Bir yüzükten milyarlarca liralık fon krizine: Nerede kaldı Adalet ve Kalkınma?

455 bin 758 yatırımcı cevap bekliyor. Camilerin kürsülerinden kul hakkı ve adalet çağrıları yükseliyor. AKP'nin kendi içinden bir isim, geçmişteki ihmalleri kabul ederek, "Biz bu canavarı kendi ellerimizle doğurtup büyüttük" diyor. Bir zamanlar mütevazılığın sembolü olarak anlatılan yüzükten milyarlarca liralık fon tartışmasına uzanan bu süreçte vatandaş yalnızca parasını değil, güvenini de sorguluyor. Öfke büyüyor, hayal kırıklığı derinleşiyor. Peki, yıllarca adalet ve kalkınma vaadiyle desteklenen siyasi anlayışta ne değişti?

Türkiye'nin gündemindeki fon krizi, artık yalnızca finans piyasalarını ilgilendiren bir soruşturma değil. Milyarlarca liralık işlemler üzerinden ortaya çıkan iddialar; siyaseti, devlet yönetimini, ahlakı ve toplumsal güveni aynı anda tartışmaya açtı.

Üstelik bu kez eleştiriler yalnızca muhalefetten gelmiyor. AKP'nin kendi içinden yükselen açıklamalar, geçmişteki ihmallerin ve denetim eksikliklerinin de sorgulanması gerektiğini gösteriyor.

Eski AKP Genel Başkan Yardımcısı Fatma Betül Sayan Kaya'nın da adının geçtiği ve bazı isimlerin tutuklandığı belirtilen soruşturma, iktidar çevrelerinde de tartışmalara neden oldu. Milli Gazete'ye isminin açıklanmaması kaydıyla konuştuğu aktarılan üst düzey bir AKP kurmayının sözleri ise bu tartışmanın en dikkat çekici gelişmelerinden biri oldu.

Çünkü bu defa konuşan, iktidarın siyasi rakiplerinden biri değil, kendi içinden bir isimdi.

"BİZ BU CANAVARI KENDİ ELLERİMİZLE DOĞURTUP BÜYÜTTÜK!"
 
AKPli kurmay, sessiz kalmanın doğru olmadığını belirterek, "Birinin bunları anlatması gerekli. Sessiz kalmak suça ortak olmaktır" dedi.

Ardından geçmişteki siyasi tercihleri sorgulayan şu ifadeyi kullandı:

"Kendimizi kandırmayalım; biz bu canavarı elimizle kendimiz doğurtup kendi ellerimizle büyüttük!"

Bu söz, yalnızca bir siyasi eleştiri değil, iktidarın kendi geçmişine yönelik ağır bir özeleştiri niteliğinde.

Kurmayın açıklamasına göre, geçmişte "Nasıl olsa bizdendir, bize zarar gelmez" anlayışıyla bazı haksızlıklara göz yumuldu, uyarılar dikkate alınmadı ve belirli çevrelere geniş hareket alanı tanındı.

Aynı isim, ortaya çıkan yapının artık kendisini oluşturan siyasi mekanizmayı bile tehdit eder hâle geldiğini ileri sürdü.

Bir başka değerlendirmesi ise oldukça sertti:

"Öyle bir pisliğe batıldı ki 40 hamamda 40 gün yıkanılsa kokusu 100 yıl bile geçse çıkmaz!"

Kurmayın, "Birkaç kişiyi değiştirdik demek sadece göz boyamaktır" sözleri de meselenin birkaç isimle sınırlı tutulmaması gerektiğini ortaya koyuyor.

Burada sorulması gereken sorular açık: Bu insanlar nasıl bu kadar güç kazandı? Kimler uyardı, kimler sessiz kaldı? Denetim mekanizmaları neden zamanında işlemedi?

Elbette bir siyasetçinin açıklamaları, soruşturmadaki iddiaların kanıtlandığı anlamına gelmez. Hukuki sorumluluk delillerle belirlenmelidir. Ancak siyasi sorumluluk ve geçmişteki ihmaller de açıklığa kavuşturulmalıdır.

 
RAKAMLARIN ARDINDA KAYBOLAN HAYALLER
 
Paylaşılan verilere göre tasfiye sürecine alınan fonlarla bağlantılı 455 bin 758 tekil yatırımcı bulunuyor.

