Bahçeli’nin Statüsü
Milliyetçi Hareket Partisi, Türk siyasal hayatının labirentlerinde sadece bir tabela ya da seçim pusulasındaki bir amblemden ibaret olmamıştır; o, on yıllar boyunca belirli bir duruşun, sarsılmaz bir inadın ve terörle mücadelede asla eğilmeyen, bükülmeyen o sert çelik çizginin yegane temsilcisi olarak kabul edilmiştir. Türk milliyetçiliğini bir yaşam biçimi, devletin bekasını ise varlık sebebi olarak gören bu hareket, kuruluşundan bu yana savunduğu ideolojik çerçeveyi sadece bir politik program olarak değil, "ülkü" kelimesinde vücut bulan kutsal bir emanet olarak tanımlamıştır. Bu emanet, vatanın bölünmez bütünlüğü, milletin birliği ve milli-manevi değerlerin korunması üzerine inşa edilmiş, her türlü siyasi pazarlığın ötesinde bir inanç sistemi olarak seçmenin zihnine kazınmıştır. Bu sebeple, MHP’nin tarih boyunca aldığı her oy, sadece bir sandık başarısı veya sayısal bir üstünlük değil, bu tavizsiz çizgiye, bu sarsılmaz duruşa ve bu "asla değişmez" denilen kırmızı çizgilere verilmiş bir onay ve büyük bir sorumluluk yüklemesi anlamına gelmiştir. MHP seçmeni, partisine oy verirken sadece bir milletvekili seçmedi; vatanın ve milletin geleceği üzerinde oynanan oyunlara karşı sarsılmaz bir barikat kurduğuna inandı.
1969 yılında Alparslan Türkeş liderliğinde Adana’da atılan ilk adımlar, 274 bin kişilik mütevazı ama sarsılmaz bir iradeyle (%3,02) başlamışken, bu hareket 1977’de 951 bin oya (%6,42) ulaşarak Türk siyasetinin kilit taşı haline gelmiştir. Soğuk Savaş’ın o gri ve gerilimli atmosferinde; anti-komünist, milli ve devletçi bir çizgide saf tutan MHP, "vatan, millet, bayrak" ekseninden milim sapmadan bir neslin ideolojik kimliğini inşa etmiştir. 1995 yılında 2,3 milyon oy almasına rağmen antidemokratik baraj sistemine takılarak Meclis dışında kalması, seçmeninin bu harekete olan inancını zayıflatmamış, aksine kamçılamıştır. Asıl büyük kırılma ve toplumsal sözleşme ise 1999 yılında Devlet Bahçeli liderliğinde yaşanmıştır; 5 milyon 606 bin oy (%17,98) ile MHP, Türkiye’nin ikinci büyük partisi konumuna yükselmiştir. Bu muazzam destek, 1999 Türkiye’sinde toplumun teröre, bölücülüğe ve devletin bekasına yönelik tehditlere karşı verdiği en net, en gür ve en öfkeli cevaptı. O gün sandığa giden milyonlar, teröristbaşının yargılandığı bir iklimde MHP’yi "adaletin kılıcı" ve "devletin vakarı" olarak gördükleri için bu desteği verdiler.
Ancak siyasi tarihin akışı içerisinde yaşanan gelgitler, 2002 yılında 2 milyon 629 bin oy (%8,36) ile partiyi Meclis dışına itmiş olsa da, milliyetçi seçmen 2007’de 5 milyon (%14,27), 2011’de ise 5,5 milyonluk (%13,01) bir iradeyle MHP’yi yeniden siyasetin merkezine taşımıştır. Bu sadakatin altında yatan tek bir gerçek vardı: MHP’nin değişmeyen duruşu. Haziran 2015 seçimlerinde ulaşılan 7 milyon 520 bin oyluk (%16,29) tarihi zirve, Türk milletinin "çözüm süreci" adı verilen o karanlık ve tavizlerle dolu döneme karşı gösterdiği en büyük demokratik dirençti. MHP o gün, çözüm masasını deviren, tavizlere geçit vermeyen ve "ihanet süreci" olarak nitelediği politikalara karşı bayrak açan bir kale olduğu için bu kadar büyümüştü. Kasım 2015’te 5,6 milyona (%11,90) gerilese de, 2018’de 5 milyon 466 bin (%11,10) ve 2023 seçimlerinde 5 milyon 484 bin (%10,00) vatandaşın hala MHP’ye oy vermesi, bu siyasi geleneğin temsil ettiği "milli direnç" hattının toplumda ne kadar derin kökleri olduğunu kanıtlıyordu. Bu rakamlar sıradan bir istatistik değil; on yıllar boyunca milyonlarca insanın canıyla, kanıyla, inancıyla beslediği bir aidiyetin fotoğrafıdır.
