Poyraz Adam

Adam vardır, ağırdır.

Adam vardır, gölgesi ağırdır.

Adam vardır hem kendisi hem de gölgesi ağırdır…

İşte onlardan birisi. Adam gibi adam diyemem, çünkü “gibi” ifadesi burada eğreti durur. Zira o; sade, yalın, dik, mert, vefalı ve hayırsever biriydi…

Çevremizde en etkili ve saygın bürokratlardandı. Lakin otuz yılı aşkın kamu hayatımda yollarımız hiç kesişmedi. Çünkü ben hep KİT’lerde çalıştım. Hayattayken ondan hiçbir talebim olmadı, onun da benden… Ama gerçek bir ağabey-kardeş, gönüldaş hukukumuz vardı.

Kibar ve alçakgönüllüydü. Her bayramda veya özel günlerde ilk o arar ve beni mahcup ederdi. Her seferinde “Ağabey, yine ezdin beni, ne vardı şöyle biraz daha bekleseydin, ben arasaydım” sözlerime gülerek karşılık verirdi.

O iyi bir eşti. Evdeşi çok uzun bir hastalık süreci geçirdi. Bütün programını hayat arkadaşına göre ayarladı. Birçok davete sırf o yüzden katılamadı. Eşinin vefatı sonrası yaptığımız bir görüşmede, “Yavuz'um, eşine iyi bak, özellikle şekere dikkat etsin” demişti…

Ardında, “Devlet Erkânı ile Erken Tanıştım” eserini bıraktı. Kitap, her ne kadar “ailem, çalışmalarım, hatıralarım” şeklinde takdim edilmişse de tarihten sosyolojiye hatta felsefeye kadar farklı konular var. Tek kusuru (!) 766 sayfa, özel bölüm ve eklerle birlikte 854 sayfa oluşu. Bunu kendisine espriyle, “…ağabey, okumayı sevmeyen insanımıza kastın neydi de bu kadar kalın kitap yazdın?” dediğimde, “Haklısın aslında ama yazdıkça uzadı, eksiltmeye kıyamadım” demişti. İyi ki yazmış, iyi ki okudum, okuru bol olsun.

Eşinin vefatıyla çok sarsıldı. Taziye için evinde ziyaret etmiştik, birkaç ay sonrasında kendisi yattı hastaneye. En son 8 Ekim gecesi ziyaretine gittim. Refakatçisi olan özel hemşiresi onunla bir baba şefkatiyle ilgileniyordu. Çaylar eşliğinde uzun uzun sohbet ettik. Gariptir, konu döndü dolaştı yapay zekâya geldi. Dedim ki, “Ağabey, şu yapay zekâya seni soralım mı?” Güldü, “Hadi sor bakalım” dedi.

Sordum, aradan 5-10 saniye geçmemişti ki ekrana gelen bilgileri okumaya başladık. Şaşırmıştı… “Gerçekten hayret, kısa sürede bu kadar detay bilgi, 1977 seçimlerini bile bildi” demişti.

O, örnek bir Türk milliyetçisiydi. Kolay değil, binlerce kişiye istihdam sağlamak ve hele devletin bile öteki olarak gördüğü, vatanperver kişilerin bunun bedelini hapisle, işkenceyle ve hatta bazen idamla ödediği bir 12 Eylül’ün akabinde…

Zor ve çileli günlerinde kaç kişinin derdine derman oldu? Özellikle cezaevlerinden çıkan, sicillerine leke sürülen, fikriyatlarından ötürü kapıların kapandığı, bazen zar zor bulabildikleri işlerinden çıkarılan, eğer bir şekilde devlet memuru-işçisi olabilmişse sürgünlere uğrayan kaç garibin hanesinde yanan ocak, kaynayan tencere, ışıldayan ampul oldu? Kaç hanede, çocuklara kalem, defter, okul oldu?

O, konusuna hâkim, mevzuatı bilen, çalışkan, namuslu bir bürokrattı. Amma… Öyle ortamın gülistan olduğu bir zamanda değil, cunta döneminin devamında, Kenan Evren Cumhurbaşkanı, Turgut Özal Başbakan iken görevdeydi. Tek avantajı, Hüsnü Doğan gibi ciddi bir devlet adamının, Tarım Bakanının varlığıydı. Kenan Evren’in “kadrolaşma konusunda çok şikâyet geliyor, gereğini yapın, yani onu görevden alın” talimatı böylece geçiştirilebilmişti.

O, Hüsnü Poyraz. Uzun yıllar genel müdürlük ve müsteşarlık yapan, gariban babası, 86 yaşında iken Hakk’a yürüyen ve eşini çok bekletmeden hemen bitişiğindeki kabristanda yatan adam. Ruhları şad olsun…

Es-selam olsun, ves-selam olsun, has-kelam olsun “vefa tarlasında izi olanlara.”