Okul şiddetinde tuzak: Yapısal sorunlar ve dijital çağın dehşeti

Türkiye'de son dönemde yaşanan okul olayları, sadece bireysel sorunlar değil, derinlemesine yapısal meselelerin de bir yansıması olarak görülüyor. TBMM Şanlıurfa ve Kahramanmaraş Okul Olaylarını ve Dijital Riskleri Araştırma Komisyonu'nda sunum yapan uzmanlar, bu şiddetin kökeninde yatan toplumsal eşitsizlikler, kamusal hizmet yetersizlikleri ve dijital dünyanın getirdiği yeni riskler olduğuna dikkat çekiyor.

ŞİDDETİN YAPISAL KÖKENLERİ VE DİJİTAL BOYUTU

Türkiye Psikiyatri Derneği Genel Başkanı Prof. Dr. Selçuk Candansayar, okul şiddetinin psikiyatrik bozukluklardan ziyade yapısal eşitsizliklerin ve kamusal hizmet yetersizliğinin bir sonucu olduğunu vurgulayarak, "Polisiye tedbirler ve tedavi tek başına çözüm değil, yapısal bir değişim şart" dedi. Prof. Dr. Nilay Kaya da, okul şiddetinin tekil öğrenci davranışlarıyla açıklanamayacağını, okul ortamı, kurumsal normlar ve toplumsal güç ilişkileriyle birlikte ele alınması gerektiğini belirtti. Özellikle dijital dünyanın, zorbalığın okul saatleriyle sınırlı kalmayıp 24 saate yayılmasına neden olduğunu ve her altı çocuktan birinin siber zorbalığa maruz kaldığını ekledi. Bu durumun, çocukların yalnızlaşmasına ve dijital ortamlarda daha savunmasız kalmasına yol açtığına dikkat çekildi.

RUH SAĞLIĞI YASASI VE KAPSAMLI ÖNERİLER

Uzmanlar, bu sorunların çözümü için kapsamlı bir ruh sağlığı yasasının çıkarılmasının aciliyetini vurguluyor. Prof. Dr. Candansayar, her okula tam zamanlı psikolojik danışma ve rehberlik uzmanı, psikolog ve sosyal hizmet uzmanı atanması gerektiğini, ayrıca dijital denetimin düzenlenmesi, medya okuryazarlığı derslerinin müfredata eklenmesi ve çocuk hakları odaklı yaş filtrelemelerinin zorunlu hale getirilmesi gerektiğini savundu. Prof. Dr. Kaya ise, okul şiddeti ve siber zorbalığı izleyen ulusal bir veri ve erken uyarı sistemi kurulması, okullarda çok disiplinli risk değerlendirme ve müdahale ekipleri oluşturulması, rehberlik hizmetlerinin güçlendirilmesi ve ailelere yönelik ulusal bir dijital ebeveynlik programı oluşturulması gibi somut önerilerde bulundu. Ayrıca, cezalandırıcı yaklaşımlar yerine onarıcı ve pedagojik modeller geliştirilmesinin önemine değinildi.