Bu rakamın arkasında yalnızca yatırım hesapları yok.

Çocuğunun eğitimi için para biriktiren anne babalar, yıllarca kira ödeyip ev sahibi olmayı bekleyen aileler, borcunu kapatmak isteyen esnaflar, yaşlılığında kimseye muhtaç olmamayı hayal eden emekliler var.

Bir vatandaş yıllarca çalışıyor, ihtiyaçlarından kısıyor, tatilinden vazgeçiyor, çocuklarının bazı isteklerini erteliyor. Bütün bunları geleceği için biriktirdiği parayı korumak amacıyla yapıyor.

Şimdi karşısında cevap bekleyen tek bir soru var:

"Benim param nerede? Yıllarca çalışarak kazandığım emeğin karşılığı ne olacak?"

İnsanların yaşadığı öfke, yalnızca parasal belirsizlikten kaynaklanmıyor. Asıl kırgınlık, güvenerek yaptıkları yatırımların ardından kendilerini aldatılmış, kandırılmış ve sahipsiz bırakılmış hissetmelerinden doğuyor.

Fonlar nasıl yönetildi?

Riskler ne zaman fark edildi?

Yatırımcılar yeterince bilgilendirildi mi?

Denetim kuruluşları görevlerini yerine getirdi mi?

Bu soruların tamamı bağımsız ve şeffaf biçimde cevaplandırılmalı.

455 bin 758 yatırımcı, siyasi açıklama değil, hesap ve çözüm bekliyor.

CAMİ KÜRSÜLERİNDEN YÜKSELEN SES: "KRAVATLI HIRSIZLAR DA SAF TUTABİLİR!"
 
Fon krizinin camilere taşınması, meselenin artık ekonomik sınırları aştığını gösteriyor.

Adana'nın Yüreğir ilçesindeki Merkez Camii'nde görev yapan imam Mustafa İslam, vaazında haksız kazanç sağlayan kişileri eleştirerek şöyle konuştu:

"Kravatlı hırsızlar, vallahi camideler, vallahi saftalar. Sizinle omuz omuza secdedeler."

İslam, borsa ve yatırım fonları üzerinden gündeme gelen milyarlarca liralık kazanç tartışmalarını anlatırken emeklilerin, dar gelirli ailelerin ve geçim mücadelesi veren vatandaşların durumunu da hatırlattı.

Şanlıurfa'da vaazlarıyla tanınan Mehmet Emin Kutluay, kendisine "Silivri soğuktur" diyerek uyarıda bulunanlara kürsüden şu cevabı verdi:

"Size hakkı, hakikati anlatmayalım mı? Ne yapalım, kek tarifi mi verelim, pasta tarifi mi verelim?"

Muş'ta görev yapan imam Mustafa İlci ise yolsuzluğun siyasi yakınlıklar nedeniyle örtbas edilmesine karşı çıkarak şu ifadeleri kullandı:

"Benim yakınım, benim adamım, benim partimden, benim yandaşım diyerek zalimi, hırsızı, arsızı, yolsuzu örtbas ederlerse, o devlet hastalanır ve ölür."

Üç farklı şehirden yükselen bu seslerin ortak noktası adalet ve kul hakkı.

Mustafa İslam'ın vaaz görüntülerine erişim engeli getirildiği haberleri de din görevlilerinin konuşma özgürlüğü tartışmasını büyüttü. Uzman Diyanet-Sen, "Biz susan değil, hakkı ve hakikati usulünce ifade edebilen din görevlileri istiyoruz" açıklamasıyla destek verdi.

Şimdi sormak gerekiyor: Yolsuzluğu, haksız kazancı ve kul hakkını anlatmak neden rahatsızlık konusu olsun?

BİR YÜZÜKTEN MİLYARLARCA LİRALIK TARTIŞMAYA
 
Türkiye siyasetinde bir dönem yüzük, mütevazılığın ve sade yaşamın sembolü olarak anlatılmıştı.

Verilmek istenen mesaj açıktı: Makam insanı değiştirmemeli, siyasetçinin amacı zenginleşmek değil millete hizmet etmek olmalıydı.

Bugün ise vatandaşlar kamu kaynaklarının kullanımını, siyasi ayrıcalıkları, ihaleleri, atamaları ve ekonomik imkânların kimlere sunulduğunu sorguluyor.

