Köşe Yazısı

Faili meçhul cinayetler, ve Türkiye 'nin karanlık hafızası

Ali Açık
Ali Açık
2 dk Sesli Dinle 0

Türkiye’nin yakın tarihi, yalnızca siyasi krizler ve ekonomik dalgalanmalarla değil, faili meçhul cinayetlerle de şekillenmiştir. Bu cinayetler yalnızca bireyleri hedef almamış; devletin hafızasına, milletin vicdanına ve ülkenin bağımsızlık iddiasına ağır darbeler vurmuştur. Gazeteciler, akademisyenler, askerler, yazarlar… Ortak noktaları, gerçeğin peşinden gitmeleri ve tam bağımsız bir Türkiye idealini savunmalarıdır.

Uğur Mumcu, bu karanlık tablonun en sembol isimlerinden biridir. Terör örgütleriyle uluslararası istihbarat yapıları arasındaki ilişkileri araştırıyor, silah ve uyuşturucu trafiğinin izini sürüyordu. “Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olunmaz” diyerek toplumu uyarmaya çalışıyordu. Ölümü, yalnızca bir gazetecinin susturulması değil; hakikatin hedef alınmasıydı. Cinayetin aydınlatılamamış olması ise soru işaretlerini daha da derinleştirdi.

Benzer şekilde Eşref Bitlis Paşa’nın ölümü de Türkiye’nin cevaplanmamış sorularından biridir. Bölgedeki gelişmelere dair açık ve net uyarılarda bulunan, özellikle PKK’ya yönelik dış destek iddialarını dile getiren bir orgeneralin, “kaza” denilerek dosyası kapatılan bir olayla hayatını kaybetmesi, kamu vicdanında hiçbir zaman tam olarak karşılık bulmadı. Bu tür olaylar, devletin sadece iç tehditlerle değil, uluslararası güç mücadeleleriyle de karşı karşıya olduğunu göstermektedir.

Dünya tarihine bakıldığında, büyük istihbarat örgütlerinin farklı coğrafyalarda darbelerden suikastlara, iç karışıklıklardan algı operasyonlarına kadar pek çok faaliyetin içinde yer aldığı bilinmektedir. Latin Amerika’dan Orta Doğu’ya kadar sayısız örnek mevcuttur. Bu nedenle Türkiye’de yaşanan faili meçhullerin yalnızca münferit ya da iç kaynaklı olaylar olarak değerlendirilmesi, eksik bir bakış açısıdır.

Faili meçhul cinayetlerin temel amacı bellidir: Korku yaratmak, sorgulamayı bastırmak ve bağımsız duruşları cezalandırmak. Bu yöntemle toplum sindirilmek, devletin refleksleri zayıflatılmak istenir. Ancak unutulmamalıdır ki, aydınlatılmayan her cinayet, devlete duyulan güveni biraz daha aşındırır.

Bu noktada güçlü, bağımsız ve milli bir istihbarat yapısının önemi ortaya çıkmaktadır. MİT’in yalnızca operasyonel değil, önleyici ve stratejik kapasitesinin de en üst düzeyde olması hayati bir gerekliliktir. Yabancı istihbarat örgütlerinin Türkiye’de rahat hareket edebildiği algısı dahi kabul edilemez. Devlet, kendi egemenlik alanında tam hâkimiyet kurmak zorundadır.

Faili meçhullerle yüzleşmek, geçmişi kurcalamak değil; geleceği güvence altına almaktır. Gerçekler ortaya çıkmadan ne demokrasi güçlenir ne de toplumsal barış sağlanır. Bu ülke, gerçeği arayanlarını kaybetmeyi değil; onları koruyacak bir devlet aklını inşa etmeyi hak etmektedir.

Bu Yazıyı Paylaş