Köşe Yazısı

Bahçeli, Apo, Abdi ve Parçalanmış Türkiye

7 dk Sesli Dinle 1

Türkiye Cumhuriyeti, tarihinin en karanlık, en karmaşık ve beka kavramının bizzat devletin zirvesi tarafından tartışmaya açıldığı bir dönemden geçmektedir. On yıllardır binlerce şehit verme pahasına yürütülen terörle mücadele stratejisi, bugün yerini ne idüğü belirsiz bir "muhataplık" tiyatrosuna, hukuk dışı statü arayışlarına ve terör örgütü elebaşlarının "devlet danışmanı" seviyesine yükseltildiği bir illüzyona bırakmıştır. 15 Nisan 2026’da Şam yönetimi ile SDG/PKK arasında imzalanan ve fiilen özerk bir yapılanmayı meşrulaştıran mutabakat, Türkiye’nin güney sınırlarında bir "terör devleti" kurulmasının son tuğlası olmuştur. Bu dışsal tehdit kadar vahim olanı ise, içeride bizzat iktidar ortağı Devlet Bahçeli eliyle yürütülen ve Türk hukuk sistemini, milli onuru ve devlet ciddiyetini yerle bir eden "koordinatörlük" hamlesidir.

Teröristin Ayağına Giden İrade

Cumhuriyet tarihinin en büyük utanç tablolarından biri, bugün "devlet aklı" adı altında sahnelenmektedir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin, elinde on binlerce insanın kanı bulunan bir terör örgütünü muhatap alması, sadece bir siyasi tercih değil, devletin varlık sebebine ihanettir. Daha da vahimi, kırmızı bültenle dünyanın her yerinde aranan teröristlerin ayağına gidilmesi, devletin egemenlik haklarının bizzat yetkililer eliyle çiğnenmesidir. İddialara göre, bu terör baronları önce ABD özel temsilcileri ile gizli kapılar ardında görüşüp icazet almakta, ardından Türkiye’nin oluşturduğu gizli kanallar vasıtasıyla, bir terör elebaşının tutuklu bulunduğu İmralı Cezaevi’ne adeta "özel misafir" gibi getirilmektedir. Kırmızı bültenle aranan bir suçlunun, yargı önüne çıkarılmak yerine devlet eliyle bir başka suçluyla istişare etmesi için cezaevine taşınması, hukuk devletinin tabutuna çakılan son çividir.

Terörün "Koordinatörlük" Makamına Terfisi

MHP Lideri Devlet Bahçeli’nin 5 Mayıs 2026’da TBMM grup toplantısında yaptığı, siyaset kulislerinde "tektonik bir kayma" olarak adlandırılan çıkışı, Türkiye’nin kırmızı çizgisini bizzat elleriyle silmesidir. Bahçeli’nin, bebek katili Abdullah Öcalan için önerdiği "Barış Süreci ve Siyasallaşma Koordinatörlüğü" sıfatı, aslında "yasal olmayan ama siyasal olan" fiili bir af arayışıdır. Türk Ceza Kanunu ve İnfaz Yasası uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına çarptırılmış bir terör elebaşının, cezaevi hiyerarşisinden çıkarılıp devlete yol gösteren bir "memur" veya "danışman" statüsüne sokulması, sadece bir hukuk skandalı değil, devletin teröre teslimiyetidir. Alparslan Türkeş’in eski özel kalemi Şevket Bülend Yahnici’nin de haklı olarak sorduğu gibi; bir teröriste 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun hangi maddesiyle, hangi "eski hükümlü" kadrosuyla makam verilecektir? Bu, açıkça hukuka aykırı bir zorlamadır ve bu adımı atan siyasetçiler ile bürokratlar, iktidar değiştiği veya süreç çöktüğü gün kendilerini "görevi kötüye kullanma" ve "suçu övme" suçlarından yargı önünde bulacakları bir hukuki intihara sürüklenmektedir.

