Köşe Yazısı

Tuncer Bakırhan ve Terörün Meşrulaştırılması, Bölgesel Ayrılıkçılık ve Suriye Denklemi-2

21 dk Sesli Dinle 0

Terörizme Statü Arayışı: Bakırhan Ne Yapmak İstiyor? -1

Tuncer Bakırhan’ın 2026 yılı Ocak ayı boyunca sergilediği siyasi söylem performansı, sivil siyasetin imkanlarını kullanarak bir terör odağının bölgesel emellerine hizmet etme çabasının en somut örneğidir. Yapılan analizler göstermektedir ki; Bakırhan’ın kullandığı dil, Türkiye Cumhuriyeti’nin egemenlik haklarını ve sınır güvenliğini bir ihanet sarmalı içerisine almayı hedeflemektedir. Bakırhan, SDG ve PKK gibi yapıları Kürt halkının temsilcisi gibi sunmaya çalışsa da, bu örgütler gerçekte Kürtlerin temsilcisi değil; İsrail ve ABD gibi emperyalist güçlerin bölgedeki vekil güçleridir (proxy forces). Bu dış odaklar, sözde "demokrasi" maskesi altında, Türkiye'nin iç siyasetine nüfuz etmiş siyasi partiler vasıtasıyla bölücü faaliyetleri meşrulaştırmaya ve devletin birliğini sarsmaya çalışmaktadır. Bakırhan’ın "Suriye menşeli" diyerek aklamaya çalıştığı SDG, aslında Kandil’in Suriye kolu olup, doğrudan yabancı devletlerin Türkiye’yi çevreleme stratejisinin bir aparatıdır. Bu siyasi partiler üzerinden yürütülen meşrulaştırma çabaları, sadece birer propaganda faaliyeti değil, Türkiye’nin üniter yapısına yönelik doğrudan bir saldırı ve milli güvenlik tehdididir. Teröre verilen her türlü desteğin bitirilmesi, sadece askeri bir zorunluluk değil, vatanın birliği ve bütünlüğünün korunması için siyasi ve hukuki bir mecburiyettir. Bakırhan'ın "Öcalan meşru muhataptır" şeklindeki söylemleri, demokratik iradeyi bir terör liderine teslim etme girişimi olup, cumhuriyetin temellerine yönelik açık bir ihanet unsuru taşımaktadır. Türkiye, sınırlarının hemen ötesinde bu vekil güçler aracılığıyla bir terör devleti kurulmasına asla müsaade etmeyecek, vatan topraklarını ve toplumsal huzurunu bu dezenformasyon zincirine karşı kararlılıkla savunacaktır.

Metodik Çerçeve

Siyasal iletişim literatüründe kitleleri manipüle etme teknikleri bağlamında ele alınması gereken bu süreç, milli güvenliğe yönelik hibrit tehditlerin sivil siyasetteki yansımasıdır. DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan’ın 13-17 Ocak 2026 tarihleri arasında gerçekleştirdiği siyasi iletişim faaliyetleri, Türkiye Cumhuriyeti’nin üniter yapısını doğrudan hedef alan sistemli bir propaganda zincirini temsil etmektedir. Bakırhan, sivil siyasetin sunduğu kürsü imkanlarını kullanarak, terör örgütü PKK’nın Suriye kolu olan SDG’nin meşruiyetini savunmaktadır.

Bakırhan açıklamasında Halep'te son dönemde Şam yönetimi ve Suriye Demokratik Güçleri (SDG) arasında artan gerilimle ilgili de yorumlarda bulundu. Halep’in farklı kimlik ve inançların bir arada yaşadığı çok kültürlü bir kent olduğuna dikkat çeken Bakırhan, yapıyı yerelleştirmeye çalışmıştır. Vatanın birliği ve bütünlüğü, bu tür dezenformasyon faaliyetlerine karşı devletin kararlı duruşunu zorunlu kılarken, bu dezenformasyonun Suriye sahasındaki yansımaları dikkat çekicidir.

Halep’teki Gelişmeler ve "Sessiz Soykırım" İddiası

Bölgesel gerilimi uluslararası bir insani kriz algısına dönüştürme çabası, Türkiye'nin terörle mücadelesini haksız gösterme stratejisinin temelini oluşturmaktadır. Bakırhan’ın 13 Ocak 2026 tarihli grup toplantısındaki ifadeleri, Suriye’deki çatışma dinamiğini Türkiye karşıtı bir zemine oturtmaktadır. DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan, TBMM'deki haftalık grup toplantısında Şam'ın Halep kentindeki gelişmelere değindi. Bakırhan, dünya Venezuela'daki gelişmeleri takip ederken, "Halep'te sessiz bir soykırım provası yapıldığını ve yapılmaya devam edildiğini" (Bakırhan, BBC Türkçe) savunarak Türkiye’nin operasyonel varlığını kriminalize etmektedir. Halep'te beş gün süren çatışmalar, Kürt nüfusun ağırlıkta olduğu Eşrefiye ve Şeyh Maksud mahallelerinde yoğunlaşmıştı. Bakırhan, bu durumu kullanarak "Şam rejimi ve Türkiye'nin güdümündeki çeteler, IŞİD'in yarım bıraktığı işi tamamlamak üzere harekete geçtiler" iddiasında bulunarak ağır bir ihanet dili yöneltmiştir. Sınır güvenliği, bu tür asılsız iddiaların aksine, bölgedeki sivil halkı terör örgütlerinin tasallutundan kurtarmak için hayati önem taşımakta ve bu çarpık mantık Türkiye'yi radikal gruplarla eşitlemeye çalışmaktadır.

