Döneklik-İhanet ve Siyasi Leşçilik
İnsanlık tarihi, sadece kahramanların değil, aynı zamanda ruhunu, haysiyetini ve sözünü pazar tezgâhına çıkaran omurgasızların da tarihidir. Bugün siyaset sahasında, "hizmet" kılıfı altında sergilenen o bildik, mide bulandırıcı oyunun tek bir adı vardır: Döneklik.
Bir partinin amblemiyle, binlerce insanın saf umudunu ve helal oyunu heybesine doldurup, sonra o oyları başka kapıların eşiğinde üç kuruşluk ikballer için bozduranlar, aslında sadece saf değiştirmemekte; bir toplumun haysiyetini ve seçme iradesini alçakça katletmektedirler. Bu, basit bir görüş ayrılığı ya da masum bir yön değişimi değildir; bu, dün "ak" dediğine bugün "kara" diyecek kadar hafızasını yitirmiş, haysiyetini ise çoktan ihale ile satmış bir zihniyet zehirlenmesinin anatomisidir.
Sözlüklerin "inanç ve düşüncesini değiştiren, sözüne güvenilmeyen" diye tarif ettiği o "kaypak" profil, bugün pahalı takım elbiselerin içinde, Meclis kulislerinde ya da televizyon ekranlarında arsızca arzıendam ediyor. Oysa biz biliriz ki, döneklik sadece bir fikir değişikliği değildir; o, geri dönüşü olmayan bir karakter çürümesidir. Tıpkı bir hayvanın başlığı ile yuları arasına takılan ve onun dolaşmasını engelleyen o meşhur halka gibi, bu tipler de güç odağı neresiyse oraya kırılabilmek için boyunlarına görünmez bir tasma takmışlardır. Halkın iradesini sırtına alıp yola çıkan, ancak ilk dönemeçte yükünü boşaltıp başka bir kervana eklemlenen bu zevat, aslında birer siyasi "fırıldaktan" farksızdır. Kamçı kimin elindeyse, o yöne doğru fırıl fırıl dönmekten haya etmezler.
Bu zihniyet, zamanla bozulmuş, genetiğiyle oynanmış bir bitki tohumu gibidir; toprağa ektiğinizde size buğday vaat eder ama boy verdiğinde tarlayı kurutan zehirli bir sarmaşığa dönüşür. Seçmen, o tohumun saflığına inanarak ömrünü ve oyunu verir; ancak bu tipler; şahsi ikballerini, makam hırslarını ve servet tutkularını gördükleri an, asitli ortamda baz, bazlı ortamda asit özelliği gösteren kimyasal bir ucubeye dönüşürler. Kimyanın bu "amfoter" yapısı laboratuvarda bir değer ifade edebilir, ancak insanda ve siyasette bu durumun adı sefil bir riyakârlıktır. Dün sövdüğü kapının önünde bugün el pençe divan duran, dün tükürdüğü eli bugün yalayan birinin, artık ne sözüne itibar edilir ne de insanlığına güvenilir.
Dönekliğin ruhsal derinliklerine indiğimizde, karşımıza benlik saygısı yerle bir olmuş, ancak narsisizmi tavan yapmış şizofrenik bir aşağılık kompleksi çıkar. Bu kişiler, yaşamdan ne beklediklerini bilmeyen, sadece "var olmaya" değil, "sahip olmaya" odaklanmış asalaklardır. Başkalarından kabul görme, bir koltuğa ilişme ve güçten pay alma gereksinimi o kadar yüksektir ki, her türlü aşağılanmayı ve "dün söylediğini yeme" eylemini bir "stratejik deha" olarak pazarlarlar. Oysa bu, strateji değil; istikameti olmayan bir lağım gemisinin, rüzgârın oyuncağı olmasıdır. Unutulmamalıdır ki, kıble sabittir; seyyar bir kıblesi olanın secdesi de yalan, duası da sahtedir.
Halk arasında "söz namustur" denir; ama bu söz, namusu sadece dillerinde bir sakız olarak çiğneyenler için hiçbir anlam ifade etmez. Bir davanın neferi olduğunu iddia edip, halkın helal oylarını cebe indirdikten sonra, o oyları başka partilerin kirli pazarlıklarında birer madeni para gibi harcayanlar, aslında en büyük "delibaş" hastalığına tutulmuşlardır. Tıpkı tarlalarda çift sürerken hayvanları yormamak için yapılan o küçük dönüş alanları gibi, bunlar da her sıkıştıklarında kendilerine yeni bir ihanet alanı yaratırlar. Fakat bilmezler ki, tarlayı terk eden öküzün sonu kasap dükkânıdır; seçmeni ve davasını satan döneğin sonu ise tarihin en karanlık çöplüğüdür.