İmralı’daki Küstahlık

Sürecin vahameti, sadece Ankara’nın teklifleriyle sınırlı değildir. İmralı’dan sızan görüşme tutanakları, devletin kimlerin elinde oyuncak edildiğini gözler önüne sermektedir. Terör elebaşı Öcalan’ın, "Devlet ciddiyeti var sandım ama bir buçuk yıldır kimi oyalıyorlar? Örgütü feshetmişim, yeter artık" şeklindeki küstah ifadeleri, bir mahkûmun devletle eşitler arası bir pazarlıkta olduğunu zannetmesinin ötesinde, devlete ayar verme cüretini göstermektedir. Öcalan’ın savurduğu tehditler ise bardağı taşıran son damladır: "Son denemeyi yapacağım. Eğer gerekenler yapılmazsa çekileceğim" diyerek devleti kaosa sürüklemekle tehdit eden katil, aynı zamanda içerideki işbirlikçilerine de talimat yağdırmaktadır. Selahattin Demirtaş’a "Ya katkı sunacak ya da ağzını kapatacak, kapatmazsa ben kapatacağım" diyerek posta koyması, Türkiye Cumhuriyeti’nin egemenlik haklarının İmralı’daki dört duvar arasında nasıl pay edildiğinin resmidir. Bir katilin, "Ben kurdum, ben bitirdim" diyerek devleti kendi kararlarına mahkûm bir figüran gibi görmesi, milli benliğimizde onarılmaz bir yara açmıştır.

Mazlum Abdi ve Suriye’deki İkinci Terör Devleti

Yıllarca "PKK ayrı, SDG ayrı" diyerek Türkiye’ye yalan söyleyen küresel güçlerin senaryosu, bugün bizzat Türk makamlarının sessizliği veya zımni onayıyla gerçeğe dönüşmektedir. 15 Mayıs 2026 tarihli iddialar, Türkiye’nin kırmızı bülten ile aradığı terörist Mazlum Abdi’nin, Türkiye’nin oluşturduğu özel bir kanal üzerinden İmralı’ya götürüldüğünü ve Öcalan ile görüştürüldüğünü ortaya koymaktadır. Bir terör örgütü mensubunun, Türkiye Cumhuriyeti’nin kontrolündeki bir adaya elini kolunu sallayarak girmesi, devletin namusu olan sınır güvenliği ve hukuk sisteminin paspas edilmesi demektir. Mazlum Abdi’nin, "Türkiye, İmralı’yı ziyaretimizden korkmamalı" ve "Çözüme katkı sunacaksa Türkiye’ye neden gitmeyelim?" şeklindeki açıklamaları, terörün nasıl uluslararası meşruiyet kazandığının acı bir tablosudur. Bu yapı; Doğu Akdeniz’e açılan koridor hedefiyle, Türkiye’nin güneyden kuşatılması ve parçalanması planının en stratejik parçasıdır.

"Fermuar Sistemi" ve Tavizler Sarmalı

Milli İstihbarat Teşkilatı (MİT) ve güvenlik bürokrasisi üzerinden yürütüldüğü iddia edilen "Fermuar Sistemi", terörle mücadeleyi bir "al-ver" pazarlığına indirgemektedir. Örgütün atacağı her "sözde" adıma karşılık, devletin bir yasal düzenleme veya idari hak tanıması esasına dayanan bu sistem, devletin egemenliğini terör örgütünün iradesine bağlamaktadır. Kandil’den silah bırakma takvimi talep edilirken, karşılığında "statü" ve "yasal zırh" vaat edilmesi, teröristlerin Türkiye’ye ellerini kollarını sallayarak dönmelerinin yolunu açmaktadır. Terör örgütü yöneticilerinin "Apo özgürleşmeden süreç ilerlemez" ve "Statü verilmezse silahlar susmaz" şeklindeki şantajları, devletin nasıl bir kıskaca alınmak istendiğini kanıtlamaktadır. Bu süreçte muhatabın doğrudan İmralı olarak belirlenmesi, Türkiye’nin birliği için ömrünü veren şehit ailelerinin yüzüne indirilmiş bir tokattır.

