Köşe Yazısı

23 Yılın Aynası: Uyuşturucu, Çürüme ve Ortak Sessizlik

İsmail Türk yazdı: 23 Yılın Aynası: Uyuşturucu, Çürüme ve Ortak Sessizlik
İsmail Türk
İsmail Türk
2 dk Sesli Dinle 0

Bugün televizyonu açıyorsunuz; neredeyse bütün kanallar uyuşturucuyu konuşuyor.

Kullanımı, yaygınlığı, geldiği korkunç boyutlar…

Ama konuşanlara bakıyorsunuz, sanki bu ülkenin son 23 yılında hiçbir sorumlulukları yokmuş gibi.

Ekranlarda bir hava var:

Fail yok.

Sorumlu yok.

Herkes masum.

Siyasi iktidara yakın kanallar, yandaş yorumcular, “besleme” akademisyenler ve sürekli aynı yüzler…

Uyuşturucu sanki gökten indi, sanki bu düzenin içinde büyümedi, sanki bu ülkeyi yönetenler başka bir gezegende yaşadı.

23 Yıl Önce Neredeydik?

23 yıl önce bu ülkede suç vardı, evet.

Uyuşturucu vardı, elbette.

Ama bu ölçekte, bu pervasızlıkta, bu sıradanlıkta değildi.

 • Torbacı bu kadar yaygın değildi

 • Okul önleri bu kadar savunmasız değildi

 • Gençler bu kadar çaresiz değildi

 • Suç bu kadar normalize edilmemişti

Bugün ise istatistiklerle sabit bir tablo var:

Uyuşturucu suçları artıyor, kullanım yaşı düşüyor, suç ağları genişliyor.

Ve ilginçtir, aynı dönemde yolsuzluk da artıyor, talan da büyüyor, ahlaki çözülme de derinleşiyor.

Bu tesadüf değil.

Uyuşturucu – Yolsuzluk – Çürüme Aynı Anda Yükselir

Dünyanın her yerinde böyledir:

Toplumsal değerler çürüdüğünde,

hukuk zayıfladığında,

cezasızlık yerleştiğinde

uyuşturucu büyür.

Bugün uyuşturucu konuşulurken, kara para, rant, ihale düzeni, denetimsizlik konuşulmuyorsa; o yayın samimi değildir.

Uyuşturucu sadece bir madde meselesi değil, bir devlet ciddiyeti meselesidir.

Bir ahlak, bir hukuk, bir hesap verme meselesidir.

Muhalefetin Payı: Sessiz Ortaklık

Bu çürümenin tek sorumlusu iktidar değildir demek de bir gerçeği teslim etmektir.

Muhalefet de bu tabloya itiraz edemediği, yer yer uyum sağladığı, yer yer susmayı tercih ettiği için sorumludur.

Seçimle gelenlerin önemli bir kısmı, zamanla yolsuzluk bataklığına saplanmış,oradan çıkamamıştır.

Ve en tehlikelisi şudur:

Bir kişi siyasi bir partiye yakınsa, hakkında ciddi kriminal iddialar varsa bile anında savunma refleksi devreye giriyor:

“O masumdur.”

“O adamdır.”

“Bu bir kumpastır.”

Burada Net Olalım

Siyasi partilerin savunması gereken tek alan vardır:

Fikir suçları.

Düşüncesi nedeniyle, sözü nedeniyle, yazısı nedeniyle yargılanan insanlar savunulur.

Ama uyuşturucu, yolsuzluk, kara para, organize suç gibi alanlarda

kör savunma yapmak;

➡️ suçu meşrulaştırmaktır

➡️ suçun ortağı olmaktır

➡️ toplumu çürütmektir

En Büyük Kaybımız Ne?

23 yılda en çok kaybettiğimiz şey para değil, toprak değil, bina değil.

En büyük kayıp: Utanma duygusu.

Eskiden suç gizlenirdi.

Bugün suç, siyasi kimlikle aklanmaya çalışılıyor.

Eskiden yanlış yapan utanırdı.

Bugün yanlış yapan, güçlü birinin arkasına saklanıyor.

Son Söz

Anlatıyoruz.

Yazıyoruz.

Uyarıyoruz.

Ama kabul edelim:

Anlamak isteyen az, anlamak istemeyen çok.

Bu yüzden bazen insanın dili tutuluyor.

Çünkü:

Söz söylesek tesiri yok, sussak gönül razı değil.

Ama yine de yazacağız.

Çünkü susmak, bu çürümenin parçası olmaktır.

Bu Yazıyı Paylaş