Köşe Yazısı

Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!

İsmail Türk
İsmail Türk
7 dk Sesli Dinle 0


Kırk yılı aşkın siyasi hayatımda çok şey gördüm, çok şey yaşadım. Kazandığım mücadeleler de oldu, kaybettiğim mücadeleler de. Ancak kendimi siyasetin kazananlarından çok, kaybettiklerinden ders çıkarmayı öğrenmiş biri olarak görüyorum.

Çünkü siyasette bazen bir yenilgi, insana on zaferin öğretemediğini öğretir.

Bugün siyasete gönül veren, teşkilatlarda emek harcayan, gelecekte milletine hizmet etmek isteyen arkadaşlarıma acizane birkaç tavsiyede bulunmak istiyorum.

Bunları herhangi bir siyasi partinin mensuplarına değil, hangi siyasi görüşten olursa olsun, siyaseti ciddiye alan bütün yol arkadaşlarıma söylüyorum.

Hele ki Türkiye’nin yeni bir seçim sürecine doğru ilerlediği, siyasi dengelerin her an değişebildiği bir dönemde bu tecrübelerin önemli olduğunu düşünüyorum.

SİYASETTE LİDERİ OKUMAK BİR MAHARETTİR!

Öncelikle Türkiye siyasetinin değişmeyen bir gerçeğini kabul etmek gerekir.

Türkiye’de siyaset büyük ölçüde lider eksenli yürür. Seçmen tercihlerinde de liderlerin kişiliği, güvenilirliği, kararlılığı ve siyasi duruşu önemli rol oynar.

Bu gerçeği beğenirsiniz veya beğenmezsiniz. Ancak siyaseti hayallerinize göre değil, içinde bulunduğunuz ülkenin gerçeklerine göre yapmak zorundasınız.

Bir siyasi partide genel başkanla sürekli ters düşerek, onun ortaya koyduğu siyasi istikameti görmezden gelerek uzun vadeli bir siyasi gelecek inşa etmek kolay değildir.

Burada kastettiğim körü körüne itaat değildir.

Aksine, liderin ne yapmak istediğini anlayabilmek, siyasi gelişmeleri doğru okuyabilmek ve gerektiğinde talimat beklemeden sorumluluk üstlenebilmektir.

Çünkü iyi siyasetçi yalnızca kendisine söyleneni yapan kişi değildir.

İyi siyasetçi, söylenmek isteneni de anlayan insandır.

HER MESAJ KÜRSÜDEN VERİLMEZ!

Siyasi partilerin genel başkanları her düşüncelerini açık bir talimatla ifade etmezler.

Bazen bir konuşmanın arasına yerleştirilen cümle, bazen bir ziyaret, bazen bir davranış, bazen de özellikle üzerinde durulan bir mesele teşkilatlara önemli mesajlar taşır.

Bunların bir kısmı doğrudan, bir kısmı dolaylı, bir kısmı da satır aralarında verilen mesajlardır.

Siyasetin dilini bilenler bunları fark eder.

Mesela bir genel başkan sürekli esnafın, çiftçinin, emeklinin sorunlarından söz ediyorsa akıllı bir ilçe başkanı ne yapmalıdır?

Genel merkezden yazılı talimat mı beklemelidir?

Hayır!

Esnafı ziyaret etmeli, çiftçinin derdini dinlemeli, emeklilerin sorunlarını raporlaştırmalı ve çözüm önerilerini ortaya koymalıdır.

Bir genel başkan gençlerin siyasette daha fazla yer almasını istiyorsa teşkilat yöneticisi bunun için ayrıca emir beklememelidir.

Üniversiteli gençlerle buluşmalı, gençlerin önünü açmalı, onlara sorumluluk vermelidir.

Lider toplumsal kutuplaşmadan şikâyet ediyorsa teşkilat yöneticisi yalnızca kendi siyasi mahallesinde dolaşmamalı, kendisine oy vermeyen vatandaşın da kapısını çalmalıdır.

İşte buna siyasi feraset denir.

SİYASETTE HERKESİN BİR KARNESİ VARDIR!

Yılların bana öğrettiği önemli gerçeklerden biri de şudur:

Siyasette insanlar yalnızca söyledikleriyle değil, zor zamanlarda yaptıklarıyla değerlendirilir.

Genel başkanlar da birlikte yürüdükleri insanların kabiliyetlerini, sadakatlerini, çalışkanlıklarını ve kriz anlarındaki tavırlarını gözlemlerler.

Bazen açıkça, bazen sessizce…

Bir anlamda herkesin siyasi karnesi tutulur.

Kim zor zamanda meydandadır?

Kim yalnızca fotoğraf çektirmek için gelir?

Kim sorumluluk alır, kim mazeret üretir?

