Köşe Yazısı

Çözüm Süreci: Devlet Aklının İmtihanı

Ali Açık
Ali Açık
2 dk Sesli Dinle 0

Modern devletlerin en temel ilkesi, egemenlik ve adaletin tek elde toplanmasıdır.
Terörle müzakere ise bu ilkenin sorgulanması anlamına gelir.
Türkiye, 2013–2015 yılları arasında “çözüm süreci” adı altında, bu ilkenin sınırlarını zorladı. Ama tarih göstermiştir ki, devlet otoritesinin terör karşısında esnemesi, güven değil, zaaf doğurdu.

50 bini aşkın vatandaşını kaybetmiş bir ülkenin, bu ölümlerden sorumlu bir örgütle müzakere masasına oturması; politik rasyonalite açısından da ahlaki meşruiyet açısından da ciddi bir kırılmadır.
Devlet, meşruiyetini yalnızca yasalarından değil, şehitlerinin aziz hatırasına bağlılığından alır.
Bu bağlılık zedelendiğinde, milletin devlete olan güveni de sarsılır.

Terör örgütleriyle yürütülen müzakerelerin kısa vadede “sessizlik” getirdiği doğrudur.
Ama bu sessizlik, kalıcı bir barışın değil, birikmiş bir fırtınanın sessizliğidir.
Nitekim süreç sona erdiğinde, ülke tarihin en kanlı saldırılarına sahne oldu.
Bu sonuç, devletin terör karşısındaki “mücadele kararlılığını” yeniden tesis etmesi gerektiğini acı bir şekilde hatırlattı.

Bir devlet, adalet ile merhameti, güç ile vicdanı dengeleyebilmelidir.
Ancak bu denge, suçluyu affetmekle değil, suçu önlemekle sağlanır.
Bu nedenle, çözüm süreci gibi girişimler, iyi niyetli olsa bile, stratejik olarak hatalıdır.
Zira terör, müzakereyle değil; kararlılıkla, adaletle ve milletin birlik ruhuyla yenilir.

Bugün geriye dönüp baktığımızda, bu ülkenin gerçek “çözümü”;
şehitlerin kanını unutmamakta, milletin iradesini zayıflatmamakta ve devletin vakarını korumaktadır.
Devletin masası, terör örgütüyle değil; adaletle, milletle ve hukukla kurulmalıdır.

Bu Yazıyı Paylaş