AKP'nin Sessizliği ve Bahçeli Üzerinden Kotarılan "Suç"

AKP Genel Başkanı Erdoğan’ın bu süreçteki derin ve "temkinli" sessizliği, aslında siyasi bir sorumluluktan kaçış manevrasıdır. Erdoğan, kendi siyasi geleceğini ve anayasa değişikliği gibi ajandalarını riske atmadan, toplumun en hassas olduğu terörle müzakere başlığını ortağı Bahçeli üzerinden kotarmaya çalışmaktadır. Bu yöntemle, milliyetçi tabandan gelecek olan devasa tepki Bahçeli'ye yönlendirilmekte, Erdoğan ise "devletin başı" ve "hakem" maskesiyle süreci dışarıdan izliyormuş izlenimi vermektedir.

Oysa bu sessizlik, zımni bir onaydır. AKP yönetimi, daha önceki "Demokratik Açılım" ve "Çözüm Süreci" gibi ihanet ve katliamla sonuçlanan dönemlerin siyasi faturasını ödememek için bu kez MHP’yi bir paratoner olarak kullanmaktadır. O dönemde Dolmabahçe’de kurulan masalar, Habur’da kurulan mahkemeler nasıl bir güvenlik zafiyeti yarattıysa, bugün Bahçeli’nin ağzıyla dile getirilen "koordinatörlük" ve "meclis konuşması" çağrıları da aynı ihanet sarmalının güncellenmiş versiyonudur. İktidar, terörle mücadelede kazandığı tüm askeri başarıları, masada siyasi ikbal uğruna feda etmeye hazırlanmaktadır.

Milli Devlet

Tarih boyunca ayakta kalan güçlü milli devletlerin teröre karşı takındığı tavır tektir: Pazarlık değil, tasfiye. Bir devlet, kendi yasalarını ihlal eden, toprak bütünlüğüne kasteden ve halkını katleden bir yapıyı "muhatap" aldığı an, egemenliğini o yapıya devretmiş sayılır. Milli devlet doktrini şu esaslar üzerine kuruludur:

Hiçbir hükümlü katil, devletin hiyerarşisinde danışman veya koordinatör yapılamaz. Bu, devletin meşruiyetini intihara sürükler.

Terör örgütleri, diplomatik kanallarla meşrulaştırılmaz; askeri ve istihbari operasyonlarla tamamen etkisiz hale getirilir.

Kırmızı bültenle aranan teröristlerin ayağına gitmek, devlet ciddiyetini yerle bir eder. Devlet, bu suçluları paketleyip adalete teslim etmekle yükümlüdür.

Milletten gizli, kapalı kapılar ardında ABD temsilcileriyle koordine edilen "barış" tiyatroları, milli iradenin gaspıdır.

Türkiye bugün bu doktrinlerin tamamını terk etmiş görünmektedir. Terörle mücadelenin askeri kanadı sahada can verirken, siyasi kanadı mecliste teröriste kürsü vaat etmektedir. Bu tezat, milli devlet yapısının içeriden çürütüldüğünün en net kanıtıdır.

Siyasi Oyunlar

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın bu süreçteki "temkinli sessizliği", halkın göstereceği muhtemel infiali bir süreliğine askıda tutma çabasıdır. Siyasi literatürde Bahçeli’nin bir "paratoner" gibi kullanılarak toplumun nabzının ölçüldüğü, Erdoğan’ın ise "devletin vakarı" maskesiyle süreci seçime kadar oyaladığı bir strateji izlenmektedir. Ancak Türk halkı, muhtemel olaylara ani refleks gösteren değil, sabırla bekleyen bir millettir. Atalarımızın dediği gibi, "Yumuşak atın çiftesi pek olur." Eğer Bahçeli üzerinden yürütülen bu "nabız yoklama" ve "Apo’yu meşrulaştırma" süreci somutlaşırsa, toplumun sessiz kesiminin göstereceği tepki, tüm siyasi oyun planlarını yerle bir edecek bir infiale dönüşecektir.