Türkiye ve IŞİD Eşleştirmesi

Uluslararası kamuoyunda Türkiye'nin terörle mücadeledeki meşruiyetini gölgelemek amacıyla kullanılan "IŞİD benzetmesi", bir siyasi algı operasyonudur. Bakırhan, Türkiye’nin terörle mücadelesini doğrudan bir terör örgütüyle ilişkilendirmeye çalışmaktadır. Bu söylem, Türkiye’nin milli güvenlik stratejilerini "teröre destek" gibi asılsız bir temele oturtarak, devletin meşruiyetini aşındırmayı hedeflemektedir. Bu iddia, Türkiye’nin bölgedeki insani yardım ve güvenlik çabalarını uluslararası toplum nezdinde suç kategorisine sokma çabasının bir parçasıdır. Türkiye’nin meşruiyetini hedef alan bu dezenformasyon, terör örgütlerinin manevra alanını genişletmeyi amaçlamaktadır. Milli güvenlik doktrini, terör örgütleri arasında ayrım yapmaksızın hepsine karşı topyekün bir mücadeleyi esas alırken, vatanın bölünmez bütünlüğü bu tür terör destekçisi yaklaşımların reddini gerektirir ve bu reddiye 10 Mart Mutabakatı gibi süreçlerde daha da netleşmektedir.

10 Mart Mutabakatı ve SDG’nin Mağduriyet İnşası

Hukuki ve siyasi metinlerin terör örgütü lehine yorumlanması, sahadaki askeri başarısızlıkları diplomatik bir mağduriyete tahvil etme girişimidir. Bakırhan, Suriye’deki geçiş yönetimi ile ülkenin kuzeydoğusunu kontrol eden SDG arasındaki gerilime değinirken, "10 Mart mutabakatına uymayanın Kürtler değil, Şam yönetimi olduğunu" (Bakırhan, BBC Türkçe) savunmuştur. Bu tutum, terör örgütünün müttefiki olan SDG’yi "anlaşmalara sadık ve mağdur taraf" olarak konumlandırırken, çatışmaların sorumluluğunu tamamen karşı tarafa ve Türkiye’nin etkisine yüklemektedir. Daha sonra varılan ateşkesle SDG'ye bağlı güçler bu mahallelerden Fırat Nehri'nin doğusuna tahliye edilmişti. Bakırhan, bu çekilmeyi bir haklılık payı olarak sunmaktadır. Oysa bu yapılar tamamen yabancı devletlerin vekil gücü olarak hareket etmektedir. Türkiye'nin birlik ve beraberliği, sınır ötesindeki terör oluşumlarının meşrulaştırılmasına izin vermeyecek kadar köklü bir devlet geleneğine dayanmakta olup bu meşrulaştırma çabası örgütün kökenini saklama gayretiyle sürmektedir.

SDG’nin Yerelleştirilmesi ve "Suriye Menşeli" Savunması

Örgütsel kimliğin ulusal sınırlarla sınırlı olduğu iddiası, PKK ve türevlerinin organik ve hiyerarşik bağlarını gizleme amacına hizmet eder. Bakırhan’ın en merkezi stratejisi, SDG yapısını PKK’dan kopararak meşrulaştırmaktır. "SDG, Suriyeli bir örgüt; Suriye menşelidir" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek örgütün Kandil ile olan organik bağını reddetmektedir. Bakırhan, Türkiye’nin en temel güvenlik tehdidini yerelleştirme gayretiyle bu ifadeleri kullanmaktadır. Bu iddia, uluslararası raporların aksine, örgütü Suriye’nin içsel bir demokratik aktörü gibi sunma çabasının bir sonucudur. Sözcü TV'de bir programa katılan Bakırhan, "SDG Suriye menşeli bir örgüttür" diyerek başladığı konuşmasında Kandil etkisini küçümsemiştir. Sınır güvenliğimizin korunması, bu tür isim değişiklikleriyle maskelenen terör yapılarının ABD ve İsrail destekli vekil güçler olduğu gerçeğinin anlatılmasını zorunlu kılar ki bu durum doğrudan devletin egemenlik haklarını tartışmaya açar.

Egemenlik Tartışması: "Türkiye'ye Ne SDG'den?"

Ulusal güvenlik sınırlarının sadece kağıt üzerindeki sınır hatlarıyla ölçülemeyeceği gerçeği, Bakırhan’ın söylemlerinde kasten göz ardı edilmektedir. Türkiye’nin sınır ötesindeki terör oluşumuna müdahalesini anlamsızlaştırmaya çalışan Bakırhan, "Yani Şam’ın, Şara’nın sorunu olmayan bir mesele niye bizim sorunumuz oluyor? Onu söylüyorum" (Bakırhan, Sözcü TV) ifadesiyle sınır ötesi terör tehdidini normalleştirmektedir. Bakırhan ayrıca, "Türkiye’ye ne SDG’den? Suriye’nin bir meselesi; buna Suriye Devleti karar versin" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek ulusal güvenliği tamamen reddeden bir tutum sergilemektedir. Bakırhan ayrıca, "Türkiye neyin derdine düşmüş de 'SDG silah bırakmıyor' diyor?" (Bakırhan, Yeni Şafak) sorusuyla milli menfaatleri hiçe saymaktadır. Vatanın bütünlüğü, sınırımızın hemen ötesindeki bir terör yapılanmasını "başkalarının sorunu" olarak görme lüksüne sahip değildir; bu bir beka meselesidir ve bu mesele örgütün etnik kozmopolitizmiyle perdelenmeye çalışılmaktadır.

SDG’nin Heterojen Yapısı Üzerinden Meşruiyet Arayışı

Terör yapılarının bünyesine kattığı farklı etnik unsurlar, örgütün ideolojik katılığı ve terörist niteliği üzerindeki uluslararası denetimi zayıflatma aracıdır. Bakırhan, örgütün etnik yapısını kullanarak PKK bağını gizlemeye çalışmaktadır. "SDG sadece Kürtlerden oluşmuyor; Araplar, Türkmenler, Ezidiler de var. PKK ile SDG’yi birebir aynı göstermek doğru değil" (Bakırhan, Bianet) ifadelerini kullanmaktadır. Bakırhan, SDG’nin heterojen yapısını vurgulayarak bu iddiayı güçlendirmeye çalışmaktadır. "SDG çeşitli adlardan oluşmuş. Neredeyse yarısına yakını Araplar, Türkmenler, Ezidiler..." (Bakırhan, Cumhuriyet) diyerek yapıyı çok sesli bir koalisyon gibi pazarlamaktadır. Teröre verilen her türlü desteğin bitirilmesi, bu tür makyajlanmış yapıların arkasındaki yabancı istihbarat servislerinin deşifre edilmesini gerektirirken, bu dezenformasyon devlet yetkililerini hedef alarak sürmektedir.

Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın Hedef Alınması

Devletin kurumlarını ve temsilcilerini itibarsızlaştırmak, terör örgütlerinin siyasi uzantılarının en sık başvurduğu psikolojik harp yöntemlerinden biridir. Bakırhan, Türkiye’nin dış politika yapıcılarını hedef alarak milli iradeyi zayıflatmaya çalışmaktadır. Özellikle Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ı kastederek, "Sayın Fidan’ın her seferinde Suriye’nin bir bakanı gibi, Suriye kabinesinde bulunan bir bakan gibi konuşması gerçekten anlaşılır gibi değil" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek Türkiye’nin bölgesel haklarını savunan devlet adamlarını "gayrimeşru bir müdahaleci" gibi sunmaktadır. Bakırhan, katıldığı televizyon programında Türkiye’nin Suriye politikasını eleştirirken, "Mazlum Abdi konuştuğunda SDG yöneticisi olarak dinlersiniz. Buna rağmen Sayın Fidan’ın Suriye kabinesinde yer alan bir bakan gibi konuşması anlaşılır değil" demiştir. Devletin birliği, milli çıkarlarımızı savunan yetkililerin arkasında durmayı ve terörün diplomatik suikast girişimlerini püskürtmeyi öngörür ki bu durum meşru güç kullanımının sorgulanmasına kadar gitmektedir.

Güç Kullanımı ve Tehdit Dili Eleştirisi

Meşru müdafaa hakkını bir "tehdit dili" olarak yaftalamak, terör örgütlerine karşı yürütülen hukuki operasyonları illegalize etme çabasıdır. Dışişleri Bakanı’nın açıklamalarını "tehditkâr" olarak niteleyen Bakırhan, "Şimdi Sayın Fidan en başından beri sürekli tehditkâr bir dil kullanıyor, güç kullanımdan bahsediyor" (Bakırhan, Cumhuriyet) diyerek meşru müdafaa hakkını kriminalize etmektedir. Ayrıca, "Halep’te gücü kim kullanıyor, belirsiz. Türkiye mi, Şara Hükümeti mi? Bu durum kamuoyunda kafa karışıklığı yaratıyor" (Bakırhan, Bianet) diyerek devletin operasyonel netliğini sorgulamaktadır. Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın güç kullanımı ve tehdit içeren açıklamalarını eleştiren Bakırhan, çözümün zor olmadığını savunmuştur. "Halep’te gücü kullanan Türkiye mi, Şara Hükümeti mi, onu anlamakta insanlar güçlük çekiyor" diyerek Türkiye’nin varlığını gayrimeşru göstermeye çalışmaktadır. Sınır güvenliğimizi sağlamak için kullanılan askeri güç, uluslararası hukuktan doğan meşru müdafaa hakkımızdır ve bu hak küçümsenerek "kolay çözüm" vaatlerine kurban edilemez.

Çözümün "Kolaylığı" ve Göç Politikası

Jeopolitik krizlerin karmaşıklığını basite indirgemek, halk nezdinde popülist bir algı oluşturarak devletin güvenlik politikalarına karşı direnç yaratma amacı taşır. Türkiye’nin karmaşık Suriye denklemini basitleştirmeye çalışan Bakırhan, "Çözüm çok kolay. Sayın Fidan’ın anlattığı gibi zor değil. Kimsenin yerinden edilmesine, göçe zorlanmasına gerek yok" (Bakırhan, Cumhuriyet) diyerek Türkiye'nin sığınmacı ve güvenlik politikasını küçümsemektedir. Bu yaklaşım, bölgedeki demografik mühendislik ve terör baskısını görmezden gelmektedir. Bakırhan’a göre, mevcut politikalar krizin asıl sebebidir. "Kimsenin yerinden edilmesine, göçe zorlanmasına gerek yok" diyerek sığınmacı krizini basitleştirmektedir. Vatanın birliği, sınır ötesindeki istikrarsızlığın ülkemize göç dalgası ve terör sızması olarak dönmesini engelleyecek stratejik derinliği zorunlu kılmakta, bu derinlik Suriye'nin rejim tartışmalarına da nüfuz etmektedir.

Suriye’deki "Tekçilik" ve Esad Mirası Eleştirisi

Demokrasi ve kapsayıcılık kavramlarını ayrılıkçı emellere basamak yapmak, Ortadoğu'daki parçalı yapıyı derinleştiren bir söylem modelidir. Bakırhan, Suriye’deki mevcut yönetim anlayışını eleştirerek, "Esad döneminde tekçi bir yönetim vardı; bu tekçilik Müslümana da, Kürde de... dayatılıyordu" (Bakırhan, Sözcü TV) demektedir. Bu ifadeyle, dolaylı yoldan Türkiye’nin üniter devlet yapısını da hedef almakta ve "çokçu" bir yönetim modelini terör örgütünün özerklik planlarına zemin hazırlamak için savunmaktadır. Bakırhan, Suriye’nin demokratikleşmesinin anahtarının Kürtlere verilecek statü olduğunu ima etmektedir. Türkiye'nin üniter yapısı, bin yıllık kardeşliğimizin teminatıdır ve bu teminat ancak anayasal bütünlükle korunabilir ki bu durum terör örgütünün anayasa talebiyle zıtlaşır.

