Arif'e...
Arif olanın gözü değil, özü görür.
Söz bittiğinde suskunluğun ne anlattığını bilir.
Herkes diliyle hüküm verirken,
O kalbin en derinine eğilir.
Her insanı arif bilen cahil ben…
Arif’e tarif verecek değilim.
Lakin bazı zamanlar vardır; susmak da insanın içine ağır gelir yazmadan da olmaz.
Her arifede içim sıkılır.
İçim bedenime sığmaz.
Bugün arife.
Takvim bayramı gösteriyor.
Ama memleketin yüzünde bayram sabahına benzeyen bir hâl yok.
Sanki herkes aynı günün içinden geçiyor ama aynı hayatın içinden geçmiyor.
Bir yerde sofralar büyüyor.
Bir yerde cümleler küçülüyor.
Bir yerde kahkahalar yükseliyor.
Bir yerde sessizlik, duvarlardan geri dönüyor.
Aynı gökyüzünün altında bu kadar başka başka hayat yaşanıyorsa insan ister istemez düşünüyor:
Bazı yükler omuzda değil; insanın içine konuyor.
Bir annenin mutfağında tencere sessizse…
Bir çocuk vitrinin önünden gözünü kaçırarak geçiyorsa…
Bir baba hesap yaparken bayramın geldiğini unutuyorsa…
Bir dede, bir annane torununa harçlık vermiyorsa.
Takvim neyi değiştirir?
Bazı kapılar çalınır.
Bazı kapılar çalınmaz.
Bazı sofralara bereket denir.
Bazı evlerde bereket yalnızca eski bir hatıra gibi anılır.
Ve insanın içini en çok yoran şey bazen yokluk değil…
Yokluğun artık kimseyi şaşırtmaması oluyor.
Bir çocuğun “alamıyoruz” deyişinin sıradanlaşması…
Bir yaşlının ihtiyacını eksilte eksilte yaşaması…
İnsanın içinde büyüyen yorgunluğun kimsenin dikkatini çekmemesi…
Galiba en ağır tarafı burada.
Çünkü bazı kalabalıklar çok konuşur.
Ama en önemli şeyler hep sessizlikte kalır.
Geçenlerde bir çocuk duydum.
Henüz on üç yaşında.
“Ah nerede o eski bayramlar…” dedi.
İçim sustu.
“Senin ne zaman eski bayramın oldu ki?” diye sordum.
Başını eğdi.
“Biz hiç yaşayamadık ki…” dedi.
Bazı cümleler yalnız söyleyenin değil, koskoca bir memleketin yükünü taşır.
Bugün arife.
İnsan yine aynı soruların önünde duruyor.
Bayram gelmiş…
Kime?
Neye?
Hangi kalbe?
Hangi eve?
Dileğim odur ki bir gün gerçekten bayram gibi sabahlara uyanalım.
Samimiyetin gösteriye dönüşmediği...
Değerlerin putlaştırılmadığı...
Kimsenin yüzünü saklamadığı…
Hesapların insanı uykusuz bırakmadığı…
Sessizliğin mecburiyetten olmadığı…
İnsanın insana yabancılaşmadığı…
Ve hakikatin kalabalığın arasında kaybolmadığı günlere…
Arif olana bazen bir bakış yeter.
Bugün o bakış memleketin yüzüne düşüyor.
Ve görünen şu:
Takvim bayramı gösteriyor.
Ama bazı kalpler hâlâ arifede.
Saygıyla.