Kim partisine yeni insanlar kazandırır, kim mevcut insanları küstürür?

Kim kendisine görev verilmediğinde de çalışmaya devam eder, kim makamını kaybettiği gün ortadan kaybolur?

Bütün bunlar zaman içerisinde ortaya çıkar.

Siyasette bazı insanlar sürekli genel başkanın gözüne girmeye çalışır. Bazıları ise işini öylesine iyi yapar ki genel başkanın onları görmemesi mümkün olmaz.

Ben ikinci yolu tercih edenlerin siyasette daha kalıcı izler bırakacağına inanıyorum.

SADAKAT BAŞKA, DALKAVUKLUK BAŞKADIR!

Burada çok önemli bir ayrım yapmak gerekiyor.

Lideri anlamak, onun her söylediğini alkışlamak değildir.

Sadakat, yanlış gördüğünüz bir konuda susmak anlamına da gelmez.

Siyasi ahlak sahibi insan gerektiğinde düşüncesini saygıyla ifade eder. Ancak bunu yaparken kişisel hırslarını, makam beklentilerini ve kırgınlıklarını partisinin önüne koymaz.

Liderin etrafında yalnızca kendisini alkışlayan insanlar bulunursa bir süre sonra gerçekleri duyması zorlaşır.

Bu nedenle iyi teşkilatçı hem liderinin siyasi istikametini anlayan hem de gerektiğinde doğruyu söyleme cesaretini gösterebilen kişidir.

Sadakat, şahıslara yaranmak değil; ortak mücadeleye, verilen söze ve siyasi ahlaka bağlı kalmaktır.

TALİMAT BEKLEYEN DEĞİL, SORUMLULUK ALAN KAZANIR!

Siyasette fırsatlar çoğu zaman kapıyı iki defa çalmaz.

Bir şehirde sel felaketi yaşanmışsa, vatandaş mağdur olmuşsa, teşkilat yöneticisinin genel merkezden talimat beklemesi doğru mudur?

Elbette değildir.

İmkânları ölçüsünde vatandaşın yanında olmalı, yardım çalışmalarına katılmalı, sorunları ilgili makamlara taşımalıdır.

Bir ilçede fabrika kapanıyor, yüzlerce insan işsiz kalıyorsa siyasetçinin görevi yalnızca sosyal medyada açıklama yapmak olamaz.

İşçinin, işverenin, esnafın derdini dinlemeli; çözüm aramalıdır.

Siyaset yalnızca miting meydanlarında, parti binalarında ve televizyon ekranlarında yapılmaz.

Siyaset hayatın içindedir.

Cenazede, düğünde, hastane koridorunda, pazar yerinde, tarlada, fabrikada…

İnsanların iyi gününde görünmek kolaydır. Asıl mesele kötü günlerinde yanlarında olabilmektir.

MAKAM BEKLEYENLERLE MÜCADELE EDENLER AYNI DEĞİLDİR!

Ne yazık ki siyasette bazı insanlar vardır; bütün hesaplarını bir sonraki milletvekili listesine, belediye başkanlığı adaylığına veya parti yönetimindeki koltuğa göre yaparlar.

Böyleleri için siyaset bir hizmet mücadelesinden çok, kişisel gelecek hesabına dönüşür.

Oysa siyasi mücadele uzun soluklu bir yolculuktur.

Bugün alkışlanan yarın eleştirilebilir. Bugün görevde olan yarın görevini kaybedebilir.

Makamlar geçicidir.

İnsanın karakteri, bıraktığı iz ve kazandığı güven ise kalıcıdır.

Unutmayalım ki siyasetin en büyük düşmanlarından biri kibir, diğeri egodur.

Bir makama gelince kendisini vazgeçilmez zannedenler, çoğu zaman siyasi hayatlarının en büyük hatasını tam da o gün yapmaya başlarlar.

KENDİNİ VAZGEÇİLMEZ SANANLARA BİR TAVSİYEM VAR!

Siyasette kendisini bulunmaz Hint kumaşı zanneden, bulunduğu makamın kendisi olmadan ayakta kalamayacağını düşünen, her şeyin kendi etrafında döndüğüne inanan insanlara da küçük bir tavsiyem var.

Bulunduğunuz şehrin, ilçenin, mahallenin mezarlığını bir ziyaret edin.

Acele etmeden mezar taşlarını okuyun.

O taşların altında kimler yatıyor, bir bakın.

Bir zamanlar memleketin en güçlü insanları, en itibarlı siyasetçileri, en zengin iş insanları, en sevilen kanaat önderleri, nice âlimler, sanatçılar, kahramanlar…

Her biri yaşadığı dönemde bir değerdi. Kimilerinin sözü kanundu, kimilerinin kapısında insanlar sıra beklerdi. Kimileri kendisini vazgeçilmez zannediyordu.

