Millet mi yoksa sürüleşen bir toplum mu?

Bir milletin en büyük gücü ne ekonomidir ne de ordudur. Asıl güç; düşünen, sorgulayan ve iradesine sahip çıkan insanlardır. Bugün ise acı bir gerçekle yüz yüzeyiz: Toplum olarak demokratik reflekslerimizi, sorgulama alışkanlığımızı ve milli irade bilincimizi her geçen gün kaybediyoruz.

Türk milleti tarih boyunca biat eden değil, hesap soran bir milletti. Devlet kuran, gerektiğinde yönetenleri değiştiren, yanlış gördüğünde itiraz eden bir karaktere sahipti. Fakat son yıllarda bu ruhun yerini sessizlik, kabullenme ve “büyüklerimiz bilir” "Liderimizin bir bildiği vardır"  "Şeyhimizuin, Şıhımızın bir bildiği vrdır" anlayışı almaya başladı. Bu, bir millet için en tehlikeli kırılmadır.

Oysa bizim medeniyetimizde akıl esastır. İnandığımız kitabın defalarca “akletmez misiniz?” diye sorduğu bir toplumun düşünmekten uzaklaşması, sadece siyasi değil ahlaki bir sorundur. Sorgulamayan insan, yönlendirilen insandır. Yönlendirilen toplum ise zamanla kendi iradesini kaybeder.

Bugün siyasette, cemaatlerde, tarikatlarda ve çeşitli yapılarda ortak bir refleks dikkat çekiyor: Liderin sözü tartışılmaz kabul ediliyor. Eleştiri neredeyse ihanetle eş tutuluyor. Oysa milliyetçilik; kişilere bağlılık değil, millete ve devlete sadakattir. Devletin çıkarı, milletin refahı ve adalet duygusu her şeyin üzerindedir.

Kamu yönetiminde liyakat yerine sadakatin konuşulması, milletin vicdanını yaralayan en büyük meselelerden biridir. Devlet; ehil insanların omuzunda yükselir. Sadakatle kurulan düzenler kısa vadede ayakta kalır, fakat uzun vadede devleti zayıflatır. Türk devlet geleneği, adam kayırmayı değil, ehliyet ve adaleti esas almıştır.

Daha da önemlisi, toplumun önemli bir kesimi yaşanan ekonomik, sosyal ve siyasi sorunlar karşısında tepki vermekten uzaklaşıyor. Yoksullaşmayı kader, adaletsizliği düzen, susmayı güvenli alan olarak gören bir psikoloji oluşuyor. Oysa Türk milleti tarih boyunca kaderine razı olan değil, kaderini değiştiren bir milletti.

Milliyetçilik; slogan atmak değildir. Milliyetçilik; milletin aklını, emeğini ve geleceğini korumaktır. Fakirleşen, eğitimsizleşen ve sorgulamaktan uzaklaşan bir toplumun güçlü bir devlet kurması mümkün değildir. Çünkü güçlü devlet, güçlü vatandaşla kurulur.

Bugün asıl sorulması gereken soru şudur: Biz gerçekten millet olma bilincini koruyor muyuz, yoksa sadece kalabalığa mı dönüşüyoruz?

Eğer bir toplumda itiraz edenler azalıyor, sorgulayanlar susuyor ve herkes aynı cümlelerle konuşuyorsa; orada demokrasi zayıflar, milli irade güç kaybeder. Ve unutulmamalıdır ki, milli iradenin zayıfladığı yerde millet değil, sadece yönetilen bir topluluk kalır.

Bu nedenle mesele herhangi bir parti meselesi değildir. Mesele, Türk milletinin yeniden aklını, iradesini ve sorgulama cesaretini hatırlama meselesidir. Çünkü bu millet, tarih boyunca kimsenin güdümünde yaşamamış; gerektiğinde kendi yolunu kendi çizmiştir.

Yeniden düşünmenin, yeniden itiraz etmenin ve yeniden “millet gibi” millet olmanın, millet gibi davranmanın zamanı gelmiştir. Çünkü güçlü Türkiye, biat edenlerle değil; sürüleşen kitlelere değil, düşünen, soran ve hesap soran vatandaşlarla mümkün