Bir tarafta asgari ücretle kira ve mutfak masrafını denkleştirmeye çalışan milyonlar, diğer tarafta kamu imkânlarının nasıl kullanıldığı konusunda açıklama bekleyen insanlar var.

Çiftçi mazot, gübre ve elektrik maliyetleriyle mücadele ediyor. İşçi maaşının büyük bölümünü kiraya veriyor. Emekli temel ihtiyaçlarını hesaplıyor. Üniversite mezunu gençler ise yıllarca çalışıp girdikleri sınavların ardından liyakat ve fırsat eşitliği bekliyor.

Devlet kadroları hiçbir partinin, cemaatin, tarikatın veya şahsi çevrenin mülkü değildir.

Kamu görevi ayrıcalık değil, emanettir.

Bir gencin emeğinin karşılığını alması, bir yatırımcının parasının hesabını sorabilmesi ve bir çiftçinin hakkını arayabilmesi aynı adalet anlayışının parçalarıdır.

AKP HEM GÜVENİNİ HEM OYUNU KAYBEDİYOR: ASIL DEPREM KENDİ SEÇMENİNDE!
 
AKP'nin yıllarca en güçlü dayanaklarından biri muhafazakâr seçmenin güveniydi.

Adalet, kalkınma, temiz siyaset, millî irade ve inanç değerleri üzerinden oluşturulan siyasi söylem, geniş toplum kesimlerinde karşılık buldu.

Ancak bugün yaşananlar, bu değerlerin ne ölçüde hayata geçirildiğinin yeniden sorgulanmasına neden oluyor.

AKP artık yalnızca oy kaybetme riskiyle değil, kendi seçmeninin güvenini kaybetme tehlikesiyle de karşı karşıya.

Üstelik bu sorgulama yalnızca muhalif seçmenle sınırlı değil. Yıllarca AKP'ye destek vermiş vatandaşlar da kendi kendilerine şu soruları soruyor:

"Biz hangi değerleri savunuyorduk? Adalet nerede kaldı? Kul hakkı nerede kaldı? Yolsuzlukla mücadele sözü ne oldu?"

GENAR Başkanı İhsan Aktaş'ın aktardığı araştırmada AKP oylarının eylül ayındaki yüzde 36 bandından kriz sonrasında yüzde 33 seviyesine gerilediği belirtilmişti. Eski AKP Milletvekili Şamil Tayyar da Cumhurbaşkanlığı Külliyesi'ne sunulduğunu söylediği özel araştırmada yaklaşık 6 puanlık kayıptan söz etmişti.

Bu oranlar, ilgili araştırmaların yöntemleri ve tarihleri çerçevesinde değerlendirilmelidir. Ancak asıl mesele yalnızca anket sonuçları değil.

Bir emekli geçinemediği, bir genç geleceğine güvenemediği, bir yatırımcı birikiminin akıbetini öğrenemediği için siyasi tercihini değiştirebilir.

Fakat iktidar açısından daha büyük tehlike, yıllarca kendisini destekleyen insanların savunduğu değerlerle karşılaştığı siyasi tablo arasında derin bir uçurum görmeye başlamasıdır.

Sandıkta kaybedilen oy yeniden kazanılabilir. Milletin vicdanında kaybedilen güveni kazanmak çok daha zordur.

BAKARA MAKARA TARTIŞMASINDAN KUL HAKKINA: DİNÎ HASSASİYET KİME GÖRE DEĞİŞİR?
 
Türkiye'nin siyasi hafızasında dinî değerler üzerinden yaşanan tartışmalar da bulunuyor.

Kamuoyunda "Bakara makara" sözleriyle anılan tartışma, dinî hassasiyetlerin siyasi yakınlıklara göre farklı değerlendirilip değerlendirilmediği sorusunu yeniden gündeme getirmişti.

Burada önemli bir çelişki var:

Siyasi rakibinin dinî değerlere ilişkin sözlerine sert tepki gösterenler, kendi çevrelerinden gelen yanlışlar karşısında da aynı hassasiyeti gösterebiliyor mu?

Kur'an'ı savunmak, yalnızca başkasının yanlışını göstermek değildir. Kendi mahallenden gelen yanlış karşısında da aynı cesareti gösterebilmektir.