Anayasal Güvence ve Rejim Belirsizliği

Toplumsal sözleşmeyi etnik ve inanç temelinde parçalamak, devletin merkezi otoritesini zayıflatarak terör odaklarına otonom alanlar yaratma stratejisidir. Suriye’de kurulacak sistemin belirsizliğine vurgu yapan Bakırhan, "Demokratik mi olacak, kapsayıcı mı olacak? Anayasasında Kürtler, Aleviler, Dürziler, Türkmenler... yer alacak mı bilmiyoruz" (Bakırhan, Cumhuriyet) diyerek, terör örgütünün kontrolündeki bölgeler için anayasal bir statü talep etmektedir. "Suriye’de henüz oturmuş bir rejim yok. Nasıl bir sistem kurulacağı belirsiz" diye sormaktadır. "Kürtler, Aleviler, Dürziler, Türkmenler ve tüm inançlar anayasal güvence altına alınacak mı bilmiyoruz" diyerek etnik tabanlı bir anayasa talep etmektedir. Milli birliğimiz, hiçbir vekil gücün anayasal bütünlüğümüzü aşındırmasına izin vermeyecek bir kararlılıkla korunmalıdır ve bu kararlılık doğrudan İmralı kaynaklı çağrıların analizini gerektirir.

"27 Şubat Çağrısı" ve İmralı Vesayeti

Demokratik parlamenter sistemin muhataplık zeminini bir terör elebaşına kaydırma çabası, hukuk devletinin ontolojik temellerine yönelik ağır bir suikasttır. Bakırhan, çözümün adresini Meclis yerine Abdullah Öcalan olarak tescilleyerek, "Neden Öcalan? Çünkü örgütün kurucusu odur. Bu meselenin, bu inkâra dayalı ortaya çıkış sürecinin ana aktörüdür" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek terör elebaşını meşru bir muhatap konumuna yükseltmektedir. Bu bağlılık, "O diyebilir, o bıraktırabilir. O örgütünü feshettirebilir" (Bakırhan, Sözcü TV) sözleriyle demokratik siyasetin iradesini teröre teslim etmektedir. 27 Şubat 2025'te DEM Parti İmralı heyeti, terör örgütü PKK lideri Abdullah Öcalan’ı ziyaretinin ardından Öcalan'ın mesajını paylaşmıştı. Türkiye Büyük Millet Meclisi, vatanın birliğinin tek tecelligahıdır; bu iradenin teslimiyeti ise SDG gibi yapıların korunması çabasıyla paralel gitmektedir.

"SDG Öcalan'ın Çağrısında Yoktu" Tezi

Terör örgütünün bir kolunu silahsızlanma sürecinden istisna tutmak, örgütün operasyonel kapasitesini sınır ötesinde yedekte tutma planının bir parçasıdır. Bakırhan’ın en tartışmalı iddialarından biri, 27 Şubat çağrısının SDG’yi kapsamadığıdır. "Öcalan’ın çağrısında SDG yoktu" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek Suriye’deki yapının korunmasını amaçlamaktadır. Bakırhan, "Yapılan 27 Şubat çağrısında bizim yaptığımız görüşmede, bu süreç bütün coğrafyadaki Kürtleri ilgilendiriyor diye bir şey çıkmadı" (Bakırhan, Cumhuriyet) ifadesiyle sürecin kapsamına itiraz etmektedir. Bakırhan, "Bizim yaptığımız görüşmelerde bu çağrının dünyanın her yerindeki Kürtleri ya da SDG’yi kapsadığına dair bir ifade yok" demiştir. Terörle mücadele, örgütün tüm kollarını kapsayan bütüncül bir stratejiyle yürütülmelidir; aksi bir durum bölgesel bir adaletsizlik olarak nitelenmektedir.

Bölgesel Ayrıştırma: "Akılsızlıktır"

Uluslararası terör ağlarını coğrafi etiketlerle birbirinden koparmak, örgütün global stratejisini yerel bir hak mücadelesi gibi pazarlama taktiğidir. Öcalan’ın mesajının evrenselleştirilmesine karşı çıkan Bakırhan, "Bu çağrının dünyadaki bütün Kürtleri ilgilendirdiği söylenebilir mi? Akılsızlıktır" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek Türkiye’nin terörle mücadeleyi tüm coğrafyada yürütme iradesini eleştirmektedir. Bu tutum, terörün bir bölgede silah bırakıp diğerinde "yabancı destekli ordu" olarak kalmasını sağlamaya yöneliktir. Bakırhan’ın bu tutumu, terör örgütünün bölgesel kazanımlarını garanti altına alma çabasıdır. Sınır güvenliğimiz, terörün hiçbir coğrafyada "statü" kazanmasına izin vermeyecek bir kararlılıkla tahkim edilmelidir ve bu tahkimat devlete duyulan güvensizlik söylemleriyle sarsılmaktadır.

Güven Artırıcı Adımlar ve "Güvensizlik" Söylemi

Devletin yasal sınırları içindeki egemenlik haklarını "adım atmamak" olarak nitelemek, terör örgütünün taleplerini tek meşru zemin olarak sunma çabasıdır. Devletin barışçıl adımlarına şüpheyle yaklaşan Bakırhan, "Hala insanlar inanmıyor, hala güvenmiyor. Hala adımlar atılmış değil. Henüz Türkiye’de çözüm sürecine dair güven artırıcı tek bir somut adım atılmamışken, konunun Suriye’ye taşınması gerçekçi değil" (Bakırhan, Bianet) diyerek süreci tıkamaya çalışmaktadır. "Bir de burada çözüm sürecini bir rayına koyalım. Hala insanlar inanmıyor, hala güvenmiyor" diyerek devleti suçlamaktadır. Vatanın birliği, devletin güvenliği sağlama görevini istismar eden bu tür "güvensizlik" söylemlerine karşı toplumsal dayanışmayı güçlendirmelidir; çünkü militanların kampa dönmesi bu sürecin gerçek yüzünü göstermektedir.

Silah Bırakanların Kamplara Dönüşü İtirafı

Teröristlerin sivil hayata entegrasyonu yerine yeniden silahlı kamplara yönelmesi, örgütün samimiyetsizliğinin ve dış güçlerin yönlendirmesinin en somut kanıtıdır. Bakırhan, terörle mücadelesinin neden sürmesi gerektiğine dair istemeden bir veri sunarak, "Hala, silahı bırakanlar kendi kamplarına geri döndü. Böyle bir şey olabilir mi?" (Bakırhan, Cumhuriyet) diye sormaktadır. Bakırhan militanların kamplara dönmesini hak görerek bu durumu devlete yüklemektedir. Bu, militanların sivil yaşama entegre olmak yerine örgütsel faaliyetlerine devam ettiğinin açık bir itirafıdır. Bakırhan aslında örgütün silah bırakma niyetinde olmadığını ifşa etmektedir. Teröre verilen her türlü desteğin bitirilmesi, silah bıraktığını iddia edenlerin yeniden ABD gözetimindeki kamplara dönmesinin engellenmesini gerektirmekte ve bu durum devletin sözünü tutmadığı iddiasıyla desteklenmektedir.