Bazıları bu rezilliği "havada takla atan bir performans güvercini" gibi süslemeye, "siyasi kıvraklık" olarak yutturmaya çalışsa da, biz o kuşun sadece yere inmek ve yeni bir yem odağına konmak için o spiralleri çizdiğini biliriz. Bu siyasi akrobatlar, yeni bir çıkar gördüklerinde havada binbir takla atarak asıllarına rücu ederler. Ama aradaki fark şudur: Güvercinin taklası bir güzelliktir, insanın taklası ise haysiyetsizliğin zirvesidir. Bir de "dönek inek" tabiri vardır literatürde; defalarca tohumlandığı halde döl tutmayan... İşte bu siyasetçiler de öyledir; ne kadar makam verilirse verilsin, ne kadar fırsat sunulursa sunulsun, sadakat dölü tutmazlar. Her defasında ihanete döner, her defasında kendisine güveneni hüsrana uğratırlar.
Mevlevî’ye "Ne diye dönersiniz?" diye sormuşlar, o da "Allah deyip döneriz" demiş. Ama bu siyasi döneklerin dönüşünde ne Tanrı vardır ne de hakikat; sadece cüzdan ve koltuk hırsı vardır. Onlar, Bektaşî’nin dediği gibi "durup" bir noktada sebat etmeyi, onuruyla beklemeyi beceremeyen, sürekli fırıldak gibi dönen birer dünya peresttirler. Döneklik, istikameti bozmak; yolu, yol arkadaşını ve davayı satmaktır. Bugün bu tarafa, yarın şu tarafa meyledenlerin aslında gidecekleri onurlu hiçbir yer yoktur. Onlar, yollarda yağmur sularının oluşturduğu o çamurlu lağım birikintileridir; ne içilirler, ne temizlerler, sadece üzerlerinden geçenlerin paçasını kirletirler.
Ancak bu rezaletin bir de diğer yüzü vardır: Bu dönekleri kapısında kabul edenlerin, onlara koltuk açanların zavallılığı. İhaneti ödüllendirenler, aslında kendi sonlarını hazırlayan korkaklardır. "Düşmanımın döneği benim dostumdur" mantığıyla bu haysiyet yoksunlarını bağrına basanlar, aslında kendi içlerindeki çürümüşlüğü ve özgüvensizliği itiraf etmektedirler. Döneği kabul eden, yarın aynı dönekliğin kendisine yapılacağını bile bile bu riski alıyorsa, bu bir siyasi akıl değil, çaresiz bir leşçiliktir. İhanetle beslenenler, gün gelir o ihanetin bizzat kurbanı olurlar.
Sonuç olarak, milletin iradesini hiçe sayıp, seçildiği limandan gizlice kaçan ve başka bayraklar altında "vatan millet" nutukları atanlar, döneikliğin tüm lügat karşılıklarını kendi üzerlerinde toplamışlardır. İster "caygın" deyin, ister "kaypak", ister "sebatsız"...
Hakikat değişmez: İhanet, hangi kılıfa girerse girsin, günün sonunda kendi yüzüne tüküren bir aynadır. Tarih, bu "kilkenöd" (döneklik) sahiplerini ve onları kapısında besleyen zavallıları değil; her ne pahasına olursa olsun yerini, yurdunu ve sözünü terk etmeyen karakter abidelerini yazacaktır. Dönenler dönsün, biz sözünü namus bilenlerden olacağız.
Yazarın Diğer Yazıları
- Kandil’de PKK mezarlıkları ve terörün kahramanlaştırılması
- Bir yüzükten milyarlarca liralık fon krizine: Nerede kaldı Adalet ve Kalkınma?
- Katil apo ve Demokatik Cumhuriyeti!
- Fatma Betül Erdoğan'dan Af Diledi Peki Milyonlarca Müslüman Kadından da Af Dileyecek mi?
- Duran Kalkan Türk Devletinden Ne İstiyor? Barış, Silahlar ve Siyasallaşma
- Casus Belli (Mi?)
- Türkiye ile Azerbaycan Arasında Neler Yaşanıyor?
- Türkiye’ye Karşı Yıkıcı/Bölücü Talepler, Siyasi Hedefler ve 20. Uluslararası Kürt Konferansı