Şimdi, gelinen noktada, MHP liderliğinin İmralı’da tutuklu namussuz bir figür üzerinden "muhataplık", "statü tartışması" veya "çözümde rol" gibi kavramları telaffuz etmeye başlaması, bu devasa seçmen kitlesinin tarihsel iradesiyle tam bir çatışma halini doğurmaktadır. 1999’da oyuyla partiyi iktidara taşıyan adam, 2015’te "çözüme hayır" dediği için MHP’ye sığınan genç, 2023’te hala devletin birliği için bu harekete omuz veren vatandaş, bugün karşısında gördüğü manzarayı anlamlandırmakta derin bir güçlük çekmektedir. Çünkü bu seçmen kitlesi, geçtiğimiz yıllarda bu tür yaklaşımların en sert, en acımasız ve en amansız karşısında duran bir siyasi harekete, yani bizzat MHP’ye ve Devlet Bahçeli’ye güvenerek bu yolu yürümüştür. Bugün "İmralı’nın statüsü" ya da "kurucu önderlik" gibi kavramların siyasal bir zemine taşınması, sadece bir politika değişikliği değil, elli yıllık bir mücadelenin tüm kazanımlarının ve anlam dünyasının bizzat o hareketin lideri tarafından tasfiyesi anlamına gelmektedir.
Bu çelişki, sadece tozlu raflardaki eski arşivlerle sınırlı değildir; hafızalar henüz tazedir. Daha 13 Kasım 2022 tarihinde Elazığ meydanında gürleyen bir sesin "Bizim gözümüzde pkk neyse HDP odur" dediği, HDP’nin kapatılmasını bir "hukuk namusu" ve "mecburiyet" olarak savunduğu günler dün gibi hatırlardadır. Terörle ilişkilendirilen her türlü yapıya karşı dünyanın en sert ve en keskin dilini kullanan bir liderin, aradan geçen çok kısa bir zaman diliminin ardından baş eşkiya için "statü" ve "katkı" gibi meşrulaştırıcı ifadelerin kapısını aralaması, siyasi mantık sınırlarını zorlayan bir tutarsızlık abidesi olarak karşımızda durmaktadır. Siyasetin değişebilir olduğu tezi, ancak temel ilkelerin korunması şartıyla meşrudur; fakat bir hareketin varlık sebebi olan "teröre tavizsiz duruş" ilkesi sarsıldığında, o hareketin artık kimi temsil ettiği ve neyi savunduğu sorusu cevapsız kalır. Eğer bugün farklı bir dil ve farklı bir zemin kuruluyorsa, o halde milyonlarca insanın on yıllardır verdiği oyların, döktüğü alın terinin ve bağlandığı umudun ne anlama geldiği açıkça cevaplanmalıdır.
"Bahçeli’nin Statüsü" ifadesi işte tam bu noktada, bir başkasına verilmek istenen mevkiden ziyade bizzat Bahçeli’nin kendi tarihsel ve siyasi konumuna yönelik bir sorgulamadır. Tartışılan şey artık İmralı’daki bir hükümlünün hangi hukuki statüye sahip olacağı değil; Devlet Bahçeli’nin Türk milliyetçiliği tarihindeki statüsünün neye dönüştüğüdür. Dün "pkk neyse odur" diyerek en radikal reddedişi temsil eden bir iradenin, bugün "statü açığı" gibi muğlak ve tehlikeli bir kavram üzerinden tartışma açması, 60 yıllık bir ideolojik mirasın sınırlarını bizzat o mirasın koruyucusu eliyle belirsizleştirmektir. Bu durum, seçmende sadece bir hayal kırıklığı değil, derin bir güven erozyonu ve temsil krizi yaratmaktadır. Zira milliyetçi seçmen, kendi liderinin duruşunu bir pusula gibi kullanır; o pusulanın ibresi bugün 180 derece tersini gösteriyorsa, ormanda kaybolan sadece partinin oyları değil, o ideolojinin samimiyeti ve inandırıcılığı olacaktır.