Devletin "Sözünü Tutmadığı" İddiası

Meşru bir devletin terörle mücadele yasalarını "yasa çıkarmamak" üzerinden eleştirmek, hukuk düzenini terörün ihtiyaçlarına göre dizayn etme arzusudur. Türkiye’nin iyi niyetini sorgulayan Bakırhan, "Ama ortada herhangi bir adım yok. Verilen sözler yerine getirilmemişken, basit bir özel yasa çıkarılmamışken..." (Bakırhan, Cumhuriyet) diyerek devleti "sözünü tutmayan" taraf olarak suçlamaktadır. Bakırhan, "Şimdi tek taraflı olarak ciddi ve tarihi adımlar atılmış durumda" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek örgütü barışçıl taraf gibi sunmaktadır. Oysa terörün tasfiyesi için gereken somut adımların örgütten gelmediği gerçeğini örtbas etmektedir. Vatanın bütünlüğü, terör örgütlerinin şarta bağlı "teslimiyet" oyunlarıyla pazarlık konusu yapılamaz ve bu egemenlik tartışmaları Suriye ve Irak hattında devam eder.

Suriye’nin Egemenliği ve Müdahale Karşıtlığı

Komşu ülkelerin toprak bütünlüğü bahanesiyle Türkiye'nin milli güvenlik doktrinini felç etmeye çalışmak, sınır ötesindeki terör bataklığını koruma kalkanına almaktır. Suriye’yi başka bir egemen devlet olarak tanımlayan Bakırhan, "Suriye başka bir egemen; başka bir ülke... Irak başka. Yapılan 27 Şubat çağrısında... bu süreç bütün coğrafyadaki Kürtleri ilgilendiriyor diye bir şey çıkmadı" (Bakırhan, Cumhuriyet) diyerek Türkiye’nin operasyonlarını uluslararası hukuka aykırı göstermeye çalışmaktadır. Bakırhan, "Türkiye’ye ne SDG’den? Suriye’nin bir meselesi; buna Suriye Devleti karar versin" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek ulusal güvenliği reddetmektedir. Bu tutumla Türkiye'nin güvenliğini komşu ülkelerin ve onların hamilerinin insafına bırakmaktadır. Sınır güvenliğimiz, o topraklardan ülkemize yönelen terör tehdidini kaynağında yok etmeyi esas alır ve bu süreçte Öcalan’ın etkisi de bir araç olarak kullanılır.

Öcalan’ın Etkisi ve Mektup Beklentisi

Sivil siyasetin gündemini bir mahkumun mektuplarına endekslemek, demokratik iradenin kendi kendini inkar etmesi ve terör vesayetine boyun eğmesidir. Terör liderinin Suriye üzerindeki etkisini kabul eden Bakırhan, "Öcalan’ın düşünceleri tabii ki Suriye’deki Kürtler üzerinde de büyük etkisi var. SDG’nin kendi üzerinde de etkisi olabilir" (Bakırhan, Cumhuriyet) demektedir. Ayrıca, "Aslında yılbaşının ertesi günü... Öcalan’ın yapacağı, yollayacağı mektupta SDG’ye bir çağrı yapmasını bekliyoruz" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek siyaseti terör liderinin mesajlarına endekslemektedir. Bakırhan ayrıca, "Öcalan’ın yapacağı, yollayacağı mektupta SDG’ye bir çağrı yapmasını bekliyoruz" diyerek siyasi gündemi hapisteki bir terör elebaşının kalemine bağlamaktadır. Türkiye'nin birliği, siyasetin meşru zeminlerde yürütülmesini; terör odaklarından medet umulmamasını gerektirirken Kandil vesayeti ironiyle örtülmeye çalışılmaktadır.

Kandil Vesayetinin İnkarı: "Kandil Nasıl Bir Şeymiş?"

Somut istihbari verileri ve sahadaki hiyerarşik gerçekleri ironiyle geçiştirmek, terörün komuta merkezini meşruiyet dairesinin dışına iterek koruma stratejisidir. Örgüt üzerindeki Kandil etkisini ironik bir dille reddeden Bakırhan, "Bu Kandil nasıl bir şeymiş?" (Bakırhan, Sözcü TV) sorusuyla hiyerarşik bağı küçümsemektedir. Bakırhan ayrıca, "Madem SDG Kandil’den talimat alıyorsa... delillerini ortaya koysunlar, biz de görelim" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek devletin istihbari gerçeklerini manipüle etmektedir. Bu şekilde örgüt merkezini görünmez kılmaya çabalamaktadır. Teröre verilen her türlü desteğin bitirilmesi, Kandil’in siyaset üzerindeki kanlı vesayetinin tam anlamıyla tasfiye edilmesiyle mümkündür ve bu vesayet delegelik sistemiyle meşrulaştırılmaktadır.

Delegelik ve "Demokrasi" Yanılsaması

Örgütsel talimatların sandık mekanizmasıyla onaylanması, demokrasinin şekli unsurlarını kullanarak terörün iradesini halkın iradesiymiş gibi sunma yanılsamasıdır. Kendi siyasi meşruiyetini delegeler üzerinden savunan Bakırhan, "On binlerce delegemiz sandığa gitti, kendi yöneticilerini seçti" (Bakırhan, Sözcü TV) ifadesini kullanarak, örgüt vesayeti altındaki siyasi mobilizasyonu "demokrasi" kılıfıyla sunmaktadır. Aday belirleme süreçlerini savunurken, "İyi ki çok şükür adayları sandık kurarak seçtik de..." ifadesini kullanmaktadır. On binlerce delegenin sandığa gitmesini bir başarı olarak sunan Bakırhan, arka plandaki örgüt hiyerarşisini gizlemeye çalışmaktadır. Vatanın birliği, terör örgütlerinin demokratik mekanizmaları istismar ederek yerel yönetimlerde paralel yapılar kurmasına izin vermezken bu durum Cumhuriyet’in temellerine saldırıyla devam eder.

