Köşe Yazısı

Amerika iran'a saldırır mı? Gücün hesabı bedelin gerçeği

Ali Açık
Ali Açık
2 dk Sesli Dinle 0

Amerika’nın Venezuela’da denediği kuşatma modelini İran’a taşımak istemesinin arka planında tek bir stratejik hedef vardır: Çin’i çevrelemek. Enerji yollarını, hammadde akışını ve Avrasya hattını kontrol eden bir İran; Washington için sadece bir “rejim sorunu” değil, küresel güç mücadelesinin kilit taşıdır.

Ancak Amerika’nın görmezden gelemeyeceği bir gerçek vardır: İran, Venezuela değildir.

Venezuela; izole edilebilir, yalnızlaştırılabilir, askeri kapasitesi sınırlı bir ülkeydi. İran ise;

– Bölgesel vekil ağlarına sahip,

– Asimetrik savaşta tecrübeli,

– Füze ve hava savunma kapasitesi yüksek,

– Şii dünyasında ideolojik ve dini karşılığı olan bir devlettir.

Burada kilit isim Hamaney’dir.

Hamaney, Maduro gibi devrilebilir bir siyasi figür değil; Şii dünyasında “dokunulmazlık” zırhı olan bir dini liderdir. Ona yönelik doğrudan ya da dolaylı bir Amerikan hamlesi, İran’la sınırlı kalmaz; Lübnan’dan Irak’a, Yemen’den Körfez’e kadar cihat tartışmasını tetikler. Bu, Washington’un yıllardır kaçınmaya çalıştığı senaryodur.

Amerika’nın son 30 yıllık sicili ortadadır:

Irak’ta kazandı mı? Hayır.

Afganistan’da kazandı mı? Hayır.

Libya’da kazandı mı? Hayır.

Saldırdığı her ülkeyi zayıflattı ama kendisi de yıprandı.

İran’a yapılacak bir saldırı ise bu tabloyu katlayarak büyütür; çünkü bu kez karşısında yalnız bir ülke değil, çok katmanlı bir cephe vardır.

Bu noktada Çin faktörü belirleyicidir. Pekin, İran ve Venezuela’nın Amerikan menziline girmesini kendi kuşatılmasının parçası olarak görmektedir. Bu yüzden sessiz, derin ve inkâr edilebilir yollarla İran’a destek vermektedir. Hipersonik füze teknolojisindeki ilerleme, bu desteğin sadece söylenti olmadığını göstermektedir.

Bir diğer boyut ise Körfez’dir.

Amerika için İran tehdidi aynı zamanda bir silah pazarlama aracıdır. Körfez ülkelerine satılan milyarlarca dolarlık silahın meşruiyeti, “İran tehlikesi” söylemiyle sağlanmaktadır. Gerçek bir savaş, bu dengeyi bozar; kontrollü gerilim ise kazanç üretir.

Sonuç:

Amerika İran’a doğrudan saldırmak istemektedir, ancak saldıramamaktadır.

Çünkü bedeli;

– Bölgesel savaş,

– Küresel enerji krizi,

– Çin ve Rusya ile daha sert bir cepheleşme,

– Ve içeride siyasi çöküştür.

Bu yüzden Washington’un tercihi şudur:

Savaş değil baskı, işgal değil yıpratma, saldırı değil provokasyon.

Amerika İran’a saldırmayacak;

ama İran’ı sürekli saldırının eşiğinde tutacaktır.

Gücün dili bazen silah değil, ertelemedir.

Bu Yazıyı Paylaş