Böylesine sert, tavizsiz ve "beka" odaklı bir söylemin başat aktörü olan bir liderin, bugün aynı konunun zeminini müzakereye açması, sadece bir siyasi manevra olarak geçiştirilemeyecek kadar büyüktür. Bu bir "devlet aklı" ambalajıyla sunulsa dahi, o akla onay veren milyonların vicdanında bu değişikliğin karşılığı yoktur. Çünkü halkın gözünde terörle mücadele bir "statü oyunu" değil, bir haysiyet mücadelesidir. Milliyetçi hareketin elli yıllık birikimi; şehitlerin hatırası, gazilerin mücadelesi ve annelerin gözyaşı üzerine kurulmuştur. Bu birikimin, bugün siyasi konjonktürün değişen rüzgarlarına kurban edilmesi, sadece MHP’nin değil, Türk milliyetçiliğinin temsil kabiliyetinin de ağır bir yara almasıdır. Tartışılan "statü", aslında bir liderin kendi geçmişine ve kendi halkına karşı nerede durduğunun, hangi safta yer aldığının ve hangi değerleri feda etmeye hazır olduğunun adıdır.
Şubat 2026’daki o grup toplantısında dile getirilen "İmralı’nın statü açığı" kavramı, bugün itibarıyla hala bir siyasi hançer gibi milliyetçi vicdanlarda asılı durmaktadır. Apo’nun hak ettiği tek statünün darağacı olduğunu haykıran milyonlar, şimdi o caniye "kurucu önder" sıfatıyla statü arayan bir genel başkana ne hissetmelidir? Bu, Türk milletine ve şehit ailelerine yapılmış en ağır hakarettir. Teröristbaşının dertleriyle dertlenen bir MHP, artık milliyetçilik iddiasını çöpe atmış demektir. Bu "ihanet açılımı"na ortak olan herkes, tarih önünde aynı suça imza atmaktadır. Solundan sağına, iktidarından ana muhalefetine kadar kurulan bu şer ittifakı, Türk milletini parçalama projesinin taşeronluğunu üstlenmiştir. Ancak unutulmamalıdır ki; bu millet, kendine ihanet edenleri de, celladına aşık olan liderleri de asla affetmemiştir.
İmralı’daki teröristin 26 Şubat'taki "Benim statüm Kürtlerin statüsüdür" diyerek devlete meydan okuma cüreti, bizzat Bahçeli’nin açtığı o "statü" kapısından sızan bir zehirdir. pkknın 40 yıl boyunca kan dökerek elde edemediği meşruiyeti; Bahçeli bugün "terörsüz Türkiye" ambalajı altında ona altın tepside sunmaktadır. Bu bir "devlet aklı" değil, bu bir "temsil intiharıdır". MHP’ye ömrünü veren milyonlarca vatansever, bir adiye "umut hakkı" tartışılsın, ona Meclis kürsülerinden rol biçilsin diye mi sandığa gitti? Teröristbaşının dertlerini Meclis kürsüsüne taşıyanlar, kendi siyasi statülerini de o caninin statüsüne bağlamışlardır. Milliyetçiliğin "asla" dediği her şeyin "belki"ye dönüştüğü bir iklimde, en büyük statü kaybı şüphesiz ki sözün ve güvenin yitirilmesidir. Eşkiyaya statü arayanlar, önce kendi tarihsel utançlarının statüsünü belirlemelidir. Çünkü Türk milleti için tek gerçek vardır: İhanetin statüsü yoktur, cezası vardır.
Yazarın Diğer Yazıları
- Kandil’de PKK mezarlıkları ve terörün kahramanlaştırılması
- Bir yüzükten milyarlarca liralık fon krizine: Nerede kaldı Adalet ve Kalkınma?
- Katil apo ve Demokatik Cumhuriyeti!
- Fatma Betül Erdoğan'dan Af Diledi Peki Milyonlarca Müslüman Kadından da Af Dileyecek mi?
- Duran Kalkan Türk Devletinden Ne İstiyor? Barış, Silahlar ve Siyasallaşma
- Casus Belli (Mi?)
- Türkiye ile Azerbaycan Arasında Neler Yaşanıyor?
- Türkiye’ye Karşı Yıkıcı/Bölücü Talepler, Siyasi Hedefler ve 20. Uluslararası Kürt Konferansı
