Sürgün…

Bugün acı bir gün, 14 Kasım diye yazılır, sürgün diye okunur…

Hani Şeyh Şamil temalı şiirde bir mısra var ya, “Şamili bilmeyen atasını ne bilir.” Bu bağlamda basit bir soru, “sürgün nedir bilir misiniz?”

Sürgün, aynı aile fertlerinin koparıldıkları yuvalarından, süngü zoruyla karışık olarak bindirildikleri tren vagonlarında, birbirinden habersiz, birinin Kazakistan çöllerinde, birinin Sibirya içlerinde, birinin Özbekistan vadilerinde gözünü açmasıdır.

Sürgün, tıka basa bindirildikleri vagonda, dışarı çıkamadıkları için kayınatasının yanında idrarını yapmaya utandığından kasığı patlayan taze gelindir.

Sürgün, eksi derecelerde devrin Kasım’ının ayazında trenlerde ölenlerinin cesetlerinin yollara atılmasıyla kurda kuşa yem olmasıdır.

Sürgün, biri Hanya’ya biri Konya’ya misali Asya’nın binlerce kilometre uzaklarına dağıtılan yüz kişilik haneden sağ kalabilen 3-5 kişinin yarım asır sonra birbirini bulabilmesidir.

Sürgün, henüz kırkı çıkmamış bebeğin ölen anasının memesini emerken yuttuğu hava ile ölmesidir.

Sürgün, bütün bunları yaşayan atalarının hayatından ders çıkarmadan tarihi tekerrür ettirmek isteyenlerin aymazlığıdır.

Sürgün, o zulmü yaşayanların nesillerinin bile, halen ve daha ve yine ve mütemadiyen ve maalesef tekraren Türkiye Cumhuriyeti’nin kıymetini bilmemesidir.

Sürgün, merdiven altı öğretilen tarihle, geçmişiyle savaşan, yalanlarla iftiralar atan, hatasız üç cümle kurmaktan acizlerin yazdıklarını paylaşanların maazallah karşılaşacakları mukadderattır.

Sürgün, gerçek tarihini bilmeyenlerin, kulaklarına fısıldanan bilgilere iman ederek Cumhuriyetin banisiyle cebelleşmesinin açmaz sonucudur.

Hülasa, Türk’ün ömrü sürgünle geçti ama...

Atalarımız, Borçalı’dan 1854-1877 (93 Harbi) yıllarında Kars’a, 1929-1934 yıllarında da Muş’a göçtüler. PKK’nın alan boşaltma politikalarının ıskalanmasıyla 1984’ten itibaren de Türkiye’nin değişik yerlerine dağıldılar. “Üç Kuşak” adlı kitabımda bunu anlatmaya çalıştım. Gördüm ki insanımızın çoğu yumuşak sürgünün farkında değil, bir kısmının da umuru dışında…

Tarihten ders çıkarmalıyız. Türkiyeli değil, Türk’üz biz… Vatanımız Türkiye Cumhuriyeti devletinin kıymetini biliyoruz, bileceğiz, bilmeliyiz… 

Stalin’in alan açma projesiyle yaşanan ve “Ahıska Sürgünü/Katliamı” olarak adlandırılan, 1944 yılı 14 Kasım’ında yaşananlardan çıkardığımız dersle, o günü acıyla anıyorum…

Bu vesileyle, bugün toprağa verilecek olan hava şehitlerimizin şehadetlerinin önünde tazimle eğiliyor, Cuma gününün feyzinin ve bereketinin onlarla birlikte olmasını niyaz ediyorum.

Es-selam olsun, ves-selam olsun, has-kelam olsun, Ahıska’ya, Borçalı’ya, Kırım’a, Kerkük’e, Urimçi’ye ve dahi Türk-İslam diyarlarına, rahmet olsun aziz şehitlerimize…