Köşe Yazısı

Din, vicdan ve siyasetin sınırı 

Ali Açık
Ali Açık
2 dk Sesli Dinle 0

Bu ülkenin yakın ve uzak tarihi bize açık bir gerçeği defalarca göstermiştir: Toplumlar çoğu zaman zorbalıkla değil, kutsal değerlerin istismarıyla yanlış yollara sürüklenir. Din, insanın vicdanında yüce bir inanç alanıyken; siyasetin eline geçtiğinde ayrıştırıcı, baskıcı ve yıkıcı bir güce dönüşebilmektedir.

Türkiye’nin yaşadığı temel sorun din değildir. Sorun, dinin siyasi meşruiyet aracı hâline getirilmesidir. İnanç üzerinden kurulan her iktidar dili, eleştirilemezlik zırhı üretir. Bu zırh, hukuku da aklı da susturur. Tarih bunun örnekleriyle doludur: Milleti yoksullaştıran, devleti çürüten, toplumu bölen birçok yapı; kendisini kutsallıkla gizlemiş, hesap vermez hâle gelmiştir.

Laiklik, sıkça yanlış anlatıldığı gibi dine karşı olmak değildir. Laiklik, dinin devlet tarafından araçsallaştırılmasını engelleyen bir özgürlük ilkesidir. İnancın samimiyeti, ancak devletin tarafsızlığıyla korunur. Devlet herhangi bir inancın hamisi ya da sözcüsü hâline geldiği anda, diğer tüm inançları ve inanmama hakkını baskı altına alır.

Bugün tarikat ve cemaat yapıları etrafında şekillenen güç ilişkileri, dinin ahlaki özünden çok, itaat ve çıkar düzeni üretmektedir. Şeffaf olmayan, denetlenmeyen ve hukukun dışında kalan her yapı; ister dini ister ideolojik olsun, demokratik düzen için tehdittir. Devlet içinde devletleşen hiçbir yapının meşruiyeti olamaz.

Cumhuriyet’in temel uyarısı hâlâ geçerlidir:

Din, bireyin vicdanında kutsaldır; devlet yönetimi ise akıl, hukuk adalet ve ortak akıl üzerine kurulmalıdır. İnanç ile iktidar arasına mesafe koymak, hem dini hem devleti korur.

Türkiye’nin ihtiyacı daha fazla kutsal söylem değil; daha fazla adalet, liyakat ve hukuktur.

Gelecek, dinin siyasete siper edilmediği; vicdanın özgür, devletin laik olduğu bir düzende mümkündür.

Bu Yazıyı Paylaş