Köşe Yazısı

Biyolojik Değil! Yine aynı sahne…

Asu Saydam Atasoy
Asu Saydam Atasoy
2 dk Sesli Dinle 3


Vitrinlerde kırmızı kalpler, kampanyalar, indirimler…
Bir günlüğüne hatırlanan anneler, babalar, kadınlar, emekçiler…
Sonra ertesi gün herkes eski sessizliğine, eski görmezden gelme hâline geri dönüyor.
Ben bazı sıfatların bir güne sığdırılmasını içten içe aşağılayıcı buluyorum.
Evet, aşağılayıcı.
Çünkü annelik dediğimiz şey; yılda bir kez çiçek verilip geçilecek kadar küçük bir kavram değildir.
Babalık da öyle.
İnsan olmak da öyle.
Sevgi takvime bağlı değildir.
Vicdan özel günlere sıkıştırılamaz.
Sorumluluk yılda bir hatırlanmaz.
Annelik; sadece doğurmakla başlayan biyolojik bir süreç değildir.
Ama sadece biyolojiye indirgenip romantize edilen bir etiket de değildir.
O; emek isteyen, vicdan isteyen, süreklilik isteyen bir sorumluluktur.
Bir çocuğu dünyaya getirmek, onu anlamak, korumak ve sağlıklı bir birey olarak büyütebilmekle anlam kazanır.
Aksi hâlde geriye sadece biyolojik bir bağ kalır.
Toplum ise çoğu zaman bu ayrımı yapmıyor.
“Anne” sıfatı, sorgulanamaz bir kutsallık zırhına dönüşüyor.
Oysa en çok konuşmamız gereken yer tam da burasıdır:
Bir çocuğun gerçekten güvende olup olmadığı.
Bugün pek çok çocuk sessiz.
Kimi korkuyor, kimi anlatamıyor, kimi duyulmuyor.
Ve biz çoğu zaman bu sessizliği görmezden gelmeyi seçiyoruz.
Ve bazen gerçek, bütün tanımların önüne geçiyor…
Bir sokak kedisi düşünün…
Yaralı yavrusunu ağzıyla taşıyıp güvenli bir yere götürüyor.
Ve bir insan…
Hiç doğurmamış ama her gün mahallenin kedilerine mama taşıyan, üşüyen bir canı görmezden gelemeyen bir adam…
Hangisi “anne”?
İşte burada tüm sıfatlar çatlıyor.
Çünkü annelik bazen rahimde başlamaz.
Bazen bir dokunuşta, bazen bir merhamet refleksinde başlar.
Bu yüzden mesele anneliği küçümsemek değildir.
Tam tersine, onu vitrine değil hayata geri çağırmaktır.
Çünkü annelik; yalnızca bir günün konusu değil, bir ömrün sorumluluğudur.
Babalık da öyle.
İnsanlık da öyle.
Gerçek olan şudur:
Bir toplum, en zayıf halkasını nasıl koruyorsa, insanlığını da öyle gösterir.
O yüzden soru şudur:
Biz sıfatları mı yüceltiyoruz, yoksa sorumlulukları mı taşıyoruz?
Ve geriye kalan en çıplak hakikat:
Annelik rahim işi değil, vicdan işidir.
Saygıyla selamlıyorum

Yazarın Diğer Yazıları

Yorumlar

UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik yorumları onaylanmamaktadır.

  • Elif Aldatmaz

    Çok doğru rahimde değil yürekte başlayan ve taşınan annelik esas olan .

  • Sedat Türe

    Anneliği romantik ve ticari kalıpların dışına çıkararak etik, vicdani ve toplumsal bir sorumluluk olarak ele alan etkili bir yazı. Edebi açıdan sade ama vurucu bir dile; sosyal açıdan ise güçlü bir eleştirel bakışa sahip. Tebrikler..

  • Sultan Eroğlu

    Toplumu var eden ileriye taşıyan kadınlar bilhassa da annelerdir. Annelerimizin donanımlı olduğu güzel çocukların yetiştiği aydınlık günler umuduyla... Emeğine yüreğine sağlık arkadaşım

Bu Yazıyı Paylaş