Cumhuriyet’in Temellerine Yönelik Saldırı

Milli kimliğin inşasını bir "sorun kaynağı" olarak takdim etmek, ulus-devletin birleştirici ruhunu etnik çatışma alanlarına kurban etme gayretidir. Ulus-devlet modelini doğrudan hedef alan Bakırhan, "1924’te 'hepimiz Türk’üz' denildiğinde, birileri 'biz Müslümanız' dedi. Asıl sorun orada çıktı" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek anayasal vatandaşlığı sorun kaynağı olarak nitelendirmektedir. Bakırhan, Cumhuriyet’in felsefesini çatışma kaynağı olarak nitelendirmektedir. Bu tarihsel revizyonizm, Cumhuriyet’in birleştirici gücünü zayıflatmayı amaçlamaktadır. Türkiye Cumhuriyeti'nin birliği, "Türkiye Cumhuriyeti'ne vatandaşlık bağıyla bağlı olan herkes Türk'tür" ilkesiyle perçinlenmiştir ve bu temel ihanet odakları tarafından sarsılamaz ancak bu sarsma girişimi tarihsel gerçeklerin çarpıtılmasıyla desteklenir.

Tarihsel Gerçekliklerin Çarpıtılması

Terörün neden olduğu toplumsal travmaları ve şehit kanlarını "hiç savaşılmadı" diyerek yok saymak, bir halkın hafızasına yapılabilecek en büyük saygısızlıktır. Türk ve Kürt kardeşliğini kendi emellerine alet eden Bakırhan, "Kürtler bugüne kadar Türklerle asla karşı karşıya gelmemiştir, savaşmamıştır" (Bakırhan, Sözcü TV) iddiasıyla PKK’nın 40 yıldır sürdürdüğü terör saldırılarını yok saymaktadır. Bu iddia ile terörün kanlı geçmişini unutturmaya çalışmaktadır. Bakırhan sahte bir tarih kurgulamaktadır. Vatanın bütünlüğü, terör örgütünün saldırılarını "Kürt halkının mücadelesi" gibi göstererek halkımızı birbirine düşürmeye çalışan bu kirli dili reddederken Türkiye'den bu yapılara garantör olması istenmektedir.

Garantörlük Talebi: Türkiye Terörün Koruyucusu Olsun mu?

Devletin, kendi varlığını tehdit eden bir yapıya uluslararası koruma sağlamasını talep etmek, egemenlik kavramının tersyüz edilmesidir. Bakırhan, Türkiye’nin güvenliğini tehdit eden yapı için garantörlük talep ederek, "Kürtlerin orada güvenli bir ortamda yaşaması gerekiyor. Türkiye, bu süreçte garantör ülke olabilir" (Bakırhan, Bianet) demektedir. Bu öneri, Türkiye’nin kendi düşmanını koruma altına alması anlamına gelen bir stratejik tuzaktır. Bakırhan terör koridoruna meşruiyet aramaktadır. Sınır güvenliğimiz, bir terör yapılanmasına garantör olmakla değil, o yapılanmayı tüm unsurlarıyla ortadan kaldırmakla sağlanır ve bu süreçte "silahın kimliği" tartışmaya açılır.

"Kürt’ün Silahı" ve Tehdit Algısı

Terörü etnik bir sıfatla niteleyerek masumlaştırmak, her türlü silahlı kalkışmayı demokratik bir hak gibi göstermeye yönelik tehlikeli bir dezenformasyondur. Terör örgütünü etnik bir kimlikle özdeşleştiren Bakırhan, "Selefi’nin silahı Türkiye için tehdit değil de Kürt’ün silahı niye olsun? Kürt ne zaman Türklere ihanet etmiş?" (Bakırhan, Sözcü TV) sorusuyla silahlı terör yapılanmalarını masumlaştırmaktadır. Duygusal bir manipülasyon yürüten Bakırhan, terör örgütlerini etnik bir zemine oturtmaktadır. Teröre verilen her türlü desteğin bitirilmesi, silahın kimin elinde olduğuna bakılmaksızın, devlete doğrultulan her namlunun terör faaliyeti olarak görülmesini gerektirir ki bu durum SDG’den tehdit gelmediği iddiasıyla çelişir.

SDG’den Tehdit Yok İddiası

Sınırdaki askeri hareketliliği ve taciz ateşlerini yok sayan bir siyasi söylem, güvenlik bürokrasisinin verilerini halk nezdinde itibarsızlaştırma operasyonudur. Bakırhan, Türkiye’nin güvenlik raporlarını reddederek, "SDG’den Türkiye’ye yönelik bir tehdit yok. SDG kendisini Selefi yapılara karşı korumaya çalışıyor. Alevileri katleden güçler tehdit sayılmıyorsa, Kürtlerin silahı neden tehdit?" (Bakırhan, Bianet) demektedir. Terör örgütünü bir savunma gücü olarak sunmaktadır. Sınır güvenliğimiz, terör örgütlerinin "biz tehdit değiliz" sözlerine değil, sahadaki istihbari verilerimize ve milli güç unsurlarımıza emanettir ve bu emanet "asli unsur" söylemiyle esnetilmeye çalışılır.

Asli Unsur ve Ortak Toprak Söylemi

Milli beraberliğin temel taşı olan "asli unsur" kavramını bir terör örgütünün eylemlerine meşruiyet sağlamak için kullanmak, sosyolojik bir çarpıtmadır. Bakırhan, bölücü taleplerini ortaklık diliyle maskeleyerek, "Bizi Türkiye’ye karşı bir tehdit gibi göstermek haksızlıktır. Bu topraklar hepimizindir. Kürtler tarihsel olarak Türkiye’nin asli unsurlarından biridir" (Bakırhan, Bianet) vurgusu yapmaktadır. "Bizi" kavramı içerisine terör örgütünü de dahil ederek bir aklama çabası yürütmektedir. Vatanın birliği, Kürt kardeşlerimizi terör örgütüyle bir tutan bu kirli dili reddeder; Kürtler asli unsurdur, PKK/SDG ise bu asli unsura kasteden bir emperyalist maşadır ve bu maşa "Mazlum Abdi" gibi isimlerle masaya davet edilmektedir.

