Bazı insanlar yaşar ve unutulur
Bazıları ise yaşarken bile bir çağın hafızasına dönüşür.
Bir insan düşünün…
Arkasından yalnızca methiyeler değil; türküler, şiirler, romanlar, filmler, akademik tezler yazılıyor. İnsanlar onun sözlerini tartışıyor, hayatını anlatıyor, mücadelesini anlamaya çalışıyorsa o insan artık sıradan biri olmaktan çıkmıştır. Çünkü gerçek iz, mezar taşına değil; insanların zihnine ve kalbine bırakılır.
Bugün hâlâ Mustafa Kemal Atatürk hakkında kitaplar yazılıyor, filmler çekiliyor, şiirler okunuyor. Çünkü o yalnızca bir asker ya da siyasetçi değildi; bir milletin kaderini değiştiren figürdü.
Neşet Ertaş öldü ama bozlakları hâlâ Anadolu’nun vicdanı gibi yankılanıyor. Çünkü türkü dediğiniz şey, halkın hafızaya kazıdığı duygudur.
Nâzım Hikmet hâlâ okunuyorsa, yalnızca şiir yazdığı için değil; yaşadığı çağın ruhunu mısralara hapsettiği içindir.
Necip Fazıl Kısakürek bir fikir adamı olarak hâlâ tartışılıyorsa sebebi sadece edebiyat değil, bıraktığı düşünce mirasıdır.
Barış Manço için bugün bile belgeseller yapılıyorsa, çocuklar onun şarkılarıyla büyüyorsa mesele sadece sanat değildir; samimiyetin topluma bıraktığı izdir.
Dünyaya baktığımızda da değişen bir şey yok.
Che Guevara bir tişört figürü hâline geldiyse, Nelson Mandela adına filmler çekiliyorsa, Mahatma Gandhi üzerine yüzlerce kitap yazılıyorsa bunun nedeni onların kusursuz insanlar olması değildir. İz bırakmalarıdır.
Çünkü insanın büyüklüğü bazen servetiyle değil, toplumda oluşturduğu yankıyla ölçülür.
Bugün sosyal medyada birkaç milyon izlenme alan insanlar var. Birkaç ay sonra isimlerini hatırlayan bile olmayacak. Ama bazı insanlar vardır; bir cümlesi nesiller boyu dolaşır. Bazıları makam sahibi olur ama iz bırakamaz. Bazıları ise makamı olmasa bile insanların ruhunda yer edinir.
Asıl mesele budur.
Bir insan hakkında şarkılar yazılıyorsa…
Şiirler diziliyorsa…
Hayatı filme çekiliyorsa…
Makaleler, kitaplar, araştırmalar yapılıyorsa…
Dostları kadar düşmanları da onu konuşuyorsa…
O insan yaşarken tarihe not düşmüş demektir.
Çünkü gerçek ölüm, bedenin toprağa girmesi değildir.
Asıl ölüm; unutulmaktır.
Bazıları ölür ama yaşamaya devam eder.
Bazıları yaşar ama çoktan unutulmuştur.
Yazarın Diğer Yazıları
- Komşusunun yangınından reyting bekleyenler!
- Siyasette lideri okuyamayan, teşkilatı yönetemez!
- Çevreye hizmet edeni alkışlamak da bir vatan borcudur!
- Trabzon Meydanı'ndan Türkiye'ye verilen mesaj!
- Milletin Parası Yurt Dışında, Peki Devlet Ne Yapıyor?
- OKTAY SARAL’IN GÖREVDEN ALINMASI VE KARDEŞLİĞİMİZİN SINAVI
- Büyük servetlerin arkasındaki karanlık ilişkiler ve milletin sahipsiz bırakılan alın teri!
- Devlet, Mafya ve Görünmeyen Savaşlar: Türkiye'de Yaşananları Dünyadan Bağımsız Okuyabilir miyiz?
