İYİ Parti / Kongreye doğru…

Tam on yıl öncesi “MHP, despotizm ve ötesi” başlıklı yazım şöyle sonlanıyordu. “Ve AKP’nin tek başına iktidarı gibi, başkanlığın yolu da aynı bahçeden -pardon Bahçeli’den- geçebilir” (Yeniçağ, 16 0cak, 2016).

Bahçeli’nin siyasette tutulması karşılığı, bir siyasi ilticanın hazin öyküsü…

Kuruluş hikayesi

Otoriter rejimlerde hukuk, muktedirlerin siyasi çıkarlarına göre şekil alır. Müzmin edilgenliğe karşı, MHP’nin içinden yükselen dip dalganın yolu, hukuk denilen kontrollü yapının duvarlarına çarpınca, biz de İYİ Partiyle tanışmış olduk.

Ve fakat, siyasetin geleneksel kurgusunun İYİ Partiyi zorlayacak temel dinamiklerle dolu olabileceği pek de tahmin edilemezdi

Siyasal spektrumdaki konumu itibarıyla İYİ Parti aslında hem iktidarın hem de CHP’nin kapsam alanına müdahil olabilecek bir pozisyon taşımaktaydı. Öyle ki biriyle aynı sosyolojik alanı paylaşması, diğeriyle de muhalefette büyüme istidadı gösterecek alternatif bir parti olması açısından… Bu durum aslında, kullanışlı karşıtlıktan beslenen iki kutuplu düzenin çarkına çomak sokmak anlamındaydı.

Geleceğe ilişkin sağlıklı restorasyon açısından İYİ Partinin geçmişte yaşadığı sorunların bir sebep-sonuç ilişkileri içinde analiz edilmesi zorunlu görünüyor.

Hegemonik ilişkiler

Siyasi hayata daha “merhaba” demeden seçime katılmak için CHP ile zorunlu iş birliğinin, zamanla İYİ Partinin özgürlük alanı daraltan bir anlayışa evrileceğini tahmin etmek zordu.

Çünkü her şeyin kazanmak üzerine planlandığı apaçıktı.

Altılı masa serüveni, İYİ Parti açısından travmatik sonuçlar üreten berbat bir deneyim olarak hafızalara kazınmış durumda. Aslında Kılıçdaroğlu’nun CB adaylığına meşruiyet kazandırmak için tasarlanan eksantrik masanın siyasal dayatmaları, sadece CB seçimini kaybettirmekle kalmadı, aynı zamanda tüm sorumluluğu İYİ Partinin bahçesine süpüren bir siyasi iklimin de yaratıcısı oldu.

Yerel seçime “hür ve müstakil girilmesi” kararının, İYİ Partiye kesilmek istenen faturayı daha da ağırlaştıracağı belliydi aslında. Gerçekten de siyasetin kendine özgü çarpık diyalektiği, bugün bile bu konuda sağlıklı bir analiz yapmayı zorlaştırmakta. Kısacası İYİ Partinin özgünlüğünü önceleyen idealist bir düşüncenin, Makyavelizm karşısında darmadağın olmasının net bir fotoğrafıydı bu!

Sonuçta, içten ve dıştan silkelenen İYİ Partinin, pek de ahlaki olmayan ağır vedalarla yüzleşmesini siyasetle değil, geleneksel insan ahlak ve kalitesi ile ilişkilendirmek mümkün.

Güneş yüklü günlere

Bir çöküşe karşın konjonktür, vicdani yargı ve milletin feraseti, İYİ Partinin elini yeniden tutmuş durumda. Bu belki de İYİ Partinin varoluşsal nedeninden yükselen bir çığlığın, Türk halkının gönlünde bir karşılık bulması olarak da açıklanabilir.

Biz “Komisyon Kardeşliği” adı altında mecliste açığa çıkan politik niyetlerden anlıyoruz ki, emperyalizmle mücadele, üniter ve milli devletin sürdürülebilirliği ve kurucu iradenin ebediyen yaşatılması için İYİ Partinin Türk siyasetinde müstesna bir yeri var.

Ve fakat artık geçmiş de geride kaldı. Çıkarılması gereken derslerle birlikte…

Muhalefetin ağır bir zihin körlüğünden kurtulup kolektif aklı öncelemesi açısından yapılacak çok şey var.

Tam da bu noktada İYİ Partinin bir sorumluluk alması, hayati bir önem taşımakta. Biliyoruz ki, Sayın Müsavat Dervişoğlu, liderlik vasfı açısından her türlü donanına sahip durumda.

Kongre sonrası, İYİ Partinin çözüm merkezli daha kreatif bir yapıya kavuşması bekleniyor.

Güneş yüklü, vatan kokulu bir avuç idealistin onurlu mücadelesini selamlıyorum.

Kongreniz kutlu, varlığınız Türk varlığına armağan olsun!