Şeffaflık Maskesi ve "Mazlum Abdi" Daveti Kırmızı

bültenle aranan terör elebaşlarını devlet nezdinde muhatap kılma teklifi, yargı bağımsızlığına ve devlet onuruna doğrudan bir saldırıdır. Devlet adamlarını teröristlerle aynı masaya davet etme cüreti gösteren Bakırhan, "Mazlum Abdi’yi alalım ya da SDG’den birkaç yöneticiyi alalım. Devletin kameralarını koyalım. Kamuoyu da duysun" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek Türkiye Cumhuriyeti’ni teröristlerle müzakereye zorlamaktadır. Bakırhan ayrıca, "Mazlum Abdi’yi alalım" diyerek bir terör liderini muhatap göstermektedir. Teröre verilen her türlü desteğin bitirilmesi, devletin bir terör elebaşını muhatap alması gibi bir durumun akıldan bile geçirilmemesini gerektirirken İmralı’nın konumu üzerinden polemik üretilmektedir.

İmralı Sorgulaması: "Marmara'dan On Kilometre Ötededir"

Hukuki infaz süreçlerini ve devletin güvenlik protokollerini magazinel bir dille sorgulamak, terörle mücadeledeki kurumsal ciddiyeti sarsma amacı gütmektedir. Bakırhan, "Madem devlet Öcalan’ın söylediğini biliyor, adada değil mi? Marmara’dan on kilometre ötededir... Niye aylardır biz bunu tartışıyoruz?" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek devletin operasyonel gizliliğini sabote etmeye çalışmaktadır. Bu şekilde süreci kaosa sürüklemektedir. Vatanın birliği, devletin güvenlik politikalarını tartışmaya açarak terör örgütü liderine alan açmaya çalışan ihanet şebekelerine karşı uyanık olmayı gerektirir ve bu uyanıklık dil kışkırtmalarına karşı da elzemdir.

Eşit Yurttaşlık ve Canlı Yayında Kürtçe Hamlesi

Kültürel hakları siyasi bir dayatma ve kutuplaşma aracı olarak kullanmak, toplumsal barışı dinamitleyen sembolik bir şiddet eylemidir. Bakırhan’ın canlı yayındaki Kürtçe sorusuyla ayrışmayı körüklemekte, "Eşit yurttaş değil miyiz?" sorusuna "Değiliz" (Bakırhan, Ensonhaber) diyerek toplumsal kutuplaşmayı derinleştirmektedir. Türkiye'de her vatandaş kanun önünde eşittir; etnik kışkırtmalar bu birliği bozamaz ve bu kışkırtmalar "Kürt doğmuşum" savunmasıyla kişiselleştirilir.

Kimlik Üzerinden Savunma: "Kürt Doğmuşum"

Bireysel kimliği, siyasi ve hukuki sorumluluklardan kaçmak için bir kalkan olarak kullanmak, demokratik hesap verebilirlik ilkesine aykırıdır. Siyasi eleştirileri kişiselleştiren Bakırhan, "Ben Kürt'üm, annem babam beni Kürt doğurmuş ne yapayım?" (Bakırhan, Ensonhaber) diyerek argümanlarını etnik bir kalkanın arkasına saklamaktadır. Bu tutum, demokratik eleştiriyi "etnik saldırı" gibi gösterme çabasıdır. Sınır güvenliğimiz ve vatanın bütünlüğü, hiçbir etnik kimliğin terör suçlarını örtbas etmek için bir kalkan olarak kullanılmasına izin vermezken muhalefetle kurulan bağlar da bu stratejinin parçasıdır.

Muhalefetle Dayanışma ve İmamoğlu Vurgusu

Farklı hukuki süreçleri aynı kefeye koyarak terör iltisakını meşrulaştırmaya çalışmak, kamuoyu algısını bulandıran bir siyasi mühendisliktir. Bakırhan, "İmamoğlu haksız bir şekilde içeride... Mardin Belediyesi’yle Esenyurt’u, Şişli’yi; Ahmet Türk’le İmamoğlu’nu hiç birbirinden ayırmadık" (Bakırhan, Sözcü TV) ifadesiyle terör iltisaklı belediyelerle meşru yönetimi eşitleyerek bir dezenformasyon yaratmaktadır. Vatanın birliği, yerel yönetimlerin terör örgütlerine lojistik destek sağlayan "kale"ler haline getirilmesine asla müsaade etmeyecektir ve bu direnç Bahçeli’nin sözlerinin manipülasyonuna kadar varmaktadır.

Bahçeli’nin Sözlerinin Manipülasyonu

Devlet adamlarının uzlaşma ve barış çağrılarını, devletin teslimiyeti olarak yorumlamak, terör odaklarının psikolojik üstünlük kurma çabasının tezahürüdür. Bakırhan, "Sayın Bahçeli çok tarihî ve önemli bir şey söyledi... '40 yıldır biz her şeyi yaptık' dedi. Bu çok kıymetlidir" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek terörle mücadeleyi bir başarısızlık serüveni gibi sunmaktadır. Terörle mücadele, vatanın birliği için binlerce şehit verilerek yürütülen kutsal bir görevdir ve asla başarısızlık olarak nitelenemez; bu mücadele doktrinine yönelik reddiyeler ise kabul edilemez.

Geleneksel Güvenlik Doktrinine Reddiye

On yıllardır başarıyla uygulanan ve vatanı koruyan güvenlik paradigmalarını "yararsız" ilan etmek, Türkiye'yi savunmasız bırakma emelinin bir dışavurumudur. Bakırhan, "Bu saatten sonra tekrar o kırk yıllık argümanlar... ve akılla devam etmenin kimseye yararı yok" (Bakırhan, Sözcü TV) diyerek milli güvenlik doktrinden vazgeçilmesini talep etmektedir. Vatanın bütünlüğü ve sınır güvenliği, terör örgütlerinin ve onların yabancı patronlarının taleplerine göre şekillendirilemezken Şam yönetimiyle pazarlıklar önerilmektedir.