Adalet, yalnızca rakibe uygulanacak bir ölçü değildir. Kendi yakınına, kendi partilisine ve kendi çevrene de aynı şekilde uygulanmalıdır.

GAZZE İÇİN YARDIM İSTEYEN İMAMIN KARŞISINDA HANGİ SORULAR OLACAK?
 
Fon krizinin en ağır toplumsal sonuçlarından biri de yardımlaşma kültürüne duyulan güvenin zedelenmesi ihtimali.

Bir cuma günü imamın Gazze'deki çocuklar için yardım istediğini düşünelim.

Cemaatte geçim sıkıntısı çeken bir emekli, maaşının büyük bölümünü kiraya veren bir işçi ve kendi ihtiyaçlarını erteleyerek başkalarına yardım etmeye çalışan bir anne oturuyor.

Ancak artık akıllarında başka sorular da var:

"Verdiğim para gerçekten ihtiyaç sahibine ulaşacak mı?"

"Bağışım nerede tutulacak, kim denetleyecek?"

"Allah rızası için verdiğim emanetin hesabını kim verecek?"

Bu soruları sormak merhametsizlik değil, emanetin korunmasını istemektir.

Bütün yardım kuruluşlarını aynı kefeye koymak doğru olmaz. Ancak bağış toplayan bütün kurumlar gelir ve giderlerini şeffaf biçimde açıklamalı, bağımsız denetime açık olmalıdır.

Çünkü vatandaş yardım kutusuna yalnızca parasını bırakmıyor; inancını, vicdanını ve güvenini de emanet ediyor.

UHUD'UN OKÇULAR TEPESİ BUGÜN NEREDE?
 
Şimdi yeniden Uhud'a dönelim.

Uhud Savaşı'nda okçulara verilen görev, savaşın seyri değişse bile mevzilerini terk etmemekti. Çünkü kendilerine emanet edilen sorumluluk, kişisel çıkarın önündeydi.

Bugün Türkiye'nin Okçular Tepesi; adalettir, liyakattir, kamu kaynaklarıdır, kul hakkıdır ve milletin güvenidir.

AKP kurmayının "Biz bu canavarı kendi ellerimizle doğurtup büyüttük" sözleri de bu nedenle görmezden gelinemez.

Ancak sözlerin değeri, ardından atılacak adımlarla ölçülür. Geçmişteki ihmaller araştırılmalı, denetim mekanizmalarının neden işlemediği açıklanmalı ve yatırımcıların hakları korunmalıdır.

Hiç kimse kesinleşmiş yargı kararı olmadan suçlu ilan edilmemeli. Fakat hiçbir siyasi makam da hesap verme sorumluluğunun dışında tutulmamalıdır.

Bir imam kürsüden kul hakkını anlatırken susturulma korkusu yaşamamalı. Bir yatırımcı parasının hesabını sorarken cevapsız bırakılmamalı. Bir genç emeğinin karşılığını alabileceğine inanmalı. Bir emekli, yardım yaparken verdiği paranın yerine ulaşacağından emin olabilmeli.

Bir zamanlar yüzük üzerinden anlatılan mütevazılık, bugün ancak adalet, şeffaflık ve hesap verebilirlikle yeniden anlam kazanabilir.

Çünkü kalkınma yalnızca yollar, köprüler, binalar ve ekonomik büyüklüklerle ölçülmez. Gerçek kalkınma, vatandaşın hakkının korunması, emeğinin karşılığını alması ve devletine güvenebilmesidir.

AKP'nin önündeki en büyük sınav da budur: Yıllardır savunduğu Adalet ve Kalkınma ilkelerini yalnızca söylemde değil, yönetim anlayışında gösterebilmek.

Ve artık cevaplanması gereken soru şudur:

ADALET VE KALKINMA YALNIZCA BİR PARTİNİN ADI MI KALACAK, YOKSA YENİDEN DEVLET YÖNETİMİNİN TEMEL İLKESİ Mİ OLACAK?
 
Uhud'da Okçular Tepesi'ni terk edenleri tarih boyunca konuştuk. Peki bugün milletin emanetinin nöbetini kim tutuyor?

Çünkü bir ülkenin en büyük yoksulluğu parasız kalması değil; adalete, devlete ve birbirine duyduğu güveni kaybetmesidir.