Masadaki Egolar ve Devleti Yönetme İllüzyonu

​Türkiye, tarihinin en derin sistem krizlerinden birini yaşarken siyaset kurumunun sunduğu reçetelere bakıp umutlanmak her geçen gün daha da zorlaşıyor. Sandık önüne geldiğinde seçmenin zihnini kurcalayan tek bir temel soru var: Bugün muhalefet blokunda öne çıkan isimler ve kadroları, yarın bu devleti ciddiyetle yönetebilir mi?

​Gelin, eğip bükmeden açıkça soralım.

​Özgür Özel; etrafındaki Ali Mahir Başarır, Sezgin Tanrıkulu gibi isimlerle ve cezaevinden gelen uzaktan kumandalı yönlendirmelerle koskoca Türkiye Cumhuriyeti'ni idare edebilir mi? Peki ya dümeni devretse de gölgesi bitmeyen Kemal Kılıçdaroğlu; Faik Öztrak, Gürsel Tekin ya da Barış Yarkadaş'lı dar kadro zihniyetiyle devlete bir ufuk çizebilir mi?

​Diğer tarafa bakıyorsunuz; Müsavat Dervişoğlu ve Ümit Özdağ gibi isimler... Kendi kurmay yapılarıyla, sırf tepkisellik üzerine kurgulanmış tabanlarıyla ve duygusal patlamalarla devlet aklını temsil edebilirler mi?

​Cevap, ne yazık ki koca bir hayır. Çünkü devlet yönetmek, sosyal medya rüzgârlarını arkaya alıp günlük reaksiyon vermekle değil; kurumsal hafızayla, liyakatle ve yetişmiş kadrolarla mümkündür.

​Tiyatro Bitti, Denklem Belli

​Peki, bu tıkanıklıktan bir çıkış yok mu? Var, ama bedeli siyasi aktörler için çok ağır.

​Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi denen bu garabeti sağaltmanın, sistemi yeniden rayına oturtmanın tek bir yolu var: Tüm egoların ayaklar altına alındığı milli bir dayanışma.

​Düşünün ki;

​Muharrem İnce'nin milli eğitim hamlesini üstlendiği,

​Ümit Özdağ'ın iç güvenlik ve sığınmacı krizini çözmek üzere İçişleri sorumluluğunu aldığı,

​Dervişoğlu ve Özel gibi aktörlerin kişisel ikbal hesaplarını bir kenara bırakıp Cumhurbaşkanı yardımcılığı gibi eşgüdüm rollerini üstlendiği bir yapı...

​Kendi "lidercilik" tiyatrolarından vazgeçip etraflarındaki beş para etmez avanelere sırt dönen; Türk Milleti'yle ve birbirleriyle helalleşip kavilleşen böyle bir denklem, Saray iktidarını tek bir hamlede darmadağın eder.

​Bunun için gereken tek şey; doğru zamanda, güven veren ve herkesi kapsayabilen bir Cumhurbaşkanı adayı etrafında kenetlenmektir.

​Zekâ Var, Bagaj Çok

​Acı gerçek tam da burada karşımıza çıkıyor: Söz konusu isimlerin zekası bu denklemi kurmaya yetse de; egoları, angajmanları, geçmiş bagajları ve konfor alanları böyle bir imeceye asla izin vermiyor.

​Herkes kendi küçük dükkânının patronu olmayı, Türkiye'nin geleceğini inşa etmeye tercih ediyor. "Ben ne olacağım?" sorusu, "Millet ne olacak?" sorusunu boğup atıyor.

​Sonuç olarak; milli dayanışmayı ve liyakati merkezine almayan hiçbir arayış, bu millete çıkış kapısını gösteremez. Muhalefet kendi içindeki irili ufaklı derebeylikleri yıkmadığı sürece, mevcut iktidar bloğu karşısında sadece patinaj yapmaya devam edecektir.