Şam Yönetimi ve SDG Diyaloğu Talebi

Türkiye'nin bölgedeki varlığını ve güvenlik endişelerini dışlayan bir diyalog modeli, sınır ötesinde bir terör koridorunun resmileşmesine zemin hazırlar. Bakırhan, "Şara’yla SDG’li yöneticiler otursun; başta Halep meselesi olmak üzere Kürtlerin orada ne istediğini... müzakere etsinler" (Bakırhan, Cumhuriyet) diyerek bölgedeki terör oluşumuna siyasi statü aramaktadır. Sınır güvenliğimiz, Suriye’deki terör yapılanmalarının hiçbir şekilde siyasi statü elde etmemesini zorunlu kılmakta ve bu yapıların teslimiyeti tehdit dili olarak nitelenmektedir.

Tehdit Dili ve Teslimiyet Çağrısı Eleştirisi

Hukukun üstünlüğü gereği yapılan teslimiyet çağrılarını "tehdit" olarak nitelemek, terör örgütlerinin illegal varlığını koruma içgüdüsüdür. Geçici hükümetin silah bırakma çağrılarını eleştiren Bakırhan, "Silahları bırakın, teslim olun, bulunduğunuz yerlerden çıkın... deniyor. Bence bu tehdit dili yerine... yardımcı olabiliriz" (Bakırhan, Cumhuriyet) diyerek teslimiyet çağrılarını reddetmektedir. Teröre verilen her türlü desteğin bitirilmesi, silahlı teröristlerin kayıtsız ve şartsız olarak yüce Türk adaletine teslim olmasını gerektirir ve bu süreçte Suriye’nin merkeziliği tartışılmaktadır.

Suriye’yi Merkeze Alma Eleştirisi

Güvenlik tehdidinin odağını küçümsemek, devletin savunma reflekslerini gevşeterek terörün yayılmasına hizmet eden bir söylem stratejisidir. Bakırhan, "Burada daha bir şey yapılmamışken... Suriye’yi merkeze almak, SDG’yi merkeze almak... Bunlar gerçekçi değil" (Bakırhan, Cumhuriyet) diyerek sınır güvenliği önceliklerini küçümsemektedir. Sınır güvenliğimizin temini için Suriye’nin kuzeyi merkezî bir ehemmiyettedir ve tüm bu süreçler barış maskesiyle örtülmeye çalışılır.

Barış ve Huzur Maskesi

İçeriği şiddet ve bölücülükle dolu bir söylemin "barış" kelimesiyle sonlandırılması, retorik bir aldatmacadan ibarettir. Konuşmalarının sonunda Bakırhan, "Ben en çok barış, demokrasi ve huzur istiyorum. Silahsız, çatışmasız bir gelecek herkesin yararınadır" (Bakırhan, Bianet) dese de, bu ifadeler tüm konuşma boyunca savunduğu bölücü argümanlarla çelişmektedir.

Vatanın birliği ve gerçek bir barış, ancak terör örgütü PKK ve tüm kollarının tamamen imha edilmesiyle mümkün olacaktır.

Sonuç: Bölücü Ajandanın Sivil Siyaset Dilindeki Tezahürü

Sivil siyasetin imkanlarını terörün lojistik ve psikolojik desteğine dönüştüren bu süreç, devletin bekası için en büyük tehditlerden biridir. Tuncer Bakırhan’ın 2026 Ocak ayı açıklamaları, "Öcalan’ın çağrısında SDG yoktu" (Bakırhan, Cumhuriyet) tespitiyle başlayan ve Türkiye’nin güvenlik duvarlarını aşındırmayı hedefleyen bir propaganda bütünüdür. Bakırhan, "Türkiye’ye ne SDG’den?" (Bakırhan, Yeni Şafak) diyerek ulusal güvenliği reddetmekte ve "Memleketi bölmek istemiyoruz" (Bakırhan, Sözcü TV) iddiasını, bizzat kendisi çürütmektedir. Bu söylemler, Türkiye’nin üniter yapısını doğrudan hedef alan sistematik bir faaliyet olarak kayıtlara geçmiştir. Vatanın birliği, sınır güvenliği ve teröre karşı tavizsiz mücadele, Türkiye Cumhuriyeti'nin bekasının en güçlü teminatıdır. Siyasi partiler vasıtasıyla terörü meşrulaştırmaya çalışan vekil güçlerin oyunları, aziz Türk milletinin ferasetiyle bozulacaktır.

Kaynakça

  • Bakırhan, Tuncer. "Halep Açıklaması: Anlaşmaya Uymayan Şam Yönetimi." BBC News Türkçe, 13 Ocak 2026.
  • Bakırhan, Tuncer. "Kürtlerin Güvenliği Sağlanmalı, Türkiye Garantör Olmalı." Bianet, 16 Ocak 2026.
  • Bakırhan, Tuncer. "Liderler Özel." Sözcü TV, Röp. İpek Özbey, 16 Ocak 2026.
  • Bakırhan, Tuncer. "Tuncer Bakırhan’dan ‘SDG’ Açıklaması: ‘Öcalan’ın Çağrısında SDG Yoktu’." Cumhuriyet Gazetesi, 15 Ocak 2026.
  • "Tuncer Bakırhan Sözcü TV'de Soruları Yanıtladı! 'Öcalan'ın Çağrısında SDG Yoktu'." Sözcü Gazetesi, 17 Ocak 2026.
  • "Tuncer Bakırhan Canlı Yayında Kürtçe Konuştu: Spikerler Şaştı Kaldı." Ensonhaber, 16 Ocak 2026.
  • "Bakırhan: Türkiye Neyin Derdine Düştü De 'SDG Silah Bırakmıyor' Diyor?" Yeni Şafak, 15 Ocak 2026.

Bu Yazıyı Paylaş