Bir Bayram, İki Nesil

Son bayramda bütün aile bir araya gelmişti.
Büyükbabalar, büyükanneler, amcalar, halalar…
İki, hatta üç nesil aynı sofranın etrafında buluşmuştu.

Bayramlaşma bitmiş, büyükler çaylarını yudumluyor, çocuklar ise hediyelerinin peşinden koşuşturuyordu.

Tam o sırada yeğenim sordu:

“Amcalar, dayılar, teyzeler…
Siz eskiden nasıl yaşıyordunuz?
Televizyonsuz, internetsiz, bilgisayarsız…
WLAN yok, Bitcoin yok, cep telefonu yok…
Facebook, Twitter, YouTube, Instagram, Tik Tok, WhatsApp yokken?”

Bir an sessizlik oldu.

Sonra dede konuştu.

Sesi sakindi…
Ama söyledikleri ağırdı:

“Evet,” dedi, “siz bugün her şeye sahip olup hiçbir şeyin kıymetini bilmeden yaşıyorsunuz.
Biz ise neredeyse hiçbir şeye sahip olmadan, ama insan gibi yaşadık.”

O anda odanın havası değişti.

“Bizim zamanımızda okuldan sonra önce ödev yapılırdı.
Sonra sokağa çıkılır, gerçek oyunlar oynanırdı.

Biz arkadaşlığı ekranda değil, hayatın içinde öğrendik.
Sanal kalabalıkların içinde değil, gerçek insanların yanında büyüdük.

Oyuncaklarımızı kendimiz yapardık.
Ve o oyuncaklar, bugün vitrinden alınan en pahalı şeylerden daha kıymetliydi.

Ailelerimiz zengin değildi.
Ama bize eşya değil, karakter bıraktılar.
Mal mülk değil, terbiye bıraktılar.
Rahatlık değil, dayanma gücü bıraktılar.

Bizim PlayStation’ımız yoktu…
Ama kapısı çalınmadan girilen dostluklarımız vardı.

Laptoplarımız yoktu…
Ama diz dize oturup saatlerce konuşabildiğimiz insanlar vardı.

Akşamları ekranlara değil, birbirimizin yüzüne bakardık.
Ailece oturur, hikâyeler anlatır, siyah-beyaz fotoğraflara bakar; hayatın aslında ne kadar renkli olduğunu orada anlardık.”

Dede sustu.
Çayından bir yudum aldı.

Sonra bu kez daha derinden konuştu:

“Biz… anne babasını dinleyen son nesiliz.
Ama aynı zamanda çocuklarını anlamaya çalışan ilk nesiliz.

Yani biz, iki dünya arasında kalmış bir nesiliz.
Bir yanımız geçmişte, bir yanımız bugünde…
Ve her geçen gün biraz daha azalıyoruz.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra son sözünü söyledi:

“Biz yokluk içinde büyüdük… ama insan kalmayı başardık.
Siz bolluk içinde büyüyorsunuz…”

Bir an durdu.

Herkesin gözünün içine bakarak devam etti:

“İnsan kalmak, sahip olduklarınızla değil… vazgeçebildiklerinizle ölçülür.

Ve korkarım ki, sizler her şeye sahip oldukça… kendinizi kaybediyorsunuz.”

O an kimse konuşmadı.

Çünkü bazı sorular vardır…
cevabı verilmez.
Sadece insanın içine oturur.
Umarım insanoğlu sadece insan kalmayı başarır.

Kalın sağlıcakla.