Bir milletin felaketi savaşta yenilmesi değildir, adını unutmasıdır

Türk milleti tarihinin en ağır günlerini yaşadı. Balkanlar'dan sürüldü, Çanakkale'de ölüm kalım savaşı verdi, Anadolu işgal edildi. Ama bütün bunlara rağmen ayakta kaldı. Çünkü adını unutmadı.

Bugün ise Türk milletinin karşı karşıya bulunduğu tehlike ne bir işgal ordusudur ne de cephede bekleyen düşman birlikleridir. Bugünün tehlikesi, Türk milletine kendi adını unutturma girişimidir.

Yıllardır adım adım yürütülen politikaların ortak noktası budur.

Önce devletin adındaki "T.C." ibaresi tartışma konusu yapıldı.

Sonra Andımız hedefe konuldu.

Ardından Türk kimliği ve Türk milleti kavramı sürekli sorgulanmaya başlandı.

Öyle bir noktaya gelindi ki Türküm demek doğal bir vatandaşlık bilinci olmaktan çıkarılıp savunulması gereken bir tavır haline getirildi. Türk milletinin varlığını ve birliğini savunan insanlar ise ırkçılıkla suçlandı.

Dünyanın hiçbir ülkesinde böyle bir garabet yoktur.

Amerika'da Amerikalı olmak suç değildir.

Fransa'da Fransız olmak suç değildir.

Almanya'da Alman olmak suç değildir.

Ama Türkiye'de Türküm demenin bile tartışıldığı bir siyasi iklim oluşturulmuştur.

Çünkü hedef doğrudan doğruya Türk milleti kavramıdır.

Bugün iktidarın kullandığı siyasi dil dikkatle incelendiğinde etnik kimliklerin sürekli öne çıkarıldığı görülmektedir. Türk, Kürt, Arap şeklindeki vurguların sıklaşması tesadüf değildir. Bu söylemler vatandaşları ortak bir milli kimlik altında birleştirmek yerine etnik kökenler üzerinden tanımlayan bir anlayışın yansımasıdır.

Oysa Türkiye Cumhuriyeti bir etnik topluluklar federasyonu olarak kurulmamıştır.

Türkiye Cumhuriyeti bir milli devlettir.

Onun kurucu unsuru Türk milletidir.

Bu gerçeğin sulandırılması, Cumhuriyetin temel harcının gevşetilmesi anlamına gelir.

Çözüm süreci adı verilen dönem de bu açıdan dikkatle değerlendirilmelidir. Terörün bitmesini istemek elbette herkesin ortak arzusudur. Ancak terörü bitirmek başka, terörün ortaya attığı siyasi tezleri meşrulaştırmak başka şeydir.

Bugün "terörsüz Türkiye" söylemi etrafında yürütülen her tartışma bu açıdan dikkatle izlenmelidir. Çünkü Türk milleti geçmişte de benzer süreçlerin nasıl sonuçlar doğurduğunu görmüştür.

Türkiye'nin çok uluslu, çok dilli ve gevşek yapılı bir modele dönüştürülmesi yönündeki talepler yeni değildir. Bunlar yıllardır farklı ambalajlarla toplumun önüne getirilmektedir. Kimi zaman demokrasi adı altında, kimi zaman barış adına, kimi zaman da özgürlük söylemleriyle...

Ancak sonuç değişmemektedir.

Türk milleti ortak paydasının zayıflatılması.

Milli devlet anlayışının aşındırılması.

Ve etnik kimliklerin siyasetin merkezine yerleştirilmesi.

Göç politikaları da bu tablonun dışında değildir. Milyonlarca düzensiz göçmenin kontrolsüz biçimde ülkeye yerleşmesine göz yumulmasının ekonomik sonuçları kadar milli sonuçları da vardır. Demografik yapı değişirken, sınır güvenliği zayıflarken ve toplumsal dengeler sarsılırken buna sadece insani bir mesele olarak bakmak mümkün değildir.

Çünkü devletler sadece topraklarını değil, milli kimliklerini de korumak zorundadır.

Bugün yaşananların tamamına birlikte bakıldığında ortaya çıkan manzara kaygı vericidir.

Türk adının tartışılması...

Türk kimliğinin geri plana itilmesi...

Andımızın kaldırılması...

Etnik siyasetin güç kazanması...

Kontrolsüz göç politikaları...

Bunların her biri ayrı ayrı değerlendirilebilir.

Ancak bir bütün olarak bakıldığında hepsi aynı soruyu gündeme getirmektedir:

Türk milletine adı mı unutturulmak isteniyor?

Çünkü tarih bize şunu öğretmiştir:

Bir millet önce adını kaybeder.

Sonra hafızasını.

Sonra birliğini.

Sonra da devletini.

Türk milletinin bugün ihtiyacı olan şey etnik ayrışmalar değil milli birliktir.

Kimliksizleşme değil milli şuurdur.

Unutmak değil hatırlamaktır.

Hatırlanması gereken ilk şey de şudur:

Bu ülkenin adı Türkiye Cumhuriyeti'dir.

Bu devletin sahibi Türk milletidir.

Ve bir milletin felaketi savaşta yenilmesi değildir.

Asıl felaket, adını unutmasıdır.