Parçalanma Senaryoları

Bugün Ankara'da pişirilen "çözüm" yemeği, aslında Türkiye'nin bölünme haritasının sosudur. "Barış ve Siyasallaşma Koordinatörlüğü" adı altında pazarlanan bu garabet, anayasal bir suç olduğu kadar, şehit kanıyla çizilen sınırların ihalesidir. Bir yandan "milli birlik" nutukları atılırken, diğer yandan terör örgütünün kurucusuyla entegrasyon planları yapmak, devletin temeline dinamit koymaktır. İmralı, Kandil ve Rojava arasında kurulan bu kirli trafik, Türkiye’yi Doğu Akdeniz’den dışlamak isteyen emperyalist güçlerin ekmeğine yağ sürmektedir. "Siz yapmazsanız ABD ve İsrail yapacak" diyerek devleti dış müdahaleyle tehdit eden Öcalan’ın bu şantajlarına boyun eğmek, Türkiye'yi Balkanlar gibi paramparça edecek bir sürecin kapısını aralamaktır.

Hukuk devletinde suçlunun yeri demir parmaklıkların arkasıdır. Eğer bugün Abdullah Öcalan, cezaevinden "Biz sandığınızdan daha büyük bir siyasi gücüz" diyerek devlete meydan okuyorsa, orada artık ne adaletten ne de devlet vakarından söz edilebilir. DEM Parti çevresinden gelen "Statü verilmezse süreç dondurulur" ihtarları, bu oyunun kimler tarafından kurgulandığını deşifre etmektedir. Terörün siyasallaşması demek, silahların susması değil; silahın gölgesinde devletin teslim alınmasıdır. "Koordinatörlük" sıfatı, terörü ödüllendirmek, bebek katillerini ise kahraman ilan etme sürecinin ilk adımıdır.

Sonuç: Terörle Müzakere Değil, Mücadele Edilir

Devletlerin en büyük zaafı, tehdidi zamanında doğru okuyamamaktır. Terör örgütü; adı PKK, SDG veya KCK olsun, tabela değiştirince hedefinden vazgeçmez. Hedef; Türkiye’nin milli birliğini parçalamak ve egemenliğini aşındırmaktır. Teröristi "koordinatör" yaparak, bebek katilini "barış mimarı" olarak pazarlayarak ne huzur gelir ne de kardeşlik. Bu süreç, sadece terör örgütüne toparlanma, meşruiyet kazanma ve Türkiye’nin iç işlerine müdahale etme alanı açmaktadır.

Türkiye’ye on binlerce şehit verdiren, kundaktaki bebeklere kurşun sıkan bir yapının uzantıları nasıl oldu da devletin zirvesinde statü sahibi olacak noktaya taşındı? Devletin bekası, teröristle masaya oturarak değil, terörü ve onun işbirlikçilerini hukuk ve kudretle kaynağında kurutarak korunur. Aksi takdirde, parçalanmış bir Türkiye ve hukuku tasfiye edilmiş bir devlet aygıtı, gelecek nesillere bırakılacak en büyük utanç olacaktır. Terörle müzakere edenler, tarih önünde bu bölünme projesinin ortağı olarak anılmaktan kurtulamayacaklardır. Milli irade, bu oyalama taktiğini ve "askıda barış" illüzyonunu elbet bir gün sarsacak, devletin onurunu yeniden tesis edecektir.

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Alp Demir

    Parçalanmış Türkiye olmayacak. Türkiye'den ayrılanlar olacak. Türkiye Türkiye olarak kalacak, gidenler kendilerine yeni bir dil yeni bir tarih, yeni atalar ve yeni bir isim bulmak zorunda kalacaklar. Ve işte o gün birbirlerini kan revan içinde bırakacaklar. Görmeye değer bir manzara olacak, bu kadar korkmayalım. Hatta tam tersine bu manzarayı görmek için can atıyorum desem yeridir.

Bu Yazıyı Paylaş