Köşe Yazısı

Birlik Diye Diye Parçalanan Milliyetçiler ve Emmioğulları Gerçeği

Muharrem Kızılkaya
Muharrem Kızılkaya
3 dk Sesli Dinle 2

Ben Almanya’dan gelince, benim Emmioğulları sağ olsun; yanıma gelirler. İki bahçeden, bağdan, tarladan, hasattan konuşulur, ardından çaylar, gözlemeler gelir; sohbet koyulaşır.

Muhabbet daha başlamadan biri söze girer:
“Memleket elden gitti! Bölündük, parçalandık, bittik battık!”

Hemen diğeri atlar:
“Emmioğlu, biz varız Allah’ın izniyle! Korkma, bir şey olmaz!”

Derken üçüncüsü devreye girer, sesi yükselir:
“Siz satıldınız! İktidarın uşağı oldunuz!”
Başka biri ekler:
“Siz kurt musunuz, koyun musunuz… belli değil!”

Bu defa öteki Emmioğlu dayanamaz:
“Asıl sizin kimlerle olduğunuz belli! Dün FETÖ, PKK… Bugün kiminle olduğunuz belli değil! Siz zaten barış istemiyorsunuz!”

Köyde çiftçilik yapan Emmioğlu ise namazdan selamı verir vermez, daha seccadeden kalkmadan patlar:
“Sizin itikadınız zayıf! Ne bu bölünmüşlük? Biraz şükür etseniz, imanınız güçlense, ümmet etrafında birleşseniz hiçbir şey olmaz!”

Sonra hepsi birden aynı nakaratı döndürür:
“Bunların bir bildiği vardır! Bizim bildiklerimizi bilmiyorlar mı?
Bunlar bu işi kökten halledecek Allah’ın izniyle!”

Ve final mutlaka gelir:
“Bugün Recep Tayyip Erdoğan dünyayı yönetiyor! Trump’a, Putin’e istediğini yaptırıyor.
Devlet Bahçeli boş adam mı? Tayyip’in akıl hocası o! Sen ne anlarsın?”

Tam o sırada, sanki hepsi hadis hükmündeymiş gibi o “imanı kuvvetli” Emmioğlu söze girer:
“Bizim şer gördüğümüzü onlar memleket için yapıyor! Siz anlamazsınız.”

Oysa belki de onların tek bildiği, senin bu saflığındır.
Bir ülkeyi çürüten şey tam da bu cehalettir.

Ben yine derim:
“Emmioğulları, gelin bir olalım, birlik olalım. Birlikten güç doğar.”

Ülkücülüğün değer verdiği Gaspıralı İsmail’in sözü bellidir:
“Fikirde birlik, dilde birlik, işte birlik.”
Ben de aynısını söylerim.

Ama Emmioğullarında birlik sadece sloganda var; gerçekte yok. Mantık ters çalışıyor.

Hepsi kendi içinde “ülkücü”, milliyetçi… ama iktidar ülkeyi bölecek diye birbirlerinden ayrılıp yedi-sekiz kola bölünmüşler.
Oysa tarihte nice komutan vardır;
orduya birlik kazandırmak yerine her birliği kendi hizbine ayırmış, tek bir yumruk yaratacağına yüz farklı parçaya bölmüştür.
Sonuç değişmez:
Yüz farklı komutan, ama sıfır ordu.

Bahçedeki işini bırakıp yanımıza gelen, ileri yaşta emekli öğretmen bir Emmioğlu daha var; bize göre biraz “goministtir.” Oturur ve her defasında aynı şeyi söyler:
“Boş boş konuşuyorsunuz! Siz CHP ile olmadığınız müddetçe bu sistemde iktidar yüzü göremezsiniz.”

Bu sözleri duyan seküler Türk milliyetçisi Emmioğlu hafif bir “olabilir” imasında bulunur.
Ama diğerleri hemen çullanır:
“Bırak şu kefere CHP’yi! Bunlarla mı? Bu parti Atatürk’ün partisi değil artık!”

Derler de…
Ne hikmetse, Atatürk’ü de hiç sevmezler.

Siyasal İslamcı bir parti çıktı; süreç içinde hızla siyasal paracı bir partiye dönüştü.
Önünde ne kadar sol, sağ, liberal parti varsa hepsini parmağında oynatıyor.

Ama Emmioğulları hâlâ birbirine bağırıyor:
“Memleket elden gidiyor!”

Oysa memleketi asıl tüketen, onların kör bağlılığı, cahil sadakati ve yedi kola bölünmüş akıllarıdır.

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Muharrem Kızılkaya

    Merhaba Semih bey, tespitleriniz çok doğru ve yerinde kolay değil toplumsal dönüşme sürüyor.

  • Semih Kutlu

    Bütün bu darmadağınıklığın nedeni, başımızda adam gibi Türk bir Devlet adamı olmayışındandır. Atatürk'ten sonra gelenler ortada. Koyunun olmadığı yerde farelere Abdurrahman Çelebi denilen dönemi yaşarken, ne bekleyebilirsin. İslam denilen siyasi partinin de amacı buydu, Türkleri parçalamak. Başardı da. CHP beş para etmez. İyi parti yalpalıyor, daha kimliğini oturtamamış. Ümmetçiliği Türk olmanın önüne koyarsan olacağın buydu. Ancak gençler ümmetçiliği şiddetle reddediyor, Türk Milliyetçiliği gerçek anlamını yeni nesilde buluyor. Atatürk büyüyor, güçleniyor. Bu karanlık dönemi onlar aşacaklar.

Bu Yazıyı Paylaş