Yeni Bir Jeopolitik Eşik: "Dost" Maskeli İkiyüzlülük ve Türkiye'nin Ulusal Onuru
Uluslararası ilişkilerde kalıcı dostlukların değil, kalıcı çıkarların esas olduğu klişesi, Batı dünyası söz konusu olduğunda ne yazık ki sık sık yüzümüze çarpan sert bir gerçekliğe dönüşüyor. Son dönemde yaşanan gelişmeler—özellikle NATO masalarında sergilenen o yapay tebessümlerin hemen ardından Avrupa kurumlarında Türk ordusuna ve Kıbrıs davasına yönelik alınan haksız kararlar—artık mızrağın çuvala sığmadığının en açık kanıtıdır.
Türkiye için artık bir lüks değil, zorunluluk haline gelen bir dönemeçteyiz: "Dost ve düşman" tanımlarının, hiçbir diplomatik nezaket perdesinin arkasına saklanmadan, tamamen milli çıkarlar doğrultusunda yeniden yapılması.
Batı'nın Değişmeyen İki Yüzü: Masada Müttefik, Kararda Muhalif
Tarih, Batı'nın stratejik ortaklık yaklaşımının iki yüzlü doğasını defalarca şerh düşmüştür. Türkiye'nin jeopolitik gücüne, askeri kapasitesine ve bölgesel güvenliği sağlama rolüne ihtiyaç duyulduğunda "vazgeçilmez ortak" olarak övülen ülkemiz; konu Kıbrıs gibi, Ege gibi milli egemenlik alanlarımıza geldiğinde haksız ithamların ve ambargoların hedefi olmaktadır.
Kıbrıs Barış Harekâtı'ndan bu yana adada barışı ve soydaşlarımızın can güvenliğini teminat altına alan şerefli Türk ordusuna yönelik, gerçeklikten kopuk ve siyasi saiklerle hazırlanan raporların bu denli yüksek oranlarla kabul edilmesi, aslında diplomatik bir tiyatrodan ibarettir. Bu durum, müttefiklik hukukunun açık bir ihlalidir.
Acziyet mi, Stratejik Hata mı?
Toplumda oluşan haklı infial ve "onurumuzun zedelendiği" hissi, yalnızca Batı'nın bu haksız tutumundan kaynaklanmıyor. Aynı zamanda, bu tür diplomatik saldırılara karşı verilen yanıtların zaman zaman cılız kalması veya sadece "kınama" metinlerine sıkışması, devlet aklının reflekslerinde bir zafiyet olduğu algısını besliyor.
Milli onur, uluslararası arenada bir pazarlık unsuru yapılamaz. Karşı karşıya kaldığımız bu haksız kararlara karşı;
Sadece sözlü tepkilerle yetinilmemeli,
Sahada ve masada mütekabiliyet (karşılıklılık) ilkesi en sert şekilde işletilmeli,
Batı'nın bu çifte standartları tarihe kazınacak nitelikte, uluslararası hukuki ve diplomatik platformlarda yüzlerine vurulmalıdır.
Sonuç: Kendi Ekseni Olan Bir Türkiye
Türkiye, ne Batı'nın sömürgeci reflekslerine boyun eğecek bir ülkedir ne de kendi sınırlarını ve ordusunu asılsız iddialarla karalatacak kadar sahipsizdir. Yaşanan bu son gelişmeler, Ankara'nın dış politikada çok kutuplu, tamamen kendi merkezli ve pragmatik bir savunma/diplomasi konseptine geçmesini zorunlu kılmaktadır.
Dostumuzu da düşmanımızı da onların bize söylediği sözlere göre değil, arkamızdan aldıkları kararlara göre yeniden tanımlama vaktidir. Çünkü onurlu bir devlet duruşu, haksızlık karşısında eğilmeyi değil, gerekirse tüm ezberleri bozmayı gerektirir.
Yazarın Diğer Yazıları
- Güven Bittiğinde Ekonomi Durur: Bir Çöküşün ve Çıkışın Anatomisi
- Mekke İttifakı'nın İran Mesaisi: Mayınlı Tarlada İllüzyon Diplomasisi
- İnsan Olun, İnsan!
- Turan Ülküsü Hırsızların Kalkanı Olamaz: Oligarklar Birleşirse Ne Birleşir?
- Memlekette Mal Bitti, Güven Bitti: Bu İşin Sonu Nereye Varacak?
- Fiyaskoyla Örtülen Vurgun
- Saray Kibri, Doymak Bilmez Hırs ve Bir Devletin Çöküşü
- Mekke Anlaşması İçime Hiç Sinmedi, Sinmeyecek
