Köşe Yazısı

Emperyalizmin ateşi savaş, korku ve kar düzeni

Ali Açık
Ali Açık
2 dk Sesli Dinle 0

Amerika Birleşik Devletleri başta olmak üzere emperyal devletler için dünya, üzerinde barış inşa edilecek bir yurt değil; sömürülecek bir pazardır. İnsan hayatı bu düzenin muhasebe kalemidir. Gerekirse milyonlar ateşe atılır, yeter ki kasalar dolsun, silah fabrikaları çalışsın, küresel hâkimiyet sarsılmasın.

Bu yüzden savaşlar tesadüf değildir. Bu yüzden krizler kendiliğinden çıkmaz. Emperyal akıl, dünyayı sürekli güvensiz tutar. Çünkü korku, en büyük silahtır. Korkan ülke silah alır, korkan halk susar, korkan devlet borçlanır.

Arap Baharı denilen kaos, Ortadoğu’ya demokrasi değil; parçalanma getirdi. Ukrayna savaşı Avrupa’yı değil, Amerikan silah sanayisini ayakta tuttu. Gazze’de yaşananlar bir “çatışma” değil, açık bir soykırımdır; ama Batı için mesele insanlık değil, müttefiktir. Afrika’daki bitmeyen çatışmalar ise “unutulmuş” değil, özellikle görmezden gelinmiştir. Çünkü kan aktıkça hammadde ucuzlar, yönetimler zayıflar, bağımlılık derinleşir.

Emperyalizm yalnızca bombayla saldırmaz. Kurla vurur, petrol fiyatıyla boğar, altın ve gümüş üzerinden yatırımları kilitler. Güvenlik endişesi yaratarak ülkeleri savunma bütçelerine mahkûm eder; okula, sağlığa, bilime ayrılacak kaynaklar silaha gider. Sonra da “istikrar” dersi verir.

Bugün dünyada savaşın kendisi kadar, savaş korkusu da satılmaktadır. Tehdit algısı bilinçli biçimde büyütülür; çünkü savaşın yıkımından pay almak için önce ateşi harlamak gerekir. Yeniden inşa ihaleleri, enerji anlaşmaları, silah satışları… Hepsi aynı zincirin halkalarıdır.

Amerika’nın sicili ortadadır. Girdiği hiçbir coğrafyada barış bırakmamış, dokunduğu hiçbir ülkeyi daha güçlü kılmamıştır. Irak, Afganistan, Libya… Hepsi “özgürlük” vaadiyle harabeye çevrilmiştir. Bugün aynı senaryo başka sahnelerde oynanmaktadır.

Bu düzen insanlığa değil, sermayeye hizmet ediyor. Adına “küresel sistem” dedikleri şey, aslında küresel bir adaletsizliktir. Dünya halklarının ihtiyacı daha fazla silah değil; daha fazla egemenlik, daha fazla bağımsızlık ve daha fazla cesarettir.

Çünkü gerçek tehlike savaşlar değil; savaşları normalleştiren emperyal akıldır.

Bu Yazıyı Paylaş