini koruyabileceklerini düşünüyorlar.
Suç işleyen elbette hesabını vermelidir, kimsenin buna itirazı olamaz. Ama bir yerde, önce birileri hırsız, rüşvetçi, suçlu ilan edilip sonra iktidar partisine transfer ediliyorsa orada ahlaki veya hukuki bir duyarlılıktan söz edilemez! Nitekim toplumun kahir ekseriyeti bu davaların siyasi olduğuna inanıyor. Emin Çölaşan gibi bir ismin bile Fethullahçılıktan yargılanıp yardımdan ceza aldığı bir ülkede hangi hukuktan bahsedilebilir?
Şimdi Afyonkarahisar'ın CHP'li belediye başkanının da önümüzdeki günlerde AKP'ye katılacağı konuşuluyor. Bir şey konuşuluyorsa o olacak demektir. Bugüne kadar hep böyle oldu çünkü. Sorun şudur: Bu yolla belediye kazanmak o partiye oy veya itibar kazandırır mı? Daha önemlisi bu vatandaşın siyasete ve siyasetçiye olan güvenini zedelemez mi? Son çeyrek asır siyaseti, en çok insanın insana güvenini tahrip etti.
Bir koltukta durmaktan daha önemli olan bir siyasi ve fikri duruşa sahip olmaktır. Bunun için izzet-i nefis sahibi ve seçenlerin iradesine bağlı olmak gerekir.Şu veya bu sebeple, direnmek yerine parti değiştirmek,şereften, haysiyetten istifa etmektir. Bu ancak bir partinin vaat ettikleri ile yaptıkları, programı ile siyasi pratikleri arasında çok derin uçurumların olması halinde meşru hale gelir.Bebek katilinden "kurucu öndere" atlamak gibi.
Tek adam düzeni ile birlikte demokrasi ve hukuk adım adım yutulmakta, kadrolar buna göre seçilmekte, hukuksuzluk artık gizlenmemektedir. Toplumun bir kısmı bu süreci destekler hale getirilmiştir. Oysa hiç bir gruba karşı adaletsizliği meşrulaştıran haklı bir gerekçe olamaz.Vicdan, ancak bizden farklı düşünce ve inanç çizgisinde olanların uğradıkları haksızlıklara karşı çıktığımızda vicdandır. İnsan olmak, herkes için adalet ve iyilik istediğimizde insan olmaktır. Kişiye, partiye, ideolojiye göre adalet olmaz.Başkasına yapılan haksızlığı alkışlamak, o haksızlığın bize yapılmasını da meşrulaştırmaktır.Ve zaten bugün ekonomik kriz olarak ödediğimiz bedel onun bedelidir. Bu anlayış ve zihniyet sürdükçe bizi kuşatan sefaletten, adaletsizlikten,maddi ve manevi iflastan kurtulmamız mümkün değildir. Demokrasi de, artık bir tiyatrodan fazlası olmaz!
Yazarın Diğer Yazıları
Yorumlar
- Alp Demir
CHP de ektiğini biçiyor. Ve hala akıllanmıyor. CHP'yi kurtaracak yegane tutum Atatürk'e geri dönmektir. İnatla buna yanaşmıyorlar. İnatla PKK uzantılarını silkeleyip atamıyorlar. Temizlenebilmeleri için bu cezayı çekmeleri gerekiyor. Bunu AKP'nin yapıyor olması işin temelini değiştirmez. AKP bunu farklı niyetle yapıyor olsa da bir bakıma CHP'nin titreyip aslına dönmesinin yolu açılıyor. Ya bu yola girecekler, ya da parçalanıp gidecekler. Geçmişte CHP içinden çıkan DSP gibi, bu parçalanmadan yine Cumhuriyetin Temel İlkeleri ve Atatürk'e bağlı bir parti çıkabilir ve bu parti de Türk Milliyetçileri ile ittifak yaparak bal gibi de iktidar olabilir. Çok da güzel olur.
