Köşe Yazısı

Allah Utandırmasın...

Asu Saydam Atasoy
Asu Saydam Atasoy
2 dk Sesli Dinle 1

“Allah utandırmasın” diye başlayan cümlelerin, bazen insanı nereye getirdiğini düşünüyorum…

Atalar “Kırk gün ne dersen o olursun” demişti ya…

Biz kırk gün değil, yıllarca konuştuk.

Ve oldu…

Hem de fazlasıyla.

Oysa Allah utandırmaz, kul rahat dursa…

Zaten utanmakta her kalbe misafir olmaz.

Şimdi soruyorum:

Ne bekliyorduk ki?

Sağdan bakıyorum…

Soldan bakıyorum…

Sadece surete değil, sîrete de bakmaya çalışıyorum.

Ortaya çıkan tablo mu?

Adına ne denir bilmiyorum… ama bu bir çöküş hissi.

İzlemeyeyim diyorum…

Duymayayım diyorum…

Boşver diyorum…

Ama olmuyor.

Zihin susuyor gibi yapıyor, kalp susmuyor.

Vicdan ise en son kalıyor, en çok bağıran o oluyor.

Şaşırmıyorum demeye çalışıyorum…

Ama asıl mesele şu:

Şaşırmamaya şaşırır hale geldik mi?

Bilmiyorum.

Daha düşecek yer kaldı mı, onu da bilmiyorum.

Ben siyasetçi değilim.

Hukukçu hiç değilim.

Sadece sıradan bir vatandaşım.

Gerçi sıradan olmak bile fazlaca iddialı bir meslek artık.

Ama bir memleketin haline bakınca insan şunu soruyor:

“Biz mi bilmiyorduk, yoksa hep böyle miydi?”

Rüşvet…

Fuhuş...

Zulüm…

Haksızlık…

İntiharlar…

Cinayetler…

Ekonomik daralma…

İyi şeyler yok mu?

Var mı?

Varsa neden bu kadar görünmez?

İnsan bazen kelimelere bile sığamıyor.

Gözümün alabildiğine bakıyorum insanlara…

Ve aynı sessiz soru:

Herkes mi mutsuz?

Sonra bir görüntü düşüyor önüme…

İçim acıyor.

Bir ayakkabı boyacısının kutusunda yazıyor:

İngilizce dersi verilir.

İnsan acı acı gülümsüyor… Ama bu gülmek mi, yoksa çaresizliğin kendini ifade etme biçimi mi, emin değilim.

Yoksulluk sadece cebin değil, umudun da içine işliyor.

Ama tüm bu ağırlığın arasında…

Geçtiğimiz hafta bir haber düşüyor önüme, kısa bir an nefes gibi…

YILDIRIMHAN kıtalararası balistik füzesinin gövdesinde Yıldırım Bayezid Han’ın tuğrası, baş kısmında Mustafa Kemal ATATÜRK’ün imzası yer alıyor.

Hadi Allah utandırmasın.

Bir yanda yorgunluk…

Bir yanda tarih…

Bir yanda güç…

Bir yanda umut arayışı.

Ve insan yine aynı soruda kalıyor:

Biz nereye bakıyoruz?

Cevap ortada…

İşimize geldiği yere.

Saygıyla selamlıyorum

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Sedat Türe

    "Kötüye bakmaktan yorulmuş ama iyiye inanma ihtiyacını da kaybetmemiş” bir toplumsal bilincin ifadesi olarak makleyi tebrik ederim..

Bu Yazıyı Paylaş