Ama gün geldi, hepsi bu dünyadan göçüp gitti.

Peki, onlar gidince hayat durdu mu?

Devlet yıkıldı mı? Siyaset sona mı erdi? Dünya dönmekten vaz mı geçti?

Hayır!

Hayat devam etti. Makamlar yeniden doldu. Bayraklar yine dalgalandı. İnsanlar yine çalıştı, mücadele etti, yaşadı.

Demek ki hiç kimse vazgeçilmez değildir. Ne genel başkanlar, ne milletvekilleri, ne belediye başkanları, ne de teşkilat yöneticileri…

İnsanın kendisini büyük görmesi, gerçekten büyük olduğu anlamına gelmez.

Büyüklük, oturduğunuz koltukta değil, o koltuktan kalktıktan sonra insanların gönlünde bıraktığınız yerdedir.

Mezarlıklar insana yalnızca ölümü hatırlatmaz; makamın, servetin, şöhretin ve kibrin ne kadar geçici olduğunu da öğretir.

Mezar taşları arasında dolaşan insan, biraz düşünmesini biliyorsa, dünyada vazgeçilmez insan olmadığını anlar.

Onun için siyasette kimse kendisini dev aynasında görmesin.

Bugün size açılan kapılar yarın başkalarına açılır. Bugün oturduğunuz koltukta yarın bir başkası oturur.

Önemli olan koltuğu ne kadar süre işgal ettiğiniz değil, oradan ayrıldığınızda arkanızdan nasıl konuşulduğudur.

TÜRKİYE’NİN ÖNÜNDE ZOR BİR DÖNEM VAR!

Türkiye bugüne kadar pek çok siyasi, ekonomik ve toplumsal badire atlattı.

Ancak önümüzdeki dönemin de kolay geçeceğini söylemek mümkün değil.

Bölgemizde yaşanan gelişmeler, ekonomik sıkıntılar, toplumsal gerilimler ve değişen siyasi dengeler, siyaseti her zamankinden daha dikkatli yürütmeyi gerektiriyor.

Böyle dönemlerde teşkilatların yalnızca kalabalık olması yetmez.

Siyaseti okuyabilen, gelişmeleri önceden sezebilen, toplumun nabzını tutabilen, kriz anlarında soğukkanlı davranabilen insanlara ihtiyaç vardır.

Çünkü siyaset, yalnızca bugünü yönetmek değil, yarını da görebilmektir.

SON SÖZÜM SİYASET EMEKÇİLERİNE!

Bu satırları yazmamın sebebi herhangi bir siyasi partinin iç işlerine karışmak veya birilerine yol göstermek iddiasında bulunmak değildir.

Ben yalnızca ömrünün önemli bir bölümünü siyasi mücadeleye vermiş, bedel ödemiş, zaman zaman kaybetmiş ama her defasında yeni şeyler öğrenmiş bir insan olarak tecrübelerimi paylaşmak istiyorum.

Seçim dönemleri yaklaştıkça herkesin siyasi hesabı artar. Makam beklentileri çoğalır, rekabet sertleşir, dostluklar ve sadakatler sınanır.

İşte böyle zamanlarda gerçek siyasetçi ile siyasi fırsatçı arasındaki fark daha belirgin hale gelir.

Siyaset yapmak isteyen arkadaşlarıma tavsiyem şudur:

Liderinizin siyasi istikametini iyi okuyun. Teşkilatınızın sorumluluğunu bilin. İnsanların gönlüne girmeye çalışın. Her iş için talimat beklemeyin. Ancak inisiyatif alırken de ortak aklı, hukuku ve kurumsal disiplini ihmal etmeyin.

Birilerini kötüleyerek değil, kendi emeğinizle öne çıkın.

Ve hepsinden önemlisi, siyasi geleceğinizi yalnızca bir kişinin takdirine değil, milletin güvenine de emanet edin.

Çünkü liderlerin takdiri siyasette kapılar açabilir; fakat o kapıdan başınız dik geçmenizi sağlayacak olan kendi karakterinizdir.

Siyasette talimatı bekleyen görev yapar, mesajı anlayan sorumluluk alır, milletin gönlünü kazanan ise iz bırakır.

Unutmayın!

Siyasette lideri okumak önemlidir. Ama milleti okuyamayanın, lideri doğru anlamasının da bir kıymeti yoktur.

Ve son bir söz:

Hiç kimse vazgeçilmez değildir. Makamlar gelip geçer, insanlar gelip geçer. Geriye yalnızca yapılan hizmetler, kazanılan gönüller ve bırakılan güzel bir isim kalır.

Bu Yazıyı Paylaş