Bizim mahallede Türk kalmadı 

Bizim mahallede eskiden herkes birbirini adıyla bilirdi.

Kimse kimseye “Sen nesin?” diye sormazdı.

Çünkü insanlar birbirini kimliğiyle değil, insanlığıyla tanırdı.

Aynı cenazede ağlar, aynı düğünde oynar, aynı askere uğurlamada omuz omuza dururduk.

Kürt’ü de vardı, Laz’ı da…
Çerkez’i de vardı, Boşnak’ı da…

Ama kimse bunları saymazdı.

Çünkü o yıllarda insanlar birbirini etnik kökeniyle değil, mahalledeki yeriyle bilirdi.

“İyi adamdır” derlerdi.
“Dürüst adamdır” derlerdi.

Şimdi öyle mi?

Şimdi selam vermeden önce soy kütüğü soruluyor.

Bir sabah uyandık; meğer yıllardır aynı apartmanda değil, Birleşmiş Milletler toplantısında yaşıyormuşuz.

Herkes birbirine kim olduğunu anlatmaya başladı.

Biz yıllarca aynı sofrada oturduğumuz insanları yalnızca komşu bildik.

Meğer herkesin ayrı bir kimliği, ayrı bir hesabı, ayrı bir hikâyesi varmış.

Şimdi mahallede herkes geçmişini araştırıyor.

Birisi “Ben aslında Orta Asyalıyım” diyor.
Diğeri “Bizim kök Kafkasya’dan” diyor.

Bir başkası DNA testi yaptırıp kendine yeni millet arıyor.

Yakında apartman toplantıları nüfus sayımıyla başlayacak diye korkuyorum.
Eskiden bu memlekette ortak bir aidiyet vardı.

İnsanlar farklıydı ama aynı ülkeye ait hissederdi.

Şimdi herkes kendi kimliğini büyütüyor, ortak olan ne varsa küçülüyor.

Aynı bayrağın altında yaşayan insanlar birbirine yabancılaşırken, siyaset ekranlarda birlik nutukları atıyor.

Televizyonlarda herkes kardeş ilan ediliyor ama sokakta insanlar birbirinden şüphe ediyor.

Galiba en tehlikeli ayrılık da budur:

Bir toplumun birbirine yabancı hale gelmesi…

Biz yıllarca aynı askerde nöbet tuttuk.
Aynı türküleri söyledik.
Aynı bayram sabahlarında birbirimizin kapısını çaldık.
Kimse kimseye mezhebini, kökenini, anadilini sormadı.

Şimdi ise herkes birbirine ne olmadığını anlatıyor.

“Ben şu değilim.”
“Ben bundan değilim.”
“Ben onlardan değilim.”

Sanki ortak olmak ayıpmış gibi…

Belki mesele farklılık değildir.
Çünkü bu topraklar yüzyıllardır farklı insanlarla yaşadı.

Belki mesele; farklılıkların artık birlikte yaşamanın zenginliği değil, siyasetin hammaddesi haline gelmesidir.

İnsanlar artık fikir üretmiyor.

Kimlik üretiyor.
Ve siyaset, ortak geleceği konuşmak yerine sürekli geçmiş yaralarını kaşıyor.

Çünkü bölünmüş toplum daha kolay yönetiliyor.

Birbirinden korkan insanlar aynı masada oturamıyor.
Aynı masada oturamayan toplum ise giderek millet olma duygusunu kaybediyor.

Galiba biz en çok bunu kaybettik:

Birbirimize “biz” diyebilme duygusunu…

Şimdi herkes kendi mahallesini savunuyor.

Ama kimse memleketi konuşmuyor.

Oysa bir ülkeyi ayakta tutan şey sadece sınırlar değildir.

Ortak hafızadır.
Ortak kaderdir.
Birlikte yaşama iradesidir.

Ve bunlar zayıfladığında…

Mahallede gerçekten ulus kalmıyor.
Çünkü artık kimse komşu olmuyor.

Kalın sağlıcakla